Binigyan Ko Ng Deadline Ang Buhay Ko Part 3

Parang halos magkatulad lang ang kolehiyo at hayskul. Kaunti lang ang mga ipinagkaiba.

Tinanong ko ang isa kong kaklase kung ano ang tingin niya sa buhay-kolehiyo. Para sa kanya, toxic ang buhay-kolehiyo sa dami ng paperworks na gagawin, lectures na rerebyuhin, sunud-sunod na exam, cramming sa dami ng sabay-sabay na assignments na pinataw ng mga prof, at pagpasa ng mga requirement tulad ng notebook, dula-dulaan, movie filming, etcetera sa “Raise from Hell” mong prof. Tuwing nakikita ko ang kaklaseng ito, para siyang tinanggalan ng langit at ibinitin patiwarik sa nagbabagang hurno ng impiyerno. Ganoon siya ka-stress.

Iyong isa ko namang kaklase, para sa kanya, ang buhay-kolehiyo ay tulad ng buhay sa Pilipinas. May kurakot, may manloloko, may manggagantso, may nangongotong at may mga oportunista. Kesyo ite-text ka na punta ka sa ganitong lugar, sa ganitong floor ng building, at may ipapagawa sila sa iyo para kumita ka ng malaki pero pagdating mo roon, hihingan ka ng malaking halaga para makasali ka sa grupo nila. At para ka naman kumita ng malaking halaga, kailangan mo ring mag-imbita ng iba pang estudyante na sasali. Kumbaga, pyramid scam.

Dagdag pa niya, kung mahirap ang mabuhay sa Pilipinas, ganoon din sa kolehiyo. Kung magulo ang sistema sa Pilipinas, ganoon din sa kolehiyo. Para sa kanya, ang kolehiyo ang munting salamin sa estado ng isang bansa. Sa totoo lang, biglang napaisip ako roon.

Nagtanong pa ako ng isa ko pang kaklase. Pagkatapos niyang marinig ang tanong ko, ang kanyang sagot, “Ewan.” ‘Lang kwenta.

Para sa akin, ang kolehiyo ay parang tulay na nagdurugtong sa dalawang magkahiwalay na lugar, parang San Juanico Bridge. Ang buhay-kolehiyo, parang buhay rin sa tulay. Namamalimos ka, este, ikaw ang drayber ng sinasakyan mong kotse, mapa-Sarao man ‘yan o BMW. Kung gusto mo, motorsiklo, kalesa, biskleta, unicycle, skateboard, tricycle, pedicab, o kuliglig ang iyong sinasakyan. ‘Yun nga lang, trapik. Marami kasi kayo at kailangan niyong maghintay ng matagal hanggang marating ninyo ang dulo ng tulay na kung saan ay simula naman ng kabilang lugar. Ang kolehiyo ang nagdurugtong sa pagiging tinedyer at pagiging adult mo, sa pagiging palaasa mo sa iyong magulang at sa pagsasariling-kusa, sa pagiging isip-bata at sa pagiging mature, sa ikaw noon at sa ikaw sa hinaharap. Kapag nakarating ka na sa dulo ng tulay, graduate ka na.

Pwede rin kayang analogy ang RORO?

Napansin ng isang prof ko ang pagiging istrikto ko sa pagsunod sa aking iskedyul. Natuwa siya sa ganito kong ugali. Sana raw ay ganoon din siya. Sa muling pagbukas ng kanyang bibig at paglitana ng kanyang mga salita sa aking tenga, nawindang ang aking isipan. “Baka sa sobrang istrikto mo sa oras, bigyan mo ng deadline ang buhay mo.” sabi niya kasunod ang pagtawa.

“Oo nga, ‘no. Magandang ideya.” ang nasabi ko sa aking sarili. Ayoko rin naman kasing mabuhay ng matagal. Ayokong makitang nahihirapan ang aking pamilya sa pag-aalaga sa akin. Ayokong magmukhang pabigat dahil sa kahinaan ko dulot ng katandaan. Kaya mas magandang bigyan ko ng iskedyul ang kamatayan ko.

Itutuloy…