Binigyan Ko Ng Deadline Ang Buhay Ko Part 4

Dati ko pa siya nakikita rito sa kolehiyo. Sobrang dalang lang. Maganda siya. Cute. Pero wala siyang dating sa akin. Ilang sem ang lumipas, nakita ko ulit siya. Wala akong ideya kung ano ang maaaring itawag ko rito sa bigla kong naramdaman pero parang…nagkaroon ng kakaiba sa sandaling muli ko siyang nakita. Wala talaga akong ideya.

Kinakabahan ako. Hindi tulad ng kaba kapag alam mong nagalit mo ang ‘yong prof, o kapag nakagawa ka ng mali’t sigurado kang mapapagalitan ka ng magulang mo, o kapag maingat at patago kang nangongopya sa kaklase mo, o kapag biglang ginulat ka ng kaibigan mo o sa biglaang pagsulpot ni Sadako sa pinapanood mong horror movie. Kakaibang kaba ang aking nararamdaman tuwing nakikita ko siya.

Gabi. Tulog na ang mga magulang namin. Nagbabasa ng libro ang aking kapatid na babae nang ikinuwento ko sa kanya ang tungkol sa wirdong naramdaman ko sa isang babae. Wala ang bunso namin sapagkat siya’y naglalabas ng delubyo sa Isolated Rest Room o C.R. Tinanong ko ang kapatid kong babae tungkol dito. Nakangiti siya na parang nang-aasar nang sabihin niyang,

“Uyy…Inlab si kuya.”

“Hah?! Pa’no nangyaring in-love ako e hindi ko naman siya kilala. Ni ang pangalan niya, hindi ko alam.”

“Basta kuya, in-love ka. Hindi ako pwedeng magkamali.” sabi niya kasama ang isang ngiting hindi ko mawari ang ibig sabihin, saka naman biglang pumasok ng kwarto ang bunso namin. Agad na ikinuwento ng kapatid kong babae sa aming bunso ang mga ikinuwento ko sa kanya. Kaya ayun, parehas nila akong tinukso. Napuno ang gabi ng panunukso nila sa akin. Natulog na lang ako, pero parang napapangiti ang aking labi ngunit ‘di ko alam ang dahilan.

Nilapitan ko siya minsan nang matiyempuhan kong nag-iisa siya. Nagpakilala ako sa kanya at ganoon din naman siya. Mula noon, naging madalas ang aming pagkikita. Madalas kaming nag-uusap tungkol sa iba’t ibang bagay. Nagkukwentuhan kami sa mga bagay na parehas naming gusto. Sa maikling salita, naging maganda ang naging ugnayan namin sanhi para maging “close” kami sa isa’t isa.

Naaalala ko pa ang lahat. Ika-18th birthday niya at ako ang naging escort niya. Nang kaming dalawa na ang sumasayaw, walang anu-ano’y lumuhod ako sa kanyang harapan at tinanong ko siya sa harap ng kanyang mga bisita, ng aming mga kaklase, ng kanyang mga kaibigan na aking naging kakontsaba, at ng kanyang mga magulang, kung maaari ba kaming maging magkasintahan. Lubos siyang nagulat. Hindi niya inaasahan ang pangyayaring iyon. Ngunit, isang napakagandang ngiti ang ibinigay niya at sa harap ng madlang tao, ako ay kanyang sinagot.

Naging kami mula noon. Tuwing kaarawan niya, sabay naming ipinagdiriwang ang aming anniversary.

Pero katulad nang kung gaano naging karomantiko ang sandali na kami’y naging magkasintahan, ganoon din katindi ang sakit ng aming pagbi-break. Parehas kaming umiiyak ng mga sandaling iyon. Parehas na nakakadama ng sobrang kalungkutan. Siya ang kumalas. Ang kanyang naging dahilan…nawalan ako ng oras sa kanya.

Ironic.

Ako, na laging naglalaan ng oras para sa lahat ng bagay…Ako, na laging sumusunod sa aking iskedyul…Ako, ang taong istrikto sa oras ang siyang naging dahilan ng aming pagbi-break.

Masakit pero totoo. Nawalan ako ng oras para sa kanya. Hindi ko sisisihin ang marami kong ginagawa sa iskul, sa organization, at sa aming publication. Ako talaga ang may kasalanan. Nakakainis. Sinayang ko ang lahat.

Pero wala na akong magagawa. Hindi ko na pwedeng baguhin ang anumang nangyari. Kailangan ko pa ring ipagpatuloy ang aking buhay gaano man kahirap ang umusad. Malapit na akong magtapos ng kolehiyo.

Kaalinsabay ng kanyang pag-alis at pagkawala sa aking mga paningin, bumagsak ang malamig na ulan.

Itutuloy…