Computer Shop

Saturday, January 23, 2010

“Ano ba talaga kayo?” tanong ng isa mong kaibigan habang nakatambay kayo sa isang klasrum na walang prof at mga estudyante. Tanging mga upuang magulo ang ayos at mga balat ng kendi’t kapirasong mga papel ang inyong mga tagapakinig.

Paulit-ulit ka nilang kinukulit ng mga ganitong tanong tungkol sa inyong dalawa. Subalit panay pagtanggi naman ang iyong ginagawa. Ayaw mong malaman nila ang iyong lihim. Ayaw mong may ibang makaalam tungkol sa tunay mong nararamdaman para sa “kanya”. Mahirap na. Konting singaw lang ng iyong lihim ay maaaring maging isang malaking usok.

“Uy girl, baka naman pinapaasa mo lang siya ha.”

Agad kang sumagot at ipinagtanggol ang iyong sarili, “Hindi ha. At anong pinapaasa? Magkaibigan lang talaga kami.”

“Uyyyy…Defensive,” nakangising panunukso nila sa iyo habang hindi mo mapigilan ang pagmula ng iyong pisngi.

Minsan, naiinis ka na talaga sa kakulitan ng mga kaibigan mo. Naisip mo minsan na tumahimik na lang at i-“silent treatment” sila kapag nagtanong ulit ng ganoon. Kaso, naisip mo ring kung sakaling tatahimik ka lang, sasabihin naman nilang ‘Oo’ ang sagot mo kasi nga, “Silence means yes.” At kapag sumagot ka naman, defensive naman ang sasabihin nila. Sa kanan o kaliwa ka man pumunta, parehas pa rin ang patutunguhan. Iisa lang ang magiging sagot para sa kanila. Kaya nga sinasakyan mo na lang ang mga hirit nila sa tuwing ikaw ang kanilang pinagti-trip-an habang pilit mong itinatago ang lihim mong pag-ibig sa pinakamamahal mong kaibigan.

“Eh, teka. Wala bang pag-asa sa ‘yo ‘yung kaibigan ng bestfriend mo? ‘Yung si Richard? Di ba, gwapo rin ‘yon? Baka ‘yon talaga ang gusto mo, ‘no?” pabiro ngunit mapanuring tanong ng isa mo pang kaibigang abala sa pagkain ng potato chips.

“Uy, hindi ha. Wala akong gusto do’n,” todo-tanggi mo namang sagot. Inilabas mo ang iyong cellphone saka nagsimulang magpipindot at nagbabakasaling maya-maya lang ay hindi ka na nila pagti-trip-an.

“Weh,” tukso ng iyong kaibigan kasabay ang pagkumpas ng kaniyang kamay. “Ang gwapu-gwapo kaya n’on,” pagdagdag pa niya. “Ang balita ko nga, may gusto ‘yon sa ‘yo. Pa’no pala kung ligawan ka n’on? Sasagutin mo ba?”

“Imposibleng ligawan ako n’on ‘no,” medyo inirapan mo ang kaibigan mong iyon. Samantala, patuloy ka pa rin sa pagiging abala kuno sa iyong cellphone. “Grabe kayo mag-isip,” dagdag mo pa kasabay ang pag-iling.

“E kung ligawan ka nga niya, sasagutin mo ba?” nakangising tanong ng isa mo pang kaibigan.

“Hindi,” madiin mong sagot sa kanila kasabay ang paghiling sa mga talang hindi nakikita tuwing umaga na sana ay tumigil na sila sa kakukulit sa iyo. Iniwas mo ang tingin mo sa kanila. Para sa ‘yo, halata naman na siguro sa iyong mga mata’t ikinikilos ang pagkairita mo sa mga pangungulit nila.

“’Hindi’ kasi nga, mas gusto mo si bestfriend!” sabay-sabay nilang sabi kasunod ang nakakatuyang halakhak. Dinig na dinig mo ang kanilang pagtawa na umalingawngaw sa apat na sulok ng klasrum.

Mas lalo kang namula at nainis sa kanila. Gusto mo silang iwan pero hindi mo ginawa at baka kung ano pa ang isipin nila. Tumahimik ka na lang at nagpakitang naiinis. Ilang minutong hindi mo sila pinansin kahit makailang ulit nilang tinawag ang iyong pangalan. Naramdaman naman nilang pikon ka na kaya agad ka nilang sinuyo at humingi ng tawad. Pagkatapos, tumayo kayong lima sa upuan at lumabas ng room patungo sa kainan sa labas at sabay-sabay tumawa, nagkwentuhan, at nag-o-krayan.

***

*Dominating!*

Maingay. Medyo masikip. At puno ng estudyante ang suki ninyong computer shop. Siksikan ang mga nasa loob ng shop. Bawat computer ay may gumagamit. Marami rin ang nakatayo’t nanonood ng laro. Mangilan-ilan naman ang mga nag-i-internet o gumagawa ng assignment o nagre-research. At yamot na yamot naman ang lalakeng nagbabantay sa shop. Halos isang oras pa ang hihintayin bago magsimula ang susunod niyong subject. Napapangisi ka dahil maganda ang laro mo ngayon. Wala ka pang patay. Ikaw ang nangungunang player. Taob silang lahat sa ‘yo.

“Aba! Anganda ‘ata ng laro mo ngayon, ah,” puna ng isa mong kaibigan habang pilit niyang pinapatay ang hero mo. Ngumiti ka lang at nagawa mong i-kill ang hero niya. Napamura na lang ang kaibigan mo pagkatapos.

“Hoy! May assignment na ba kayo?” tanong ng isa mo pang kaibigang abala rin sa paglalaro.

Sumagot ang katabi mo, “Wala pa. Teka, sino na ba’ng may assigment diyan? Pakopya naman mam’ya.”

Agad namang tumugon si Richard na may halong pagyayabang, “Sure.” Nakaupo siya sa kabilang hilera katapat mo.

“May assignment ka na Richard?!” pagkagulat ng katabi niya kasabay mapatay ang kaniyang hero.

“Oo. Kakokopya ko lang kanina e. Teka lang… Pusanggala! Putik! Waaa— Deds. Anlakas mo ngayon, ah,” pagpuri niya sa ‘yo matapos mong matalo ang hero niya.

*Godlike!*

“Hehehe. Wala e. Gano’n talaga. Weak kasi kayo e,” buong yabang mong sabi kasabay ang pagkibit-balikat. Minura ka ng iba niyong kaibigan sa kayabangan mo na tinanggap mo naman sa pagtawa. Ganoon talaga sa magkakabarkada, nagmumurahan.

“Yabang,” pang-aasar naman sa iyo ni Richard. Tumawa kayo. Pagkatapos, nanahimik kayong magkakabarkada. Nag-concentrate kayo sa paglalaro. Medyo matagal bago muling nagsalita si Richard. “P’re, girlfriend mo na ba ang bestfriend mo?”

Nagulat ka sa kanyang tanong. Biglang nawala ang konsentrasyon mo sa paglalaro. Bakit niya naman biglang naitanong iyon, reklamo mo sa iyong sarili. Ayaw mo sanang sumagot pero sumagot ka pa rin nang patanong kahit medyo naiirita ka, “H-ha? Bakit mo naman naitanong?”

“Wala lang. Parang gf mo na kasi siya sa sobrang close niyo e.” Napalunok ka sa iyong mga narinig.

“Oo nga. Nagseselos na kasi sa inyo si Mokong e,” sabat ng katabi niya. “Utot mo,” pagtanggi ni Richard.
“Torpe kasi! Haha! Palibhasa, UB! Urong-bayag! Hahaha!” sabat naman ng katabi mo. “Mga gago,” naaasiwang tugon ni Richard sa mga nagtatawanan ninyong kaibigan.

“H-haha. Magkaibigan lang kami, ‘no ka ba? Bestfriend lang tingin ko sa kanya,” sabi mo na may halong konting nginig sa iyong boses. Parang alam mo na ang mga susunod niyang sasabihin at ayaw mo nang marinig pa. Gusto mong takpan ang dalawa mong tenga. O kundi man, putulin ang dila ni Richard para hindi na niya ituloy pa ang sasabihin niya. Naiinis ka at napunta sa “kanya” ang usapan. Ayaw mo kasing pinag-uusapan ang kung anumang meron sa inyong dalawa dahil mas nahihirapan ka lang ikubli ang tunay mong nararamdaman para sa iyong pinakamamahal na kaibigan.

“Ah, gano’n ba? ‘Tol, ayos lang bang magpatulong ako sa ‘yong manligaw? Balak ko kasing ligawan siya e. Tutal, bestfriend mo naman siya…” Nagpatuloy pa siya sa pagsasalita subalit hindi mo na naririnig ang mga sinasabi niya. Sa isang iglap, nilamon ka ng nakakahilong kumunoy at nawalan ka ng lakas para makaalis sa pesteng sitwasyong iyon.

Sasagot ka ba o hindi? Kumabog ang dibdib mo tulad sa mga nagtatalunang dambuhalang alon sa binabagyong karagatan. Pinagpawisan ka ng malamig bagama’t medyo mainit sa lugar ninyo. Parang mga tanong sa isang exam na hindi mo alam ang sagot at sa ilang saglit lang ay dapat ng ipasa. Kailangang may makopyahan kang sagot pero wala kang mapagkuhanan. Wala ka ring kodigo para sa mga ganitong klase ng sitwasyon. Gusto mong putulin sa timeline ng buhay mo ang mga sandaling iyon. Natuliro ka. “Ano ang isasagot ko?” naguguluhang tanong mo sa iyong sarili. Mabilis na naging pula ang buhay ng hero mo hanggang sa…

*Our champion has fallen!*

“HAHAHAHA!!! Deds ka ngayon!” tuwang-tuwa si Richard na parang nanalo sa lotto nang mapatay niya ang hero mo. Ngumiti ka na lang at hindi nagpahalata ng iyong pagkatuliro at pagkailang. Gusto mo nang tumayo at umalis at iwan sila ngunit hindi mo pwedeng gawin. Baka kasi kung ano pa ang isipin nila kapag ginawa mo iyon kaya minabuti mo na lang na tumahimik.

Nanigas ang buo mong katawan ng muli siyang nagtanong sa iyo: “Ano ‘tol? Ayos lang ba sa ‘yo?”