Papel at Baso

“Paano mo titignan ang isang tao?” tanong ng Guro sa kanyang Estudyante habang sila’y namimingwit sa pinakamagandang batis sa kanilang lugar.

“Hmm. Parang ang hirap naman po ng tanong ninyo. Siguro po, titignan ko ang isang tao base sa mga ginawa niya, sa ugaling meron siya, at katauhang taglay niya.” sagot ng Estudyante.

“Importante ba sa ‘yo kung mabuti o masama siyang tao?”

“Hmm. Siguro po, oo. Lahat naman po ‘ata, gusto ang mabuting tao.”

“Tama. Pero, kung sakaling makagawa siya ng isang bagay na hindi kaaya-aya o masama sa iyong paningin, maituturing mo pa rin ba siyang mabuting tao?”

Napakamot ng ulo ang Estudyante sa tanong muli ng kanyang Guro. “Hmm, ang hirap naman pong sagutin niyang tanong ninyo.” Niyaya ng Guro ang Estudyante na sumunod sa kanya. Saglit nilang iniwanan ang kanilang mga pamingwit at tinungo nila ang kwarto ng Guro.

Kumuha ng isang papel at isang baso ang Guro. Naglagay siya ng isang tuldok sa gitna ng papel at pinukpok ang baso sa gilid ng mesa hanggang sa mabasag ang ikaapat na bahagi nito.

Ipinakita ng Guro ang papel sa kanyang Estudyante at siya’y nagtanong, “Ano ang nakikita mo?” Sumagot ang Estudyante, “Tuldok po.”

Sunod naman niyang ipinakita ang basag na baso at muli siyang nagtanong, “Ano ang hawak ko?” Alinlangang sumagot ang Estudyante, “Aah…Aah…B-baso? Basag na baso?”

Ibinababa ng Guro ang kanyang hawak at siya’y nagsalita, “Sa bawat pagkakamali ng isang tao, nagkakaroon siya ng mantsa sa kanyang papel, o lamat o basag sa kanyang baso. Kapag may mantsa ang papel, ito ang madalas na makikita ng tao. Kung basag na ang baso, mahirap nang tawagin pa itong baso sapagkat hindi na buo.

“Kung papipiliin ako kung alin sa dalawa ang magiging batayan ko ng pagtingin sa isang tao, pipiliin ko ang papel. Dahil kahit may mantsa na ang papel, maaari ko pa rin itong tawaging papel. Hindi katulad ng baso, na kapagka may basag, maaari pa rin bang tawaging baso?”