Binigyan Ko Ng Deadline Ang Buhay Ko Part I

Wala ako sa maling pag-iisip. Hindi rin ako baliw o siraulo katulad ng iniisip mo. Gusto ko lang talagang lahat ng bagay, nasa ayos, nasa plano, nasa oras.

Nasanay ako mula sa pagkabata na maayos ang mga laruan ko, maayos ang higaan ko, maayos ang mga damit ko, malinis ang kwarto ko, at nasusunod ang mga plano ko. Lahat sa akin, may iskedyul. Hindi naman siguro halatang organisado akong tao, ‘di ba? Nahihirapan akong hanapin ang mga gamit ko kapag wala sa tamang lugar ang mga ito kaya mas gusto ko, organisado ang lahat ng gamit ko, kahit ang oras.

May iskedyul akong ginagawa mula noong bata pa ako. Tinuruan ako ng Mama ko kung paano gumawa nito. Sa kanilang dalawa ni Papa ko namana ang ugaling ito at lubos ko itong ipinagmamalaki. Mula elementarya hanggang hayskul, may ginagawa akong iskedyul sa lahat ng ginagawa ko. Mula sa pagbabasa ng libro, pagsasagot ng mga takdang-aralin, pakikipaglaro sa alaga kong aso hanggang sa pag-aaral ko ng piano, mga voice lesson, at panonood ng T.V. Nasanay ako sa ganito kaya hindi na ito mababago.

Kapag hindi ko nasusunod ang iskedyul ko, nasisira ang araw ko. Ang mangyayari kasi, kapag ang isang bagay na nakalista sa iskedyul ko na hindi nangyari sa ganitong oras na gusto ko, magkakaroon ng “domino effect”. Damay ang mga susunod kong gawain para sa buong araw na iyon. Imposibleng maibalik ang oras at iyon ang pinanghihinayangan ko. Mabuti sana kung totoong may Doraemon. Siguradong gagamitin ko ang time machine niya para lang maayos ang nagusot kong araw.

Ang pinakaayaw ko, ang pagsasayang ng oras.

Gusto ko bawat oras, may ginagawa akong makabuluhan para sa sarili ko o para sa kapwa ko. “Time is Gold”. Pero para sa akin, “Time is more precious than gold.” Kaya ganoon na lang ang pagpapahalaga ko rito. Dahil sa ugali kong ito, madalas akong nagiging lider sa mga group activities sa iskul. Ayos nga sa akin iyon e. Bukod sa nagiging lider ako, nagiging modelo pa ako sa iba ko pang kaklase tungkol sa pagpapahalaga ng oras.

Tinuruan din nina Mama’t Papa ang dalawa ko pang kapatid na sumunod sa akin. Pero, hindi naman sa pagyayabang, wala pa ring tatalo sa akin sa pagiging istrikto sa oras. Kapag hindi nasunod ang mga iskedyul ng mga kapatid ko, ayos lang sa kanila. Iyong bunso namin, hanggang elementarya niya lang natagalan ang pag-i-iskedyul. Sa hayskul, wala na, bulakbol na siya. Pero kahit nagbubulakbol siya, hindi naman siya nagpabaya sa pag-aaral.

Ang sumunod naman sa akin na babae, pilit akong ginagaya sa pagiging istrikto sa oras. Siyempre, natutuwa ako dahil naging modelo niya ako. Ang ilang kaibigan ko rin na dati’y hindi gumagawa ng iskedyul, gumaya na rin sa akin. Kaya kapag hindi nagtutugma ang mga oras ayon sa mga iskedyul namin, naghahanap kami ng mga araw na pwede naming gamitin para maglaro kami ng basketball o ‘di naman kaya’y maglakwatsa.

Itutuloy…