Wala lang: #08

Hindi dapat ito ang iniisip ko pero ito ang unang nag-log-in sa utak ko. May dala kasing blu-ray disc kuno ang kapatid ko galing sa kaklase niya. Avatar ang picture sa disc at talagang may logo pa ng blu-ray disc. Nang makita ko ang disc, isang makatanggal-pangang halakhak ang una kong reaksyon. Biruin mo nga naman. Talagang gustong kumita ng mga namimirata at hinding-hindi rin sila magpapahuli sa mabilis na takbo ng teknolohiya.

Walang’ya! Blu-ray disc? Mura mo lang mabibili sa tabi-tabi? Isang disc na nagkakahalaga ng libo-libo, kasing mura na lang ng piratang dvd? Hwahahahahaha! Anak naman ng ano talaga o! Baka nga mas mahal pa ‘to kesa sa dvd lang e…kahit nilagyan lang ng logo ng blu-ray disc. Haha! Sa araw na ‘to, dalawang bagay ang nagpahalakhak sa akin ng sobrang tindi!

Una e ‘yung balita sa TV, sa may Boto Mo I-Patrol Mo segment, kung saan ibinalita ng isang boto patroller ang mga banner at streamers na walang hiyang ipinangangalandakan ng mga walang kasingtulad sa kapalmuks na mga pulitiko. Ang hindi ko nakayanan at nagdulot sa akin na tumawa tulad ni Bertong Badtrip e ‘yung isang pulitikong namimigay ng libreng PANTYLINER na may mukha niyang naroon. Pusanggala! HWAHAHAHAHAHAHAHA!!! Pantyliner! Walang kasing tulad ang ka-ibang-dimension-an ng pagkakapal ng mukha niya! Ang sagwa! Sobra! Biruin mo ‘yun kung babae ka, ang gagamitin mong pantyliner e ‘yung may mukha ng pulitiko! Hwahahahaha! Anak ng ano talaga…!!!

Tapos eto naman, dvd na naging instant blu-ray disc dahil lang sa logo nito. HAAAAAAHAHAHAHAHAHA!!! Anakanamanng…

Buweno, maiba naman tayo.

Nasa disc kasi na iyon ‘yung gustung-gustong panoorin ng kapatid ko na Paranormal Activity. Kaya kahit walang sounds – kasi nga, baka marinig ng mga magulang namin na gising pa siya gayong 7:30 pa ng umaga ang pasok niya kinabukasan – e pinagtiyagaan naming pahapyaw na panoorin ang kabuuan ng pelikula.

Labas ang pagiging mute ng sounds, sabi ng kapatid ko e nakakaantok daw talaga at tama raw ako.

Kung tutuusin naman kasi, halos lahat na siguro ng horror/suspense na pelikula e malamang na madalas tahimik ang bawat eksena bago may bumulagang aswang, bampira, nasaksak, pugot na ulo o kung anupamang pantakot sa manonood. Biruin mo ‘yun, parang ibinalik ka lang sa panahon dati kung kelan patok pa ang mga silent movies ni Charlie Chaplin. Ang ipinagkaiba na nga lang, nananakot na ang intensiyon ng pinapanood mo.

Ngayon, kapag nanonood tayo ng mga ganyang klase ng pelikula, may dalawang bagay na maaaring dumating sa utak natin. Una) mag-aabang ka at maghihintay kung anong bagay ang bubulaga sa’yo para biglain at takutin ka. O kung hindi naman, pangungunahan ka muna ng antok hanggang sa makatulog ka bago mo makita ang mga nakakatakot na eksena.

Lalo na ‘yung mga katatakutan na pelikula sa Asya, talagang lahat yata e paaantukin ka muna bago mo makita ang nakakatakot na eksena. Sa buong pelikula, siguro mga ilang page lang ang linya ng bawat karakter, ibawas mo na ang mga dialouge na “Aaaaargh!” at “Bulaga!”

‘Yung The Grudge, The Reincarnation, Premonition, The Ring(Kano bersyon), at iba pang horror/suspense movie na napanood ko e pwedeng isuma na lahat ng iyon as silent movie dahil sa sobrang tahimik.

Pero bakit nga kaya nanonood tayo ng mga ganitong klase ng palabas para lang takutin at paatikihin ang ating mga puso? Hehe.

Siyempre, hindi mawawala ang Shake, Rattle and Roll na madalas na ipinapalabas sa TV tuwing malapit na ang Nobyembre. Pinapanood namin ng kapatid ko ang mga ‘yon. Naalala ko pa ang Dracula na hinahabol sina Manilyn Reynes at iyong isang batang kasama niya. Pati ‘yung maligno na lumalabas sa inidoro. At saka ‘yung manananggal na si Aiko Melendez. May isang eksena na kailangan niyang magtanggal ng damit upang magpahid ng mantika este langis sa kaniyang katawan para maging manananggal. Pero hindi ko napanood ng magtanggal ng damit si Aiko dahil tinakpan ng magulang ko ang mga mata ko.

May isang picture pala ako rito na kasama si Aiko Melendez. Pero hindi sa Shake, Rattle and Roll kundi Batang-X. Paborito ko kaya ‘to noong bata pa ako. Napanood ko rin ang pelikula nito. Hwahehehe. Elibs na elibs talaga ako sa mga bida noon e. Hehe.

Hindi rin mawawala ‘yung pelikulang Anak ni Janice kung saan tungkol sa anak niyang tiyanak ang kwento. Tapos nandiyan din ‘yung babae sa banga. Doon talaga, takot na takot ako. Umaga o hapon ko ‘yon napanood e. Halos hindi ako makagalaw sa kinauupuan ko. Naka-fetus style ang upo ko habang pinapanood ang palabas. At mag-isa lang ako noon…kung hindi nagkakamali ang memorya ko. Higit sa lahat, hinding-hindi mawawala sa ala-ala ko ang Petrang Kabayo ni Roderick Paulate na hindi naman horror kundi comedy. Pero, may connection pa rin naman kasi di ba kabayo ang tikbalang? Hwahehehe. Ang korni ko.

Siguro kung tatanungin mo ako kung ano ang paborito kong horror movie, sasabihin kong ang The Exorcism of Emily Rose ang pinakagusto ko. Basta. Ang galing din kasing gumanap ng bida. Ang galing niyang sumigaw nang napakalakas para lang i-portray ang nasasanibang si Emily Rose. Tapos ‘yung acting niya talaga, elibs na elibs ako. Lalo na ‘yung isang eksena sa may kuwadra ng mga kabayo tapos umuulan pa. Sa bawat sigaw niya, ako ang sumasakit ang ngala-ngala. Mas lalo noong sumigaw siya nang napakahaba, iyon talaga, magkahalong paninindig ng balahibo at pagkamangha ang naramdaman ko. Pati ‘yung tinatanong siya ng pari kung sino siya tapos ang isinagot niya e, “1-2-3-4-5-6.” Ang galing talaga. Sayang nga lang, hindi naisip itanong ng pari kay Emily kung ano ang susunod sa 6 at baka hindi niya alam. Hwahehehe. Para naman may comedy.

Pari: Who dwells within you?
Emily: 1-2-3-4-5-6!
Pari: I command you! Tell me who dwells within you?
Emily: 1-2-3-4-5-6!
Pari: What number follows six?
Emily: Ahm…Eight? Aaaargh! I don’t know!!!

Ayun. Pahapyaw nga naming natapos ng kapatid ko ang Paranormal Activity. Habang pinapanood namin ‘yan, kung anu-ano naman ang ihinihirit ko kaya natatawa naman siya. Pero hindi talaga nagandahan ang kapatid ko sa palabas. Parang may hinahanap kasi siya na naikwento sa kaniya ng kaibigan niya na hindi niya napanood. Marahil, nasama ‘yon sa mga nilaktawan naming eksena.

Hmm. Horror ba ang The Saw at mga palabas tulad n’on? Hindi pa kasi ako nakakapanood ng pelikulang gano’n e. At wala akong balak manood ng mga ganoong klase ng pelikula kung saan mahigit isang oras kang makakakita ng mga taong naghihiwaan at nagtatadtaran. Give me a break! E ano ngayon kung magtatadran sila d’yan? Ano ang kwento? Nasaan ang kwento? Psssh! Hindi talaga ako manonood niyan. (Ikaw: Hwuuuu! Takot ka lang e! Weheheheh! Takot ka lang talaga kaya ayaw mong panoorin! Hahahaha!) Well…ahm…isama mo na rin ‘yon. Hehe.

‘Yung The Ring naman, bale sa Japanese version, hindi pa ako nakakapanood at gusto ko talagang makapanood n’on. Pati ‘yung The Shutter at iba pa. May isa rin akong napanood na isang horror (yata) na pelikula na gawa ng Thailand. In fairness, anganda ng kwento. Hindi talaga siya nakakatakot. Sobrang nakakaaliw at nakakatawa pa nga ang palabas. Tuwing naaalala ko ‘yun, laging una kong nagugunita e ‘yung minsan magtawag sila ng mga multo.

May isa kasing tradisyon sa kanila na para makatawag ka ng multo, kailangang nasa pagitan ka ng dalawang kalyeng magkasalubong. Tapos, dapat may dala kang mangkok at may lamang pagkain. Saka niyo tutuktukin ng chopsticks. E kaso, ‘yung lalake na siyang unang nakakita ng multo, takot na takot. Kaya napabilis ang pagtuktuk niya sa mangkok hanggang sa…mabasag iyon. Kaso, bawal tumigil sa pagtuktok kaya nakituktuk na lang siya sa mangkok ng katabi niya. Ang problema, palapit nang palapit sa kaniya ang mga multo kaya mas lalo siyang natatakot. At dahil mas lalo siyang natatakot, mas lumalakas at bumibilis ang pagtuktuk niya sa mangkok hanggang sa…mabasag ulit ‘yon. Patay na. Pero nakaisip pa rin siya ng paraan para ipagpatuloy ang pagtuktuk sa kabila ng sobrang takot niya. Ang naisip niyang gawin, ituktuk niya ang kaniyang mga chopsticks sa kaniyang ngipin habang hindi mapigilan ang pagnguwa niya sa sobrang takot.

Hindi pa rin pala ako nakakapanood ng Feng Shui ni Kris Aquino pero ‘yung Sukob niya na kasama niya si Claudine, napanood ko. Nang matapos ang pelikula, nasabi kong, “’Yun na ‘yun?” Pero medyo ayos pa rin naman ang ending.

Dahil na-save ko naman na ang buong laman ng dvd sa pc, panonoorin ko na lang din ang iba pang pelikula. Kasama na roon ang New Moon, 2012, at hmm… At sana, balang araw, kung hindi man sa sinehan ako makakapanood ng pelikula ulit, e makabili man lang ako ng original para hindi na ako mabanas sa video quality ng mga pirata.