Binigyan Ko Ng Deadline Ang Buhay Ko Part 5

Sa isang malaking kumpanya ako nag-apply pagkatapos kong makapagtapos ng pag-aaral. Salamat sa Diyos, nakapasok ako kaagad at nagkaroon ng trabaho. Ako na ang sumuporta sa pag-aaral ng aking dalawang kapatid hanggang sila’y makapagtapos.

Single pa rin ako. Lahat ng ka-batch ko sa kolehiyo, may mga pamilya na. Ganoon din ang mga kaklase ko noong hayskul. Pero hindi lahat sa amin naging maganda ang kapalaran. May mga yumaman, may mga naging mahirap, may mga lalong naghirap, may mga nangibang-bansa, may mga umuwi na lang ng kanilang probinsiya, at may ibang sumakabilang-buhay na.

35.

Iyan ang balak kong edad kung kailan ko wawakasan ang aking buhay. Tatlumpung taong gulang ako nang iniisip ko kung paano ko wawakasan ang aking buhay. Pinaplano ko na rin kung sinu-sino ang susulatan ko at kung ano ang isusulat ko. Iniisip ko na rin ang mga lugar na gusto ko munang puntahan, mga bagay na gusto kong gawin, at mga taong gusto kong makasama bago pa man dumating ang aking deadline. Planado na talaga ang halos lahat. Pwera sa isa.

Isang taon na lang, ayan na ang deadline ko. Ambilis ng panahon.

Alinsabay sa bilis na takbo ng panahon, ganoon naman kabagal ako mag-isip kung paano ko gagawin ang pagtapos sa aking buhay. Ayoko naman kasing maging pangit ang itsura ko kapag natigok na ako. Ayoko rin ng masyadong madugo. Ayoko ko ring makadama pa ng sakit bago ako lagutan ng hininga. Ayoko ring maglason dahil malalasahan ko pa ang kapaitan nito at ang mangyayari pa, baka mailuwa ko pa iyon. Gusto ko walang sakit, walang hirap, walang pait ang aking kamatayan.

Ano kaya ang magiging reaksyon ng mga magulang ko kapag nabasa nila ang sulat ko para sa kanila? E ang mga kapatid ko kaya? Mabasa kaya ng ex ko ang sulat ko para sa kanya? Mahal pa rin kaya niya ako? Maalala kaya ako ng mga kaklase ko? E ang mga naging prof at naging guro ko, maaalala pa kaya nila ako? Ang kaklaseng nakaaway ko noong hayskul, ano kaya’ng magiging reaksyon niya kapag nalaman niyang dedo na ako? May magbabago kaya sa buhay ng mga taong nakilala ko kapag wala na ako? Tatanggapin kaya ako sa langit kapag ginawa ko ito?

Dati, medyo madalang lang ang pagsulpot sa aking isipan ng mga tanong na ito. Pero habang lumalapit ang itinakda kong araw, mas lalo akong ginugulo ng mga katanungang ito. Parang mga guni-guning multo ang mga tanong na ito tuwing matutulog na ako. Hindi ko rin maiwasan tuloy ang mag-senti sa mga nangyari sa nakaraan. Naging mas madalas ang pagiging malungkutin ko.

Lumipas ang isang linggo pagkatapos kong magdiwang ng ika-tatlumpu’t limang kaarawan pero buhay pa rin ako. ‘Di ko alam kung bakit buhay pa rin ako. Dahil ba sa hindi ko alam kung paano ko gagawin ang aking kamatayan? O sa pag-aalinlangan na baka pumangit ako kapag namatay ako? O sa pag-aalala ko sa mga iiwanan kong mahal sa buhay? O dahil sa ‘di mawaring takot?

Pumunta ako sa iba’t ibang lugar na gusto kong puntahan. Ginawa ko ang iba’t ibang bagay na gusto at hindi ko pa nasusubukan. Naglaan ako ng oras para makipag-bonding sa mga taong gusto kong makasama. Gumawa ng mga kawanggawa at kabutihan sa ibang tao.

Handa na akong mamatay. Pero paano?

Itutuloy…