Ang Pagguhit ng Buhay

Sa pagguhit ng mga portraits, hindi mabilisan ang pagguhit ng mukha ng isang tao. Hindi lahat madalian. Kelangan, dahan-dahan at sigurado. Kelangan, kamukha ng iginuguhit mo sa puting papel ang taong iyong modelo.

Kapag nagmadali ka, marami kang malalaktawan na detalye. Mag-iiba ang hugis ng mga mata. Papaleng ang kurba ng ilong. Ngingiwi ang nakangiting labi. Lulubog ang magagandang pisngi. Tatanda ang mukha ng isang bata. Kakapal ang kilay na manipis. Sa madaling salita, papangit. Hindi magiging kahawig ng iyong iginuguhit ang modelo nasa larawang iyong pinaggagayahan.

Matagal ang paggawa pero sulit. Kelangan lang ng tiyaga. Kelangan lang ng pasensya. Kelangan lang ng konsentrasyon. Kelangan mo lang malaman ang mga tamang anggulo bago mo ilapat ang itim na dulo ng iyong lapis saka simulan ang paggaya sa kurba ng mukha. Marahan pero sigurado. 

Mahirap din kung pinipilit mo ang iyong sarili na gumuhit. Kelangan, gusto mo lalo ng iyong puso ang iyong ginagawa nang sa gayon, maganda ang kalalabasan ng iyong iguguhit. Tignan mong mabuti ang lahat ng detalye na makikita mo. Ang mga linya sa mukha, ang kurba ng ilong, ang mga pilikmata, ang kapal o nipis ng labi, ang daloy ng buhok, ang hugis ng mga mata, ang lalim ng mga tingin nito, ang guhit ng kilay, ang kabuuan ng buong mukha. 

Hindi ka pa bihasa kaya dapat mong dahan-dahanin. Pagkatapos mong iguhit ang mukha, huwag mo agad sundan ng mga shadows. Iwan mo muna iyan sa isang tabi at ikaw ay magpahinga. Balikan mo kinabukasan.

Paggising mo, tignan mo ulit ang iyong ginawa. Hala, tapos na kagad, may kulay pa! Joke. 

Paggising mo, tignan mo ulit ang iyong ginawa. Makikita mo ang mga kamalian mo. Ang mga lihis sa iyong guhit. Ang mga pagkakaiba ng nasa papel doon sa mukhang nasa larawan. Saka mo baguhin ang mga mali na ito. 

Kitams, hindi mo kelangan magmadali. 

Ang pinakamahalaga sa lahat habang ikaw ay gumuguhit, nasisiyahan ka sa iyong ginagawa. Sinusunod mo ang idinidikta ng iyong puso.  Iyon ang pinakamahalaga.