Strip #008

©andoyman 2010

13 Deadly Wish

Halos isang buwan pa lang ako sa pagtatrabaho e humirit na kaagad ang kapatid ko ng wish list niya. Ankuleeet! Minsan bago kami matulog e nagkukwentuhan kaming magkapatid. Dalawa lang kami, ako panganay na lalake at siya bunsong babae. Isang taon lang ang tanda ko sa kanya at kasalukuyan siyang nag-aaral at sana e makapagtapos na siya ngayong taon.

Habang nagkukwentuhan kami e sumagi sa usapan ang paggawa niya ng wish list niya—listahan ng mga gusto niyang ipabili sa akin. Hala! E mag-iisang buwan pa lang ako sa pinagtatrabahuhan ko kaya ta’s hihirit siya ng wish-list-wish-list na ‘yan.

Buweno, eto ang nilalaman ng 13 Deadly Wish niya:

1.    Pizza
2.    Spaghetti
3.    Hamburger
4.    French fries
5.    Dunkin Donut
6.    Siopao
7.    Siomai
8.    Garlic Fried Frog
9.    Chocolate
10.    Pringles
11.    Zesto
12.    Ice Cream
13.    Lasagna

Ankuleeet! Inilista niya ‘yan sa isang papel at pinunit at ipinakita sa akin. Kinuha ko ang papel at inilagay sa pitaka ko para maalala ko ‘yung mga hinihiling niya. Haha. Bakit ako hihindi e makakain din ako ng mga ‘yan kapag binili ko na? Haha.

Pero hindi lang basta-basta ang mga wish na ‘yan kasi specific niyang sinabi ang ilan kung anong brand o kung saan ako bibili. Halimbawa e ‘yung pizza. Dapat e sa Pizza Hut dahil ayaw niya ng manipis na crust ng Greenwich at ayaw ng mga magulang namin ang pizza ng Shakey’s. ‘Yung Garlic Friend Frog e obviously sa Ongping ko bibilhin. Ta’s ‘yung zesto e isang box. Naykupu! Andaming request. Parang anlaki ng sinasahod ko. Pero kakayanin ko. Hehe, kasi gusto ko ngang makakain din ng mga ‘yan.

Napunta ang kwentuhan namin sa mga estudyanteng tila nagra-rally sa loob ng campus nila. Hindi talaga sila nagra-rally pero parang ganu’n dahil sa naarbor nilang megaphone at mga kulay pulang retasong nakatali sa kanilang ulo habang sumisigaw sila ng “Tinig!”

‘Yon kasi ang pangalan ng grupo nila na kumakandidato para pangatawanan ang mga estudyante ng unibersidad nila. Ang isang grupo naman e “Tugon”. Kulay berde naman ang sa Tugon at kahit na wala silang megaphone e malakas na pansigaw ang pinantatapat nila. May tarpaulin din ang Tinig na tinapatan naman ng Tugon ng styrofoam. Najongetan kapatid ko sa styrofoam ng Tugon. Hehe. Pinapanood ng kapatid ko at ng mga kaibigan nila ang mga estudyanteng nag-iikot sa campus. Kasama rin sa Tinig ang isa nilang kaklase na sa halip na kulay pula ang nakatali sa ulo niya e kulay berde. Itinataas pa niya ang berdeng kulay sa halip na pula! Pang-asar.

At hindi pa nakuntento sa gano’n. Nang makasalubong nila ang mga taga-Tugon e nagtaas naman siya ng pula at nagsisigaw nang tuwang-tuwa na “Tugon! Tugon! Tugon!” Pang-asar talaga. Haha.

Habang nagsisigaw naman ang kaniyang mga kasamahan e sumisigaw rin siya…pero iba ang lumalabas sa bibig niya. “Hindi kailangan ng [school] si ser [name]! Hindi kailangan ng [school] si ser [name]! Hindi kailangan ng [school] si ser [name]!” Paulit-ulit. ‘Yon pala, nakita niyang lumabas ang naturang ser at nang marinig siya e tinignan ito ng masama—pero pabiro lang naman. Tahimik lang at napapangiti na lang ang mga kasamahan niya. Tawa ako nang tawa habang nagkukwento siya. Ulangya! Hahahaha! Anlakas ng loob! Haha. Sabi ng kapatid ko kaya malakas raw loob n’un kasi graduating student na. Haha.

Naisip ko rin na sana pagpapakilala o pagpapahayag ng mga plataporma ng bawat kasapi sa org na ‘yon e biglang hihirit ‘yung kaklase niya na “Ako si [pangalan] at hindi kailangan ng [school] si ser [name] Hahahahahah!”

Sa amin naman dati e wala akong narinig o nakitang mga ganoong klase ng pangangampanya. Nagpupunta lang sila sa bawat room habang namimigay ng mga kung anu-anong flyer at nagsasalita sa harapan. Ganoon lang. Ta’s mga poster-poster sa mga bulletin board o di naman kaya mga tarpaulin. Minsan e dumalo ako ng miting de abanse ng iskul. (Kasama kasi sa kakandidato ang kras ko…hwehihihihi…nagpapakita lang baga ng suporta…teeheehee) Pumasok na ako sa klasrum na kokonti lang ang laman. Basta hindi napunan ang lahat ng silya. Maya-maya e nagsimula na ang program para sa susunod na mga leader ng student org ng iskul na sa loob ng apat na taon e hindi ko man lang naramdaman na meron pala kaming gano’n. Blah blah blah speech-speech opening remarks blah blah. Ta’s nagsalita ang bawat kandidato—in english. Asa ka pang may naintindihan ako. Meron naman, konti lang. Hehe. Maya-maya e nagsalita na si kras pero nawala rin ang diwa ko dahil biglang naglakbay nang di ko namamalayan. Haha. Tapos natapos na siya tapos mam’ya konti e umalis siya. Lumabas din ako para batiin siya na “Anganda ng speech mo blah blah”—basta mga gano’n kahit wala akong naintindihan.

Seryoso. Hindi ko talaga alam noong una na meron pala kaming mga gano’n. Ang alam ko lang e mga org. Pero org para sa mga estudyante, hindi. Haha. Hanggang nakapagtapos ako, hindi ko man lang sila naramdaman. Haha.

Ano ba ‘yan? Kagabi lang nangyari pero hindi ko na maalala ang iba pa naming pinagkwentuhan. Haha. Kainis.

Munggong-Botohan

Dumaan ako sa isang bookstore sa amin para bumili ng kahit anong pwede kong mabasa sa murang halaga upang palamigin kahit papaano ang madaling uminit kong ulo kahit sa maliliit na bagay na hindi ko alam kung bakit na para bang sinusubukan ng panahon ang aking pasesiya.

Sakto at may mga back issue sila kaya bumili ako ng magazine na may putting aso sa harap. Nang tapos na akong magbayad sa counter e nagbigay siya ng isang butil ng munggo sa akin at nagsabing ihulog ko raw roon sa labas ng store kung sino ang iboboto ko. Pabiro akong sumagot, “Akala ko ilalaga ko.” Hehe.

Inilagay sa bagang magazine at nagtanong kung saan ‘yung botohan kuno na mabait namang itinuro sa akin ng lalake sa baggage counter. Lumabas ako at hinanap ang pangalan ng manok kong si Gordon. At katulad ng inaasahan, siyempre, kaunti lan ang laman ng plastik na bote sa kaniya. Obvious pa ba kung sino ang “mga” lamang? Siyempre ‘yung isang idinadaan lahat sa kaniyang yaman at ‘yung isang ginagamit ang pangalan ng kaniyang mga magulang sa pangangampaniya.

Nalungkot ako, pramis.

Nalungkot ako dahil sa kabila ng kagandahan ng teknolohiya natin ngayon lalo na ng mga cellphone na mainit sa mata ng mga snatcher e wala pa ring ipinagbabago ang batayan ng mga noypi tungkol sa kung sino ang kanilang dapat iboto.

Pangalan, popularidad, pagiging mahirap, survey, jingle, at madramang buhay—ilan lang ‘yan sa mga batayan ng nakararaming noypi na aminin mo man o hindi, aminin mo na lang, e mula noon hanggang ngayon e palaging ‘yang mga ‘yan ang unang hinahanap.

May paboto-boto i-patrol ka pa d’yan na ‘kako e para sa pagbabago pero sa tingin mo ba kayang baguhin ng isang text mo ang buong Pilipinas gayong marami kayong nagte-text d’yan? Sa tingin mo ba e mapapansin ang mga text mo gayong libo kayong nagte-text d’yan? At aasa kang mababago mo ang Pilipinas at mga Pinoy kapag nakapag-text ka rito? Wala. Opinyon ko lang ‘to nang mahinuha kong kung gusto ng mga Pinoy ng pagbabago e matagal na niya sanang sinimulan ang pagbabago sa kaniyang sarili higit sa batayan sa kung sino ang kaniyang iboboto.

Kung sakaling manalo ang mga nasa nangunguna raw sa survey, goodluck Philippines na lang. Tapos magrally ulit kayo sa EDSA. Tsk.

Kumusta Na?

O. Para sa EDSA I. Isang kanta. Asteg!

Kumusta na by Yano

Kumusta na, ayos pa ba
Ang buhay natin, kaya pa ba
Eh kung hinde, paano na
Ewan mo ba, bahala na?

Napanood kita sa tv, sumama ka sa rali
Kasama ang mga madre, pinigilan mga tangke
Umiiyak ka pa sa harap ng mga sundalo
Namigay ka pa ng rosas na nabili mo sa kanto

Dala-dala mo pa, estatwa ni Sto. Nino
Eskapularyo’t Bibliya, sangkatutak na rosaryo
At sa gitna ng EDSA, lumuhod ka’t nagdasal pa
Our Father, Hail Mary from thy bounty thru Christ our Lord amen

Pebrero, bente-sais nang si Apo ay umalis
Ngiti mo’y hanggang tenga sa kakatalon, napunit ang pantalon mo
Pero hindi bale, sabi mo, marami naman kame
Kahit na amoy pawis, tuloy pa rin ang disco sa kalye

Nakita kita kahapon, may hila-hilang kariton
Huminto sa may Robinson, tumanga buong maghapon
Sikat ka noon sa tibi kase kasama ka doon sa rali
Pero ngayo’y nag-iisa, naglalakad sa may EDSA

Ewan mo ba, bahala na
Bahala na, bahala na

Kowts

“If you always do what you always did, you’ll always get what you always got.”
- sabi ng magtataho, BO

Strip #007

©andoyman 2010

When you hear that I have died…

Nakita ko ‘to sa DeviantArt journal ni sir Budj. Irerepost ko lang todits sa blog ko. Basahin mo, maganda siya, pramis. Thanks sir Budj.

When you hear that I have died, think of this.
by Gabrielle Bouliane

When you hear that I have died, think of this.

Think of cool night breezes while you walk to meet your friends for a beer on a Thursday. Think of waking up in flannel sheets on a snowy morning and kissing someone you love. Think of hung-over diner breakfasts and the best cup of coffee in the world. Think of the sound of tires on seamed highways while you travel, think of French kissing and leather jackets and push-up bras and bourbon, think of the joy of hard work with friends. Then think of me.

Not sad, not the melancholy solitude of empty skies, but the full days and crowded bars and signed contracts, a smile too big for my face, remember I said I stay busy enough to fit three lives into one. When you hear that I have died, know that I want laughter, and dancing, real dancing, to music that makes you move without thinking, you’re wearing boots and jeans and a great t-shirt and wondering if the girl at the edge thinks you’re cute. And you motherfuckers had best DANCE, none of this bullshit rock-nod hands-in-the-pockets shoegazer nonsense, no, make an ass out of yourself, feel your hips, kick off the high heels and sway on the shoulder of a stranger, when I die, you’d better be laughing your ass off on sidewalks, eating deliciously unhealthy food, drinking shots and tipping your bartender well, no matter how much money you make.

And Adam has to read the poem he wrote, and Laura, and June, and Scott Carpenter has to play “Don’t Go Away, Chloe”, no fuck that, every musician I’ve ever made out with or videotaped or road-tripped with has to play, so drink some coffee, baby, it’s gonna be a long night. When you hear that I have died, the best thing you can do is to get laid that night with a comfortable stranger, use my story to get their sympathy, and when you kiss them for the first time, think of me then.

When you hear that I have died, and you will, remember your best revenge is to live well, take risks, save up money and chase your perfect happiness. Beat the system and learn to make your art really support you, craft into something your audience can’t live without. Then make the world an even slightly better place — stop throwing your cigarettes on the ground, vote in the next election, graffiti your life on the eyes of the hungry.

Then just do me one last favor. Please. Love something. Anything. Start with yourself, but find passion in everything, from an apple pie to a novel, make a family, get a degree, walk whatever path is yours with your chin up and feet planted firmly. Have the best stories to tell in the old folk’s home, about lifelong friendships and epic love affairs, about the time you lost everything and yet found yourself happier than when you began.. and remember that time we got in SO much trouble…

Poets.. remember. This is the story that never ends. When one of us leaves, another walks through the door. The pages turn, the sun keeps rising. All you can do in the meanwhile.. is to speak for yourself. Raise your voice high, tell your story, join hands against the dark and sing our souls to the sky. Know the best in me comes from the best in you, that as you tell your story, you will be telling mine, and our lives will be linked together forever, and everyone who hears you will become a part of the change we make.

So when you hear that I have died..
just ….live.

–Gabrielle Bouliane

BOULIANE - Gabrielle Gué Of Austin, TX, formerly of Buffalo, NY, died of cancer. The cherished daughter of Thomas G. and Gretchen Richter Bouliane of Boston MA (formerly of the Town of Tonawanda) died peacefully under the care of Hospice Austin on January 29, 2010. A poet and videographer, she graduated from Kenmore East and from the University at Buffalo with degrees in English and urban planning (with an emphasis on sustainable development); she wrote for Buffalo Rising and was the host of the Nickel City Slam from 2005 through 2008.

“from a girl who’s already half angel”
link

Kowts

“I don’t need endorsers. If you are a good leader, you need to be able to stand on your own feet….If you are really strong, if you are really intelligent, you don’t have to depend on endorsers.” - Richard Gordon

Kowts

“The field is weak. This is why I ran….There is someone who is very intelligent but who has no experience. There is a very rich man who will just recoup his campaign expenses if he wins. And there is someone who just inherited a good name.” - Richard Gordon

Para sa boboto kay Noynoy, kay Villar, kay Gibo, at kay Erap! Basahin mo ‘to!!!

Para sa boboto kay Noynoy, kay Villar, kay Gibo, at kay Erap! Basahin mo ‘to!!!

I once dated a guy whose nickname is Dick. He insisted that his name is spelt “Dict” (with a “t” instead of a “k”), not that this made any difference in the way people hear him say his name. Most would still react in a funny way as they associate the name with something else. If you were the sort of person who judges another by his name though, then you would miss out on how wonderful a guy named Dick is.

Take Senator Richard “Dick” Gordon, for example. He is certainly not one of those who would insert a letter “H” in his name to change its spelling to “Dhick” just to make it sound softer. He is the sort of person who, after spotting you from across a crowded room, would enthusiastically meet you halfway and give you a real man-handshake. He’d say “Just call me Dick, Dick Gordon”. You might even mistake it for “Bond, James Bond”. One look at Dick Gordon and all the bad name association that evokes snickers will be gone in a second, for he is a jolly good man with a smile always pasted on his face.

Read more.

 

Wala lang: #10

Mabuti na lang at naibalik na sa nanay ang anim na buwan niyang sanggol na iniwan niya sa isang babae dahil siya’y magbabanyo. Ngunit nang paglabas niya ng banyo, nawawala na ang babae tangay ang kaniyang sanggol noong Huwebes sa isang mall. Kagabi sa balita, nakuha na niyang muli ang kaniyang anak at pananampal at sabunot ang iginanti niya sa babaeng nagtangkang ibenta ang sanggol sa halagang P1000.

Pustahan, ang irarason niya e dahil sa kahirapan kaya nagawa niya ang ganoon. Idinadahilan din ‘yan ng mga snatcher, holdaper, manloloko, manggogoyo, manunugal, prostitute, at nagtitinda ng droga at pirata.

Hay naku. Ano naman kayang irarason ng mga big time magnanakaw, manloloko, at mapagsamantala? Dahil mahirap din sila? Nyay.

Gusto ko sanang ipagpatuloy ‘tong nasimulan ko kung ano ang pananaw ko sa dahilang madalas ginagamit na “dahil mahirap kami kaya nagawa ko ‘yon” kaso pinagsasabay ko ang pagtitipa nito, pagtsa-chat, at paggawa ng trabaho ko. Hahaha. Napaka-pasaway ko talagang empleyado. Hahahaha.

Kahapon, tumulong ako sa pagbabalat ng mga ugat ng gabi na tinatawag na “takway”. Di ko tiyak kung ganyan talaga ang ispeling pero ganyan ang pagkakasabi ng nanay namin habang binabalatan naming tatlo—kasama ang kapatid ko—ang mga ugat at mahimbing na natutulog ang tatlong aso sa paligid namin.

Tulog ang tatay naming sa taas kaya kaming tatlo na lang ang nagkwentuhan ng kung anu-ano, kahit ‘yung iba e paulit-ulit na pero masaya pa rin. Biruin mo ‘yon, mga ganoong klase ng maliliit na bagay, maliliit na paraan, maliliit na sandali, pwede mo ng maka-bonding ang mga mahal mo sa buhay—higit pa sa pagala-gala at patsongki-tsongki sa gilid ng kalsada.

Ang gusto ko talaga ‘pag Linggo sa amin e ‘yung katahimikan. Parang sobrang banal ng katahimikan na tila hindi na kayang magawa ng isang tao lalo na sa modernong panahong pinapatakbo ng nakasisirang globalisasyon at mga pesteng technology na update nang update. Sobrang robot na ang tao sa totoo lang at di na niya alam ang kabanalan niya mismo at ng paligid niya. Limot na rin ng tao ang kasimplehan ng buhay na patuloy niyang binibigyan ng komplikasyon upang pasakitin ang kaniyang ulo’t puso hanggang mag-collapse siya. *Blag!*

Pramis. Noong bata pa ako, gusto kong yumaman. Minsan noong nakakita ako ng asul na kotse na hanep sa porma at lupit sa kaastigan, sinabi ko sa nanay ko noong nasa bus kami e gusto ko ganoon ang kotse ko. Sabi niya e di mag-aral ako ng mabuti para magkaroon ng magandang trabaho at mabili ang gusto ko.

Gusto ko rin noon e mansiyon at pati istilo ng buhok ko e may plano rin ako. Sabi ko sa sarili ko noong bata pa ako e gusto kong magpahaba ng buhok. Pagkatapos, pakukulayan ko ng dilaw. Tapos, idye-gel ko nang patayo para magmukhang buhok ni Son Goku! Hahahaha. Ngayong naaalala ko ‘yun, natatawa ako sobra. Hahahaha.

Pero hindi pala ‘yun ang talagang gusto ko. Nang minsang nasa field trip kami, bale nasa may airstrip kami ng Diosdado Macapagal Airport, basta parang ganu’n, basta na lang din napag-usapan ang tungkol sa pagyaman. Ako ang isinagot ko, “Ayokong yumaman.” Walang kaplastikan. Walang kahipokrituhan. Totoo ang mga sinabi ko. Kung ako tatanungin mo, tingin ko sa sarili ko e naiiba talaga ako sa iba, hindi sa itsura kundi sa pag-iisip. Kumbaga, ang ibig kong sabihin, ang karaniwang gustong mangyari ng mga nakararami para sa kanilang mga sariling buhay e hindi dumadaan sa linya ng pag-iisip ko. Ewan ko. Basta ganu’n.

Nang sinabi kong “ayokong yumaman” e ayoko talagang yumaman. Magkaroon ng panggastos sapat para sa pagtupad ng pangarap ko, pangsuporta ng pamilya ko at sa sarili ko, at pantulong sa iba, ayos na sa akin ‘yun. Hindi ko kailangan ang maraming pera dahil dagdag responsibilidad ‘yon at nakakabulag ng mga mata. Basta sapat na pera para sa tatlong bagay na gusto kong gawin sa buhay ko, ayos na.

Putik. Diyan ko nga tuloy naiisip kung makakapag-asawa pa ba ako? O kung mag-aasawa pa ba ako? Kasi, bukod sa maraming basted meron ako, e naiisip ko na mukhang magiging kawawa ang pamilya ko kung ako ang magiging padre de pamilya sa kadahilanang ang nais ko lang e sapat at hindi sobra.

Pero malayo pa naman ‘yun e. Baka may pumatol pa sa akin. Hahahahaha!

Basta, mas gusto ko e simpleng buhay kesa sa pagiging mayaman. Matupad ang pangarap ko kaysa magka-mansiyon. At makatulong sa iba kesa magka-kotse. Ganu’n lang.

Isang simpleng buhay tulad ng pagiging may-ari ng isang hasyenda, pwede na! Hwahahahaha! Joke lang! Hahaha.

Anu’t ano pa man, hindi ko pa rin maintidihan ang ilang taong iniru-ruler ang kanilang kaligayahan sa mga panibago at modernong bagay na mayroon sila sa halip na mga bagay na mas nakabubusog sa “loob” nila.

Naikwento rin ng nanay ko sa akin na ‘yung isang kaibigan niya dati e nagpalaglag. Naaawa ako sa sanggol dahil wala namang kaalam-alam sa buhay at hindi pa nararanasang mabuhay sa labas ng sinapupunan e tinanggalan agad siya ng karapatan.

Naalala ko ‘yung isang kwento ng guro ko noong hayskul ako nang ipinanood sa kanila ang isang pelikula o documentary na ang pamagat e “Silent Scream” (yata). Habang pilit na dinudurog at sapilitang inilalabas ng isang malamig na bakal ang maliit na buhay sa loob ng sinapupunan e ang maliit na buhay na iyon e nanlalaban at umiiwas. Isipin mo nga naman na ganoon kaliit na buhay, gustung-gustong mabuhay subalit walang habas na pinuputol ng mga tao. Pagkatapos e isisisi sa iba at sa mga nangyari sa buhay nila kaya nila nagawa ang ganu’n.

Sa kaalamanang may mumunting buhay sa loob mo e sapat na ‘yon para pangalagaan mo iyon at pakaingatan at mahalin—hindi patayin. Walang kinalaman ang iba pang bagay na nangyari sa buhay mo sa buhay ng isang taong nagsisimula palang mabuo.

Hrgh.

Kaya ang nangyari doon sa nagpalaglag na ikinuwento ng nanay ko, parang biglaan daw bumagsak ang kanilang pamumuhay. As in biglaan talaga. Sa tingin ko, ‘yon na ang karma niya.

Kowts

“I am a little pencil in the hand of a writing God…”
- Mother Teresa

Strip #006

©andoyman 2010

Search for Mr. and Ms.

Panahon pala ng JS Prom ngayon. Sayang. Sa buong buhay ko sa hayskul, hindi man lang, ni isang pagkakataon, ako nakaranas ng JS Prom na madalas inaabangan ng mga kabataan sa panahon na binubudburan ng tigyawat ang kanilang mga mukha. Nagkaroon ng plano noon sa amin, bale mga 3rd year ako, pinulong kaming mga junior at senior ganoon din ang mga sophomore at freshmen/women para malaman kung ano ang gagawin: js prom ba o grandball?

Sa hinaba-haba ng pulong, walang nangyari. Nagsayang lang ang lahat ng laway at nangalay kauupo habang naghihintay, dumadakdak ang bawat isa para malaman kung ano ang gagawin. Kahit may botohang nangyari, hindi pa rin nagkasundo ang bawat isa. Masyadong nagtitipid kasi ang iskul kahit maraming pera na nakukuha sa bawat napakamahal na penalty na ipinapataw sa bawat estudyante at pati na rin ng mga guro.

Kaya pumasok ako ng college nang hindi man lang nakaranas ng js prom; hanggang panaginip na lang na makaranas ako ng js. Letse.

Kanina habang papunta ako rito sa opis, nadaanan ako ang mga pedicab at traysikel na binabalutan ng maririkit at makukulay na lobo’t crepe paper. May mga tarpauling may larawan ng mga bata ring nakadikit sa unahan ng mga iyon. Asteg.

May parade ang eskwelahan ng village. Nasa tabi ng mga pedicab at traysikel ang mga magmamaneho at ilang estudyanteng hindi na yata tumuloy sa pagpasok. Tatatlo lang may mini-mini-truck(?). Natutuwa ang utak ko habang ginigiling ang mga ala-alang meron ako noong minsang masali rin ako sa mga ganiyang parada.

Sa maniwala ka o hindi, maniwala ka na lang, ang pinakaunang sinalihan kong Search for Mr. ang Ms. blah blah e noong kinder pa ako. Wala akong kaalam-alam sa pinasukan ko dahil basta na lang akong isinali ng nanay ko. Sumusunod lang naman ako sa mga sinasabi nila lalo na ni Mama. Aba’y pakialam ko ba kung anu-ano ang pwedeng mangyari. Sinunod ko rin lahat ng itinuro niyang sasabihin ko kapag nasa harap na ako ng mikropono at ng maraming tao. At dumating na nga ang araw na hindi ko naman pinakahihintay.

Maraming mga batang tulad ko ang nakaupo sa harap. Medyo malabo na ang memorya ko pero tandang-tanda ko pa rin ang suot kong simpleng t-shirt na may kwelyo at simpleng itim na pantalon at itim na sapatos habang ang mga kalaban ko sa contest na hindi ko alam na contest pala e mga nakabarong! Langya.

At nang ako na ang tinawag para magpakilala, katulad sa mga That’s My Boy ng Eat Bulaga, nagpakilala ako na parang artista. “O. Nagulat kayo ano? Akala niyo siguro si Aga Muhlach ang nakita niyo. Nagkakamali kayo. Ako lang naman si blah blah blah blah.” Di pa rin naaalis sa isip ko ang mga ngisi’t tawa ng mga taong nasa harapan ko habang tuluy-tuloy lang ako sa pagpapakilala. Nagmukha na yata akong engot hindi ko pa alam.

Pagkatapos, hindi ko na alam ang mga sumunod na nangyari. Natatandaanan ko na lang na hindi na yata kaming mga lalake pinaakyat sa stage pagdating ng talent and portion. Sayang, hindi ko maipapakita ang talent ko…ano nga palang ita-talent ko noon?

Noong Grade 3 o 4 yata ‘yun, isinali na naman ako sa search-search na ‘yan. Pero hindi na dahil sa nanay ko kundi dahil sa walang mapagpilian ang mga kaklase kong maaarte at tanggi nang tanggi at ang guro kong sumusunod lang naman sa gusto ng kaniyang mga mag-aaral. Monica ang pangalan ng katambal ko at mayaman ‘yon. At mataba.

Wala akong barong mula noong bata pa ako at hanggang ngayon ay hindi pa ako nagkakaroon. Kaya nga siguro nanghiram o pinahiram na lang ako ng kung sinuman para may masuot akong barong. Magara rin ang aming karosa dahil pamilya nina Monica ang nag-ayos. Magarbo.

Bisperas yata ng search for mr & ms. e nagkaroon ng mahabang parada ang iskul para ilantad kaming mga contestants sa kalsada habang tirik ang araw. Peste. Sa sobra kong kabatugan, nag-hand sign ako ng kay FV Ramos. Hwahehehe. May isang lalakeng kinontra ‘yung hand-sign ko — galit yata sa presidente — kaya dahil napahiya ako, nag-iba ako. V-sign ang ginawa ko at nalimutan ko kung sino ang ginagaya ko. Tuwang-tuwa ako sa kalokohan ko. Samantala, kasabay ng mainit na araw ay pinipilit ng kapartner kong tiisin at magpasensiya sa mga taong nangangantyaw na “Baboy!” May mga nagsasabi pa nga sa akin na “Baboy ‘yung kasama mo!” Hirap ako sa reaksiyon — parang nangingiming natatae yata ang naging itsura ng pilit kong ngiti nagtatago sa tawang gustong lumabas.

Sa araw ng contest, talo ang talent kong pagtutula. Letse. Sabi ko sa sarili ko, hindi na ako sasali sa mga gano’n! Habaaaaaaaambuhay!

Pero hindi rin natupad dahil muli akong isinali este sapilitang isinali ng mga kaklase ko noong hayskul. Bale 2nd year ako no’n. Walang ‘ya. Dahil nagawa kong (himalang) manalo sa kantahan noong huling taon — na ikukwento ko na lang sa susunod — e pagkanta na lang ang ginawa kong talent. Suportado ako nina Ma’m Gime at ni Ma’m Santillan sa ginawa kong paglu-look-a-like kuno sa bidang lalake ng Winter Sonata. At kinanta ko ‘yung theme song n’un! Putik! Cheesyyyyyy…

Himalang nakapasok ako ng kwistyon en anser porsyon. Nakasagot naman ako nang itanong sa akin e kung bakit merong salitang ‘overnight’ pero walang ‘overday’ at merong ‘kahapon’ at ‘kagabi’ pero walang ‘kaumaga’. Hehehe. Joke lang. Basta nakasagot naman ako. At biruin mo nga naman, salamat sa walang patumanggang ka-random-an ng universe, naka-2nd runner-up pa ako! Hwahahahaha. First time ko ‘yun…at last time na rin. Hindi na ako sumali kasi nakakahiya, di naman ako gwapo…but they insisted. Hwehehehe.

Pero ang pinakamagandang parada para sa akin e noong fourth year ako kung saan kaming anim na magkakaklase e sama-sama sa isang mini-truck na matiyaga naming inayusan. Masaya. Sobrang saya. Kaming limang nakabarong at isang naka-gown e puro kalokohan habang nagpapamudmod kami ng mga flyers sa mga tao sa daan para i-advertise ang aming eskwelahang puno ng penalty pero kulang sa equipment, madaming exams pero kulang sa guro, palaging tumataas na tuition fee, at mga klasrum na palaging pinapalampaso sa amin tuwing uwian.

Ang Trahedya ng Isang Artist

masarap para sa isang artist na nakikita niyang nagagamit ng iba ang kaniyang gawa dahil ibig sabihin, maaaring nagustuhan nila. pero mahirap din dahil madalas nangyayari ang trahedyang karaniwan para sa mga artist — ang kunin ang gawa mo nang hindi nila kinikilala ang gumawa…hay gulay…

Kowts

“Don’t feed the fire.”
-Alexandra Trese, Trese

Para sa bobong pamunuan, bobotante ang kailangan!

Repost ko lang ang blog entry ni sir BO

RIP Arlan Esmeña, December 8, 1973 – February 18, 2010

Nakilala ko lang siya nang minsang mapanood ko siya sa isang interview ni sir Gerry aka Komikero para sa kaniya sa youtube. Siya ‘yung artist ng Where Bold Stars Go To Die kasama si sir Gerry. Nang mapanood ko ang interview, sabi ko sa sarili ko na gusto kong mabili ang komiks kaya nadagdag ‘yon sa mahabang listahang gusto kong basahin.

At ngayon-ngayon lang, nabasa ko sa status sa FB ni sir Budj na pumanaw na pala si sir Arlan. Hindi ko siya kilala bukod sa artist siya ng Where Bold Stars Go To Die, kaibigan ni sir Gerry, mahilig sa robots, mahilig sa komiks, at magaling na arkitekto. Pero gusto kong maglaan ng isang entry bilang tribute sa kaniya.

Saan ka man sir Arlan naroroon ngayon, nawa’y kapiling mo na ang Dakilang Lumikha at sana’y masaya ka ngayon at nakakadama ka ng maluwag na kapayapaan sa iyong loob at ngiti sa iyong mga labi.

Eto ang link mula sa site ni sir Gerry.
http://gerry.alanguilan.com/archives/2370/

Sir Arlan, your memories will always be treasured especially in the comics industry.

My Untitled Poem for Her

I have seen your face
but never know your name.
I want to stare your eyes
and hoping you’ll do the same.

I want to hold your hand
and gently kiss your lips;
Pour my love to your heart
like a blow of cold breeze.

Hoping I’ll find the courage
at the right time and place,
To tell and show you all
how you caught me by your grace.

Kowts

“Why independence, if the slaves of today will be the tyrants of tomorrow?”
— Jose Rizal – El Filibusterismo

Kowts

“I think everybody should get rich and famous and do everything they ever dreamed of so they can see that it’s not the answer.”
- Jim Carrey

Paano yumaman (agad)?

Paano nga ba yumaman?

Marahil halos lahat yata ng Pilipino e gustong yumaman. Baguhin natin ang pangungusap. Marahil halos lahat yata ng Pilipino e gustong yumaman agad. Tama ba ako? Marahil halos lahat yata e gustong maging si Pacquiao o maging kamag-anak ni Pacquiao dahil sa sobrang yaman nito na ayon sa narinig ko sa tv kanina, sa may Punto por Punto, e maraming bahay si Manny saanmang panig ng bansa at madalas ang nakatira e caretaker niya. Andami rin niyang sasakyan! Bukod pa roon, may mga pagmamay-ari rin siya sa ibang bansa! Hanep talaga si Manny. Sa sobrang yaman, nagiging instant gwapo siya! O dibadibs? Hehehe. Marami rin siyang pelikula na hindi kumita. Wala e. Ganun talaga. Marami naman siyang pera kaya produce siya nang produce ng mga pelikula kahit hindi pumapatok sa takilya. Pero ika nga ni Ara Mina, “Ayos lang basta bayad ang talent fee ko.” (Parang ganiyan ang pagkakasabi) Asteg. Pero lahat naman ‘yon e pinagpaguran niya mula nang pumasok siya sa pagbo-boxing.

Sa panahon natin ngayon na mas naghihirap ang mga mahihirap at mas yumayaman pa ang mga mayayaman, e talagang mas nanaisin ng mga dukhang Pinoy na yumaman para makatikim ng ginhawa. Pero aminin natin o hindi, mas gusto natin ng instant yaman ka’gad. Mas maganda ring pagyaman e ‘yung buhos lang nang buhos ang pera sa ‘yo kahit wala kang ginagawa. Ansarap siguro ng buhay mo kapag gano’n. Haha. Papalobo ka lang ng uhog mo e patuloy pa rin sa pag-ulan ng pera sa bulsa mo.

Kanina, narinig ko ang isang ale habang nag-uusap sila ng isang mama at ng isa pang ale. Sabi ng mama, “O magkano ba kailangan mo?(tawa)” Sundot naman ng ale, “Hahaha, ‘yan ang gusto kong anak, maraming pera!”

Sa mundo natin ngayon na mas pinapahalagahan ang mga materyal na bagay (na kung hindi ako nagkakamali e pinauso ng kaisipang Kano), nararapat talagang mayroon kang pera para bumili ng mga maluhong bagay upang sustentuhan lang ang “kaligayahan” mo. Ang tawag ko sa kaligayahang ito e “disposable happiness”. At para masustentuhan mo ang kaligayahang naka-ugat sa pera, maabot ang pakiramdam na mas nakaaangat ka sa iba dahil mayaman ka, na may kapangyarihan ka dahil sa pera, na tanyag ka dahil sa marami kang pera, at dahil pera ang nagpapaikot sa mundo, eto, may mga paraan akong inilatag para mas madali at mas mabilis kang yumaman. Inilista ko rito mula sa pinakamadali hanggang sa pinakamahirap.

Kaya para makuha natin kaagad ang yaman=ginhawa, simulan na natin ‘to:
(more…)

Expand

Ankulit! Mahusay! Hahaha!

Wika at Realidad

Ang wika ba ang tumutukoy sa realidad o ang realidad ang tumutukoy sa wika?

Phobia

Seryoso. Takot ako matilamsikan ng mantika habang nagpiprito. Pero ang tangi kong alam lutuin e ‘yung mga ipiniprito bukod pa sa paghahanda ng instant pancit canton at paglalaga ng itlog.

Kung makikita mo ako sa loob ng aming bahay na ako ang nagluluto, asahan mong ang iluluto ko lang e piniritong itlog o baboy o manok. Kung gusto mo maiba e magluluto ako ng mami o di kaya extra hot chili pancit canton o lucky me supreme.

At higit sa lahat, pwede ko ring ipagluto kayo ng ginisang mami. Alam mo ‘yon? Basta, may nagsisipagtalsikan din sa luto na ‘yon lalo na kapag ilalagay mo na ang tubig sa mainit na mantika. Peksman, masarap ‘yon. Akala ko noong bata ako e alam ‘yon ng lahat ng tao pero hindi pala. Basta galing sa tatay ko ang luto na ‘yon.

Minsan habang tinutulungan ko ang nanay ko na magluto ng ispesyal na luto niya ng adobong baboy, may tumalamsik sa mata. Ansakit, langya. Subalit hindi naman doon nagsimula ang phobia ko sa pagluluto, specifically pagpiprito. Basta mula noong bata ako hanggang bente-uno na ako e palagi akong nakikipag-fencing tuwing nagpiprito kaya madalas tinatawanan na lang ako ng mga tao sa bahay o kung minsan naman e sila ang magluluto.

Takot din ako sa multo…dati. ‘Yon ang gusto kong isipin at isaksak sa utak ko na kapag nakakita ako ng isa, hindi ako matatakot. Kung susumahin, maaaring sabihing nakatatlong engkwentro na ako sa mga di nakikita. At sa tuwing nakakakita ako ng mga gano’n, hindi ako agad pinangingilabutan bagkus hindi ko mahinuha kung ano ang nakikita ko. Tinitiyak ko muna. Tapos, wala na. Tapos, saka ko lang maiisip na multo na ‘yon saka ako pangingilabutan. Pero wala pa namang nangyari sa akin na pagmulat ko ng mga mata ko e may demonyo o engkantong nakatitig at malapit ang mukha sa akin. Mapapasigaw ako ‘pag gano’n.

Katulad minsang nanaginip ako, napasigaw ako sa katahimikan ng gabi dahil ang nakita ko sa panaginip ko e nakatingin daw ako sa salamin sa opisina dito sa amin at ang nakita ko e ang sarili ko na multo na! Sa sobrang takot ko, sumigaw talaga ako! Hwoo! Ayoko ko nang maulit ‘yon.

Di ko naman alam kung takot o pandidiri ang nararamdaman ko sa tuwing nakakakita ako ng uod o bulate. Noong bata naman ako e hindi naman. Pinagti-trip-an pa nga namin ng kapatid ko at minsan pati ng pinsan namin ang mga bulate sa may kulungan ng manok sa amin. Pagkatapos laru-laruin ng maliit na patpat, kukuha ang isa sa amin ng asin, madami-daming asin, tapos bubudburan namin ang kawawang uod hanggang sa mamuti, hanggang sa matigok. At tuwang-tuwa ang kamusmusan namin noon.

Subalit ngayon, iiiigh! Parang hindi ko makayanan. Minsan, kaya naman. Pero may mga pagkakataon talaga na ayokong makakita ng mga gano’n lalo na kapag nakikita kong mayroong mga ganoon sa lababo namin. Putik! Hindi ako makapaghugas ng pinggan kapag gano’n!

Pinapaalis ko pa sa nanay o sa kapatid ko ang uod dahil nanginginig ang gulugod ko sa takot o sa pandidiri. Kapag natanggal na, pwede na akong makapaghugas. Marahil, namana ko ‘to sa tatay ko na sobrang nandidiri rin sa mga uod at bulate lalo na kapag ipinapalabas sa tv o napagkukwentuhan lalo na kapag kumakain. Napagalitan na ako ng tatay ko noong bata ako dahil d’yan.

‘Yung pinsan ko naman, takot naman ‘yon sa ahas. Kaya minsang may dalang maliit na sawa ang tatay ko na nahuli sa likod ng salamin namin, inilabas niya ang hayop mula sa kaniyang bulsa at ipinakita sa pinsan ko. Ayun! Simbilis ng kidlat nang tumakbo siya habang tawa nang tawa ang tatay ko.

Takot din akong maputukan ng paputok o mahiwa ng kutsilyo. Basta, ayaw ko. Takot na rin akong magmaneho kahit hindi pa ako nakakamaneho talaga pwera noong biglang tinuruan ako ng tatay ko sa fork lift. Ewan ko kung paano ako natakot. Basta ang alam ko, natatakot akong makipaggitgitan sa kalsada kaya wala na sa wishlist ko sa buhay ang magkakotse. Di lang dahil takot magmaneho sa kalsada kundi dahil ayaw kong mamroblema sa gasolina.

Takot din akong mamatay. Pero sinusubukan kong humanap ng paraan para huwag matakot. Kaso takot pa rin akong mamatay.

Hindi ako takot sa heights dahil sa tuwing nasa mataas ako, ansarap ng pakiramdam na nagra-rush ang adrenaline. Pusanggala! Ansarap lalo na sa mga rides!

Noong bata ako, takot din ako sa karayom dahil sa tuwing natitinik kami sa mga kahoy, iyon ang pinanunungkit ng nanay ko para matanggal ang tinik. Naaalala ko pa noong iyak nang iyak ako habang kinakarayom ng nanay ko ang daliri ko para mawala ang tinik habang hawak-hawak ko ang laruan kong kalabaw na may gulong.

Higit sa lahat siguro, takot akong maiwan sa isang lugar dahil iniwanan ako ng mga kasamahan ko. Maligaw ayos lang pero ‘yung sadyang iwan ako sa isang liblib na lugar sa kalagitnaan ng madilim na gabi habang tirik ang bilog na buwan, pusanggala, matatakot ako niyon.

At kapag naging aswang ako, humanda ang mga taong nang-iwan sa akin! Harhaharhar!

Strip #005

©andoyman 2010

Kowts

“Don’t beg for things. Do it yourself or you won’t get anything.”
- Renton Thurston, Eureka 7

Kowts

“You are never given a wish without being given the power to make it come true”
-nakita ko sa status ni Karen, isang (magandang) kaibigan. asteg. hehe.

Strip #004

©andoyman 2010

Siraulo sa Computer Shop

Bakit kaya may mga siraulong tao na walang patumanggang hinahampas ang keyboard na pagmamay-ari naman ng computer shop na pinag-i-internet-an niya? Hindi ba naiisip ng mga siraulong taong ito na bukod sa nakakabulahaw na panggugulo at tila kulang sa pansing aksiyon nila e maaaring masira pa ang keyboard na hindi naman sa kanila at kapag nasira e hindi naman nila babayaran? Mga taong may sapak.

Kowts

“Be formless… shapeless, like water. If you put water into a cup, it becomes the cup. You put water into a bottle; it becomes the bottle. You put it into a teapot; it becomes the teapot. Water can flow, and it can crash. Be like water, my friend… “The more relaxed mind is, the more energy can flow through the mind.
-Bruce Lee

ano’ng gagawin mo kung wala kang ginagawa sa opisina?

hindi break o lunch-time.

eto ‘yung mga panahon na wala ka talagang ginagawa sa loob ng opisina. paano mo ginugugol o sinasayang ang oras mo? paano mo pinapalipas ang bawat sandali habang oras ng trabaho pero wala ka namang ginagawang trabaho dahil tapos mo na ang lahat ng ginagawa mo?

ako. eto. gumagawa ngayon ng blog at sinusubukang sagutin ang tanong na nag-kabute sa utak ko. ano kayang pwede kong gawin? pwede akong maglaro ng mga laro sa facebook dahil sa ngayon, wala naman sina boss. kami-kami lang. kanina ko pa tapos ang pinapagawa sa akin ng supervisor ko.

kasalukuyan din akong umiikot sa website ni neil gaiman. kilala siya ng marami. pero ni isa sa mga gawa niya, wala pa akong nabasa. unang beses kong nakita ang pangalang neil gaiman sa blog si ronibats. ‘yung salitang sandman naman (kailangan kong pansamantalang tumigil sa pagtitipa dahil biglang dumating sina bossing pero umalis din kasama ang dalawa ko pang opismeyts. mukhang may pupuntahan silang event dahil andami nilang dala) ay una kong nabasa sa culture crash comics. balak ko ngayong makabili rin at kung maaari e kumpletuhin din ang ang lahat ng komiks at aklat na gawa niya. asteg.

ok. balik ulit tayo sa tanong. karaniwan siguro na ginagawa ng mga nasa opisina kapag walang ginagawa e nagpe-facebook o di naman kaya friendster o tumblr o myspace o multiply o basta kahit anong social community site. karaniwan naglalaro rin sa facebook. ‘yung iba, nakikipag-tsismisan/daldalan sa ka-opismeyt. ‘yung iba, nagbabasa libro o ng komiks o ng manga sa online. andaming pwedeng gawin para mapunan ang oras na wala kang ginagawang trabaho. isama mo na rin siguro ang pagde-daydream at pang-o-okray at pangba-back-stabbing blah blah. 

‘yung iba, nagbabasa ng mga nakakatuwang blogs. ‘yung iba, mga blogs na tungkol sa pulitika…o showbiz…o minsan magkahalo na rin ang dalawa. ‘yung iba, kung may sound system ‘yung pc nila e nagyu-youtube. ‘yung isang kaklase ko, sabi niya, ang tanging libangan nila sa opis nila e dota dahil naka-isolate sa kanila ang internet connection kahit e-mail. may isang opis din akong alam na pinag-ojt-han ng mga kaibigan ko na kahit anong oras, pwedeng-pwede silang makapaglaro ng dota. putik! biruin mo ‘yon! dota sa loob ng opisina kahit oras ng trabaho! hahaha. binalak nga naming mag-apply doon pero ni isa yata sa amin e walang natanggap. hahaha.

gusto ko pa naman doon kasi parang ‘magaan’ pero may kung ano sa loob ko na ang kagaanang iyon e parang magdudulot ng kung anong kabigatan sa akin. ewan. basta ‘yon.

kasalukuyang tahimik todits. ano kayang pwede kong gawin? magkwento na lang ako tungkol sa itsura ng opis namin? hmm…

gusto ko sanang mag-sound trip kaso wala namang akong iPod. di ko rin dala ang cellphone ko dahil hindi ko nga magamit ang d-pad niyon. pero parang hindi na rin ako magsa-sound trip di dahil wala akong mp3 player kundi dahil ayokong mabingi pag tanda ko. nakakabanas kasi kapag makikinig ka. madalas kong maranasan na bumigat ang utak ko tapos sabay parang masakit na makati ang tenga ko. basta ayoko na n’on.

nakatingin ‘yung katabi ko kanina sa sinusulat ko. iniisip ko kung ano ang iniisip niya nang mabasa niya ang pamagat ng entry na ‘to. hehehehe.

ugaling kong bagalan ang mga ipinapagawa sa akin. ‘yung bagal na hindi ko ‘to matatapos kaagad. gano’n. lalo na sa short-time lang na work. ewan ko ba. dapat nga, binibilisan ko pa e. pero di ko magawa kasi alam kong mam’ya kapag natapos ko na ‘yung ginagawa ko, wala na akong magagawa pang trabaho. kapag may naka-queue ulit na work, saka ko bibilisan. hahaha. pasaway.

balak ko noong lunes na makapag-drawing ng kahit isang page lang o kahit isang panel lang para sa komiks ko upang umabot ‘yon sa komikon sa abril. asteg nga e dahil tinag ako ni sir freely. parang imbitasyon na ang dating sa akin n’on. wala pa akong komiks bukod sa mga strips na pino-post ko dito, sa deviantart at sa facebook. ‘yung mga strips na ‘yon e balak ko sanang ipasa sa dyaryo, either manila bulletin o sa philippine star o sa philippine daily inquirer. sa inquirer sana ang gusto ko dahil nando’n ‘yung mga idol kong sina sir pold medina, jr. at sir manix abrera. pero alam ko, bago pa man ako tumawag sa tatlong dyaryo, na ang isasagot nila sa akin e walang bakante. hays. sa bulletin, pinatatawag nila ako sa susunod na linggo. tapos sa phil. star, walang bakante pero pinapa-send nila ‘yung samples ko…na hindi ko rin naman nagawa dahil kahit may 15 strips na ako e wala naman akong scanner o pera pampa-scan ng mga gawa ko.

saka naman ako nagsimulang magtrabaho dito sa pinagtatrabahuhan ko. pero tuluy-tuloy pa rin ako sa paggawa ng strips kahit mga script at ideas lang muna ang isinusulat ko sa notebook ko. sana nga, matuloy ‘yung komiks ko sa komikon kasi bukod sa pangarap kong makapunta ng komikon e pangarap ko ring doon magsimulang ipakita sa mga tao ang sarili kong gawang komiks na kung tutuusin e pang-10th anniversary na ngayong taon. ibig sabihin din, sampung taon ko nang binubuo sa loob ng puso’t utak ko ang buong kwento.

pwede rin kapag wala kang ginagawa e maghanap ka ng gagawing trabaho, isang gawaing ginagawa ng isang mabuting empleyado. e hindi ako mabuting empleyado. pasaway pa nga ako. hahaha.

may isa pa nga palang pinapagawa sa akin ‘yung katabi ko. natapos ko naman na ang unang bahagi n’on at hindi naman urgent kaya baka…mamaya-maya ko na lang din gagawin. hahahaha.

pasaway.

‘yung iba namang empleyado siguro, kapag walang ginagawa e kumakain. nagpapabili sa labas ng pagkain tapos kakain sa loob ng opisina habang nagkukwentuhan at nag-aasaran sa isa’t isa. hahaha. asteg.

wala na akong maisip kaya wala na akong masabi kaya wala na ulit akong gagawin kaya wala na. 

v(o”,o)v

mga taong pacute, mahilig sa camera, feeling hapon, mukhang anime, sarap sapakin :D

3rd straight day of blogging. cool. wala lang. trip ko lang. sing-trip tulad ng title ng entry na ‘to na pang-utot sa nagtatago kong himutok sa mga klase ng taong inilalarawan ng title ng entry na ‘to.

tahimik. wala ang mga boss, kaya heto na naman at nagba-blog. sinasamantala ang pagkakataon na makatakas kahit papaano sa mga ginagawa ko dito sa opis. ano ba trabaho ko? natanong ako ng isang kong kakilala, ano ba trabaho ko? ano ako rito sa kumpaniya?

pusanggala. wala akong masabi. walang direktang pangalan akong maisip. kung ano ang ginagawa ko rito noong ojt ako, gano’n pa rin naman ang ginagawa ko. ang pinagkaibahan na nga lang, may sweldo ng kapalit ang bawat natatapos ko. asteg.

katatapos ko lang basahin ang apat na kwento sa diabolical13.blogspot.com ni sir budj at isa na namang makatanggal-nunal(isang ekspresyon sa kikomachine komix) ang ibinuga ng sarili ko sa mga makapanindig at maka-lukot utak na kwento. ngayon, isinasabay ko naman ang pagbabasa ng online novel ni sir david hontiveros na ‘pelicula’. Pasaway ako, ‘no?

Kaninang lunch break, bigla na lang umupo dito sa upuan ko ang isang boss namin at tinignan ang firefox browser. buti na lang at hindi facebook ang nakita niya kundi ‘yung site ng anti-pinoy. buti na lang talaga. tapos, kinausap niya ang katabi kong opis meyt na si kuya jonathan at di ko alam kung ano mga pinag-usapan nila. langya. baka kung anu-ano ang tinanong ni boss.

nag-print din ako kanina ng siguro mga humigit-kumulang 100 cd labels na gagamitin para sa isang…ahm…event ng opisina. katatapos ko lang din gawin ang isang pinapapagawa ng supervisor ko tapos heto’t meron ulit pero hindi ko pa sinisimulan kasi nagba-blog ako. hahaha.

dapat magpo-post ako kaninang umaga habang ako palang ang nandito sa opis ng stip #004 kaso ng i-edit ko na sa photoshop todits e parang pumangit kaya hindi ko na lang itinuloy. pagtitiyagaan ko na lang ang pc sa bahay kahit nagrarandom reboot ‘yon. salamat pala sa nagdagsaang tumulong sa akin para resolbahin ang problema ko sa computer namin. salamat kina: iman, dessa, at tags. (especial salamat din ulit ke tags para sa picture na ehem hiningi ko na walang damot naman niyang ibinigay heheh)

problema ko pa rin ang scanner pero uunahin ko munang solusyunan ‘tong pc namin at alam ko na rin kung ano ang problema at pa’no sosolusyunan. hard disk lang pala. ayos na. ilang araw na lang, maaayos ko na rin ‘to. at baka bumili na rin ako ng dagdag na hard disk. hehe.

ano pa ba?

wala na yata.

ayun.

Kowts

“Vision without action is a daydream. Action without vision is a nightmare.”
-Japanese Proverb.

Kowts

“Tell me, I forget. Show me, I remember. Involve me, I understand.”
-Chinese Old Proverb

Problematic Computer

Problema ko ngayon ang pc namin dahil nagra-random reboot. Hindi ko alam kung kelan ang eksaktong simula at ano ang pinagsimulan. Basta isang araw, habang ka-chat ko kapatid ko sa facebook, sinabi niya sa akin na biglang nag-restart ang computer kapag magre-restaurant city siya. Akala ko e wala lang ‘yon pero nakailang ulit na gano’n kahit sa ibang application at ibang oras.

Akala ko rin e reformat lang ang kelangan kaso hindi matapos-tapos ang pagre-reformat ko dahil biglang magre-reboot. Sinubukan kong pumasok sa Safe Mode pero hindi pumapasok sa halip, Blue Screen of Death ang na-e-encounter ko. Pusanggala.

Baka sa memory. O kaya sa hard disk ko. Hindi ko alam. Kahit sa mga forum na nabisita ko tungkol sa problemang tulad ng sa pc namin, wala rin akong mahitang sagot kung ano ba talaga ang dahilan ng problema. May mga solusyon at nagawa ko na rin ang mga ‘yon. Nag-download ako ng debugging tools at binasa ang dump files na ginagawa ng computer sa tuwing magre-reboot ito. 

Akala ko PCIIDEX.SYS lang ang problema. Nag-download ako. Isang application. Akala ko matatapos ko na ang problema ko pero linsiyak! Wala namang nagawang iba ang application bukod sa pag-scan sa hardware ko. Kelangan pa ng internet connection at higit sa lahat, ng serial number. Peste. Bukod sa pciidex.sys, meron pa palang isang file na problema na nalimutan ko na kung ano ang pangalan. Langya.

Imposible din namang virus dahil ‘yung ghost file na ini-extract ko papuntang drive c ko e birhen sa mga virus. Kaya nga nagtataka ako kung bakit kahit naibalik ko na ang dati e nagre-reboot pa rin.

Wala pa akong sapat na pera para pumunta at ipakonsulta ang memory o hard disk ko sa mga shop sa Gilmore. Langya. Sana sa memory lang o harddisk lang. Hrrr. Hirap tuloy ako ngayon dahil gagawin ko pa ‘yung header ni xienah. Napa-scan ko na ang mga gusto kong ipa-scan sa tulong ng dati kong kaklase. At nang mapa-scan na nga, computer ko naman ang poproblemahin ko. Hindi ko pa tuluyang magagawa. Pero hahanap ako ng paraan siyempre. Mahigit isang linggo na ‘yon e. Bukod pa roon….aaaargh….dami ko pang balak gawin pero di ko magawa dahil sa pesteng kaartehan ng computer namin! Aaaargh!

Baka sakaling may maitulong ka sa akin. Ito ang karaniwang nangyayari sa pc namin:

1. Biglaang nagre-reboot.

2. Lalabas ang isang dialog box: ‘yung may ’send’ at ‘dont send’

3. Pag tinignan mo ang report, may sinasabi tungkol sa minidump file at sysdata.xml

4. Hindi nagse-safe mode.

5. Walang tiyak na oras kung kelan magre-reboot. Random lang.

xG, pahintay ng header mo. Hehe. Pipilitin ko ngayong week na matapos ‘yon. Hehe

Sudden Thought

Biglaan lang. Kapag nakakabasa talaga ako ng mga mapagpaganang mga blog o kahit kowt lang, mabilis na tumatakbo ang utak ko at kailangan ko itong habulin dahil hindi ko na ito maabutan kung mamaya ko pa ako magsusulat. 

Sa kasalukuyan, nasa trabaho ako at may ginagawa pero dahil likas na sa akin ang pagiging pasaway, nagpe-facebook ako. Bigla kong naalala ang isang kowt ni Sir Jim Paredes doon sa puting aklat ni BO. Di ko lubusang maalala kung ano ba ‘yung kowt na ‘yun kaya ginugel ko ‘yung “Humming In My Universe”. Akala ko aklat ‘yun pero blog pala. Pero di ba, may aklat din siya?

At sa simplethoughts.i.ph nabasa ‘ko ‘yung tungkol sa nasa isip ng isang ama tungkol sa distansiya niya sa kaniyang mga anak. At oo, napaka-ironic nang isang relasyon ng isang anak at magulang. Gustong mapalapit ng magulang sa kaniyang mga anak habang gusto namang maranasang maging independent ng isang anak. Nakaka-relate ako. Aaminin ko, hindi ganoon ka-close ang bigkis ko sa aking mga magulang. Madalas kong sinasabi na kulang ako sa yakap pero hindi ko naiisip na nayayakap ko ba sila? Madalas kong iniisip na kaya kong mag-isa pero naiisip ko ba kung kakayanin ba nilang makita ka nilang nag-iisa? 

Sa mga simpleng paraan ng paghalik tuwing aalis ako at maliit na kwentuhan, kahit papaano, nagagawa kong makalapit sa kanila, makilala sila at makilala rin nila ako. Hindi ako hayag sa damdamin ko sa kanila. May dahilan kung bakit. Sa simpleng salita, marahil sasabihin nating takot ako na mapahiya, takot akong mahusgahan, takot akong pangaralan, takot ako sa magiging reaksiyon nila lalo na kung hindi ako ang inaasahan nila. Mahirap.

Habang lumalaki, habang tumatanda, habang nadagdagan ang kaalaman, nagagawa ng isang anak ang tignan ang kaniyang sarili na nasa isang mataas na lugar habang nalilimutan ang mga tama at maling bagay. Nasigawan ko na ang mga magulang ko, nasagot ko na nang pabalang, dinabugan, at makailang ulit akong nakagawa ng maraming bagay na hindi kanais-nais para sa kanila. Kapag galit ka, kapag akala mo tama ka, naiisip mo na “tama ka”, na “sila ang mali”. 

Pero pagdating sa kadulu-duluhan, saka mo lang mapagtatanto na “tama sila”, at malaki ang nagawa mong “kamalian”.  Kasama na rin siguro ng epekto ng mga drama sa telebisyon, pakiramdam ko tama ako, na dapat isigaw ko ang punto ko. Nang lumaki ako, hindi pala tama. Hindi tamang sigawan ang mga magulang katulad ng mga palaging ipinalalabas sa mga drama sa tv. Pero aminin mo, nagawa mo silang sigawan. At hindi natin alam kung gaano kalaking kirot ang mararamdaman nila pagkatapos mong gawin iyon sa kanila. 

Sabi ng tatay ko sa akin minsang nagkaroon ng gusot sa amin, ni minsan, hindi niya sinagot-sagot ang tatay niya. Noong mga oras na ‘yon, pakiramdam ko e naiwala ko na ang lahat ng bagay na kunektado sa akin. Isa lang akong anak na nagkakamali. Isang anak na pagkatapos ng kaniyang mga kamalian, babalik sa mga magulang at hihingi ng tawad. At ang mga magulang, gaano man kabigat ang nagawang kasalanan ng anak, patatawarin pa rin nila.

And I think, ang panahon ng mga puso e hindi lang pagsasabi ng “Mahal kita” o “I love you” sa kapartner mo. Mas maganda kung sasabihan mo rin ang mga magulang mo…dahil ito ang mga panahong madalas, hindi natin sila nasasabihan kahit panahon pa ng mga puso.

:D

Sahod

Noong unang araw ng Pebrero, nakuha ko ang sahod ko para sa apat na araw kong pagpasok sa kumpaniya. Nagulat nga ako nang biglang mag-abot sa akin si Ma’am Cathy ng isang maliit na parihabang papel na may pangalang “Andy”. Pagkatapos, pinapirmahan niya sa akin ang isang papel. Di ko alam ang tawag doon kaya “resibo” na lang ang ipapangalan ko.

Hwoohoo!!!

Hindi ko na sasabihin kung magkano basta meron na! Hwahahaha!

Hindi talaga ito ang pinakauna kong sahod. ‘Yung pinakauna, kung hindi isasama ang sahod na nakukuha ko at ng aking kapatid kay Mama sa tuwing maghuhugas ako ng plato at siya naman ay magwawalis, ay noong nag-Student Assistant ako sa iskul. Obligado kasi akong maging alipin ng mga professor dahil isinama ‘yon sa Scholarship Program na iniingatan ko. Pero kalahating sem lang ‘yon nagtagal dahil may mga nagreklamo ‘ata. O baka napagtanto ng pamunuan ng eskwelahan na mas lugi sila dahil sinasahuran pa nila ang mga iskolar na hindi buo kung magbayad kasi nga iskolar.

Unang labas ng sahod ko, ibinigay ko sa kaibigan kong nangangailangan ng tulong. Pero naibalik pa rin naman ‘yon. Nalimutan ko na lang kung saan ko ginastos.

‘Yung isa na naman “unang sahod” ko e ‘nung nag-training nga ako sa isang kumpaniya sa Ortigas. Pagkain, may aklat, at pang-internet sa comp shop ko yata nagastos ang mga pera ko. Madalas sa internet, pagkain, at konting tulong sa pagbili ng bigas napupunta naman ang mga kinikita ko sa tuwing may magpapagawa o magpapaayos sa akin.

Pero etong sahod ko na ‘to ngayon, marami pa rin ang natira. Hahahaha. Talagang kinontrol ko ang sarili ko para sa pampamasahe ko at pang-merienda. Pugad Baboy 21, Book3 ng Trese, at Kapitan Sino lang naman ang binili ko. Plus, limang Bread Stix at isang Piknik. Tapos, baka pizza o baka palabok para sa mga magulang ko. ‘Yon lang naman. Hindi naman ako mukhang magastos di ba? Kuripot nga ako e. Hahahaha.

Asteg.

Wala lang: #09

Balak kong simulan ‘to sa pagiging “outerspace”. Iyon kasi naisip ko habang naglalakad minsan papuntang opis. Parang ganito:

Magsusulat ako ngayon…pero ano isusulat ko? Tungkol sa ano? Tungkol sa kanino? At bakit ako magsusulat? May dahilan ba ang pagsusulat ko nito? Aanhin ko ‘to? Bakit ako nagsusulat? At pagkatapos magsulat, ano na ang gagawin ko? Pero makakapagtapos ba ako sa pagsusulat kung hindi pa ako nakakapagsimulang magsulat? Kailan ako magsisimulang magsulat? Pero di ba, nakapagsimula na akong magsulat? Nagsusulat na ako ngayon, di ba? Pero bakit ako nagsusulat? At wala na tuloy akong maisip isulat.

Ayun. Parang gano’n lang. Wala lang. Kung anu-ano na namang kawirduhan pinaggagawa ko. Asteg. Anganda ng kanta. “Ziggy Stardust” ni David Bowie. Nalaman ko ang kanta na ‘to nang mabasa ko sa Myx mag sa special issue nila para sa Eraserheads na ito pala ang opening song nila para sa unang reunion concert nila. Na-curious ako dahil tungkol daw ang kanta sa naghiwalay na banda. Ayun. Anganda pala. Asteg.

Thursday ngayon at bagsak na ang mga mata pero gusto kong magsulat kasi sinabi ko sa sarili ko na gusto ko magsulat ng mga nangyari bago ko pa malimutan. Last day na bukas ng May Bukas Pa. Nanonood ako niyan pero paputol-putol kasi madalas, paulit-ulit na lang ‘yung kwento e. Pwera nitong linggo na ‘to lalo’t matatapos na. Pero grabe ‘yung ibang palabas, sa 2 man o sa 7. Pusanggala! Nakakabobo sobra! Parang pinapaliit ang utak ng manonood e! Nakatutok na ‘yung baril, di pa binaril ‘yung kontrabida. Natalo pa tuloy ‘yung lalaking nanutok ng baril! Anak naman ng–! Kaya nahahasa ang pagiging tanga ng mga manonood e dahil sa mga napapanood nilang katangahan sa TV. Tapos ipapanood mo pa sa mga bata. Nakow! E di paglaki ng mga bata, tanga rin! Pusanggala talaga. Higit sa lahat, mataas pa raw ang rating! Mahilig ba talaga tayo sa mga katangahang eksena?

Ehem. Medyo magaan na ang pakiramdam ko ngayon kahit inuubo at sinisipon ako. Noong isang araw pa ito e tapos lumala kahapon. Habang nasa opisina ako, hinang-hina ako. Ambilis mangalay ng katawan ko. Grabe. Ayaw ko man mag-traysikel sa pagpunta at pag-uwi, nag-traysikel pa rin ako para hindi agad mapagod ang katawan ko at baka mabinat. ‘Yung si Kuya Jonathan, um-absent ng dalawang araw dahil nilagnat. Akala ko, ako na ang susunod lalo’t katabi ko pa siya.

Kahapon, siesta sa opis dahil wala ang dalawang bossing! Hwehehehe! Gusto ko mang tuluyang magsaya kape-facebook, di ko lubusang magawa dahil nanghihina nga ako. Pero hindi naman ako facebook nang facebook lang, no! Gumagawa rin naman ako. Hehe. Ang opisinang walang imikan, puno ng katahimikan, minsan tensiyon, at tila walang pakialamanan e nagkaroon ng mga tawanan at asaran sa isa’t isa dahil wala ang mga pusa.

Friday. Katatapos ko lang manood ng May Bukas Pa. Asteg. Hehe. Sa kauna-unahang pagkakataon, nakasabay ko sa pag-uwi ang mga kasama ko sa trabaho. Hwahehehe. Wala ang dalawang bossing kaya noong mga dapit-hapon, panay na ang kulitan at asaran tapos piktyuran. Hahahaha. Puro kami tawanan at hagikgikan. Hehehehe. Di ‘yon nangyayari kapag nandiyan ang mga boss. Madalas e tahimik lang sa loob ng opisina. Kaya ayun, bigla na lang sumasabog ang mga mahaharot na ugali. Hehe.

Kagabi, bagsak na bagsak na talaga ang mata ko. E gagamitin ng kapatid ko ang computer kaya naputol ang pagsusulat ko. Ngayon ko na lang itinuloy.

Saturday. Nagloko ang PC. Nagkukusang mag-shutdown. Ni-repair ko kanina. Akala ko ayos na. Hindi pa pala. Hrgh.

Hanggang dito na lang nga. Hay.

Sa Loob ng Elevator

“Hi,” nakangiti mong unang bati sa kaniya pagkatapos niyang pumasok sa loob ng elevator. Kayong dalawa lang ang nasa loob at hindi mo inaasahan iyon. Pauwi ka na galing ng trabaho at nasa mataas na floor ang inyong opisina. Pagod ka sa dami ng trabaho kaya hindi mo maiwasan ang mga ganitong oras ng uwi. Mga ilang minuto pagkatapos ng ikalawa at kalahati ng madaling araw ang basa mo sa iyong relos bago mo narinig ang “ting” ng elevator saka nagbukas. Pumasok ka at ang akala mo ay bababa na ito ngunit umakyat pa pala ng isang floor. At pagbukas ng pintuan ng elevator, nabigla ka sa isang mala-diwatang anghel na kagandahan nang pumasok ang dalaga. Napapatanong ka tuloy sa iyong sarili kung bakit sa itinagal-tagal ng pagtatrabaho mo sa loob ng inyong building ay ngayon mo lang nakita ang babaeng iyon.

“Ako nga pala si Joel,” agad mong pagpapakilala sa kaniya. Lihim kang tumitingin sa kaniya gamit ang reflection sa dingding ng elevator. Nalulusaw ka sa maamo niyang mukha at sa suot niyang simple ngunit magarang kasuotang pang-opisina. Isinunod mong binanggit ang iyong position at ang kumpaniyang pinagtatrabahuhan mo. Umaasa kang makikilala mo siya ng mga sandaling iyon at magsisimula ang isang kwentuhang magpapalapit sa inyong dalawa subalit hindi siya sumasagot at tila binging iniisnab ang mga sinabi mo.

Napalunok ka sa iyong pagkapahiya kasabay ang pagsabi sa iyong sarili ng: “Hmp. Suplada.”

Patlang.

Maya-maya, nang wala man lang kaabi-abiso, biglang tumigil ang elevator at nag-off ang ilaw nito. Napahawak ka sa iyong sinasandalan at inilibot ang iyong mga mata sa buong paligid upang malaman kung anong nangyari. Saka mo napansin na tila natatakot ang babaeng kasabay mo sa loob.

“Miss, ayos ka lang ba?” agad mo siyang tinignan at tumingin rin siya sa iyo at tumango. Nababanaag mo sa kaniyang mukha ang takot. Maagap mo siyang nilapitan at inakbayan upang bigyan ng kahit papaano’y kapanatagan ng kalooban. Ramdam na ramdam mo ang panginginig ng kaniyang katawan. “O-ok lang ako. Ok lang ako,” nangangatal ang kaniyang boses at maya-maya lang ay may gumuhit ng luha sa kaniyang mga mata.

Dahan-dahan kayong napaupo sa isang sulok ng elevator habang pilit mo siyang pinakakalma. Pumasok sa isip mo na baka claustrophobic ang babaeng kasama mo ngayon dahil sa panginginig sa takot ng kaniyang katawan. Kaya dalian kang nag-isip ng paraan upang humupa ang takot na kaniyang nararamdaman. “Miss, tingin ka sa akin. Huminga ka nang malalim. Ayan. Ganiyan. Mag-isip ka ng isang malawak na lugar. Isipin mo nandoon tayo ngayon. Good. Mag-focus ka sa iniisip mong iyon. Ayan.”

Unti-unting nababawasan ang panginginig at pangangatal ng kanyang boses. Sa kalagitnaan ng kaniyang takot, pinilit pa rin niyang magsalita upang magpasalamat. “S-salamat.”

“Wala ‘yon. Basta mag-isip ka lang ng malawak na lugar para hindi ka gaano matakot,” nakangiti mong pagpapakalma sa kaniya. Sumagot rin siya ng isang maliit na ngiti.

“Ano ba ‘yan? Nag-brown-out pa. Tsk,” pabulong mong reklamo sa iyong sarili na inambunan naman ng positibong tugon, “Di bale. Maganda naman ang kasama ko e.” Nakaakbay ka pa rin sa kaniya at hawak-hawak ang kaniyang mga kamay. Damang-dama mo ang lambot ng mga kamay niya at ganoon din ang lamig na dala ng takot. Nababanguhan ka sa amoy ng kaniyang buhok na humahalo sa pabangong bumabalot sa kaniya. Ilang minuto muna ang nagdaan bago niya binasag ang katahimikan sa loob ng maliit na espasyong kinaroroonan ninyo.

“Ako nga pala si Marissa,” medyo nahihiya ang kaniyang boses na mababakasan pa rin ng kaunting takot.

“Huh?”

“Di ba tinanong mo kanina kung ano ang pangalan ko?” nakatingin niyang sabi sa iyo. Malapit lang ang distansiya ng inyong mga mukha kaya kitang-kita mo ang mabibilog niyang mga mata na tila tumatagos hanggang sa iyong kaloob-looban. Parang nalulusaw ang iyong puso sa ganda ng kaniyang mga tingin.

Nakatawa kang sumagot, “O-oo nga pala. Hehe. Akala ko masungit ka talaga eh.” Nakangiti siyang tumungo pagkatapos mong muling tumingin sa kaniya.

“So Marissa, matagal ka na ba dito sa building? Anong kumpaniya ka pala nagtatrabaho?” Inaasahan mong sasagot siya pero nahalata mong lumuluha na pala siya. Nagtangka kang magtanong, “Um…Marissa? Ayos ka lang ba? Try to think of wide spa—“

“No. No. Wala ‘to. May naalala lang kasi ako,” agad niyang tinanggal ang kaniyang mga kamay mula sa pagkakahawak mo at maagap na pinunasan ang luhang dumadaloy sa kaniyang pisngi. Saglit kang tumahamik at nakiramdam bago muling nagsalita.

“Kung ayos lang sa ‘yo, pupwede mo namang sabihin sa akin at baka, malay mo, makatulong ako sa ‘yo.”

“’De. Kahit hindi na,” agad siyang ngumiti sa ‘yo. “S-salamat na lang.”

“You know, I can help you. Tungkol sa ano ba ‘yan? Tungkol ba ‘yan sa family? Sa career? I think, wala namang masama kung ise-share mo sa akin ‘yang nararamdaman mo. Gagaan pa ‘yang dinadala mo kapag may taong nakinig sa mga problema mo. ‘Wag ka ng mahiya sa akin. Tell it and I will listen.”

Nagbuntung-hininga muna siya saka ipinatong ang kaniyang baba sa kaniyang tuhod at niyakap ang kaniyang mga binti bago malungkot na nagkwento. “M-may boyfriend kasi ako. Matagal na rin kami. Mula pa noong college. Siguro over 7 years na rin kaming mag-on. Mabait siya at sobrang maalalahanin. Napaka-supportive din niya sa akin. We were in a steady relationship. Wala na akong ibang mahihiling pa. Sabay kaming nangangarap mula sa aming magiging kasal, sa dream house, at sa kung ilan ang magiging anak namin. It was a very beautiful relationship that one could ever wish for. Then a few months after ng 7th anniversary namin, parang may nagbago. Hindi ko alam kung ano ang nagbago pero parang nakaramdam ako ng something na alam kong magiging mitsa ng isang malaking problema sa aming relationship.”

Saglit siyang huminto saka muling nagpatuloy. “Walang third party. Lilinawin ko lang. Wala talagang third party. It’s just, there is something in him na parang lagi niyang dala-dala at inaalala. Whenever I asked him tungkol sa kung ano ang iniisip niya o kung may problema siya, hindi siya umaamin. He always tell me that there is nothing to worry and then he will show me a fake smile. He can’t fool me. I believe in my intuitions. And I know him so much. Our souls are like connected to each other and I know there is something wrong. That there is something that he always carries and worries a lot. Sa tingin ko, parang isang napakalaking problema pero ayaw lang niyang sabihin sa akin. And anong magagawa ko? I always try to make him smile just to light up his day.

“And even araw-araw kaming pumapasok sa trabaho at palaging magkasama, he never uttered a single word about that ‘something’ which worries him. I thought na baka may sakit siya pero wala naman. Ayos naman ang pamilya niya at ang trabaho niya. Pati ang relationship namin, maayos naman. But still, nararamdaman ko pa rin na may isang bagay na sobrang nagpapabigat ng kaniyang kalooban and I don’t have any ideas kung ano ‘yon? I just pray na sana kung anuman ‘yon e malagpasan niya. And one day, sasabihin niya sa akin kung ano ‘yon.”

Patlang.

Hinayaan mo muna siyang tumahimik at muling punasan ang kaniyang mga namumugtong mga mata. Sinusubukan mong pakalmahin ang kaniyang kalooban. Maya-maya, ipinagpatuloy niyang muli ang pagkukwento.

“And then one sunny day, wala akong kaide-ideya. Siguro lunch break ‘yon. Hinahanap ko siya para sabay kaming mag-lunch pero hindi ko siya makita. Hanggang sa may tumawag sa aking officemate ko. Sa lakas ng tono ng kaniyang boses at sa galaw ng kaniyang katawan, alam kong pinamamadali niya ako dahil may nangyaring kung ano. I was very nervous habang tumatakbo kami. At sa loob ng CR ng mga lalake, I found him hanging in the ceiling. A telephone cable was tied around his neck. Sobra akong nanlumo sa nakita ko. Hindi ako pwedeng magkamali. Sa likod pa lang ng katawang nakabitin sa kisame, alam kong siya ‘yon! Ang boyfriend ko! He committed suicide. He committed suicide!” bumuhos ang mabibigat na luha sa kaniyang mga matang kanina pa umiiyak. Tumatagos sa iyong dibdib ang kaniyang walang tigil na paghagulgol.

Agad mong siyang inalo habang patuloy sa pagtagas ng luha sa kaniyang mga mata. Wala kang magawa kundi aluin siya. Walang salitang lumalabas sa iyong bibig na magpapagaan sa kaniyang kalooban. Walang magawa ang iyong sariling kanina lang ay malakas ang loob na nagpakilala sa kaniya. Nagpatuloy pa rin siya sa pagsasalita kahit hirap ng huminga at panay ang pagsinghap, “M-mahal ko siya… S-sobrang mahal ko siya…”

“Sshh…I know…I know…Mahal mo siya…Tahan na…Tahan na, Marissa…” niyakap mo ang babaeng kanina lang ay balot ng takot ngunit ngayon ay punung-puno ng kalungkutan ang puso. Paulit-ulit mo siyang pinapatahan habang umaalingawngaw sa apat na sulok ng elevator ang kaniyang hikbi at pag-iyak.

“Don’t worry. I’ll be here for you. Mula ngayon, magkaibigan na tayo.” Winika mo ang mga salitang ito bagama’t ang una mo talagang gustong mangyari ay maging nobya siya. Ngunit wala ka rin namang magagawa dahil nalulunod sa kalungkutan ang babaeng kasama mo ngayon sa loob ng elevator. Alangan namang samantalahin mo ang pagkakataon para pumorma sa kaniya?

Pagkatapos, itinaas niya ang kaniyang ulo at nakangiting tumingin sa iyo, “S-salamat…Joel…” Parang musika sa iyong tainga nang marinig mo ang pagbanggit niya ng iyong pangalan. Isang maginhawang ngiti ang isinukli mo sa kaniya.

Biglang nagkailaw at umandar ang elevator. Agad kayong tumayo at dumistansiya ka sa kaniya. Gayunpaman, mayroong mga ngiti sa inyong mga mukha. “Paglabas natin dito, ililibre kita sa labas para naman gumaan ang loob mo.” Nakangiti lang siyang tumango.

*Ting*

Agad kang humakbang palabas ng elevator pagkabukas ng pinto at nakita mo ang mga nag-aalalang security guard na sumalubong sa ‘yo. “Ser, kamusta po kayo? Ayos lang po ba kayo? Bigla po kasing nag-brown-out kaya huminto ang elevator.”

“Oo, oo. Ayos lang ako. ‘Wag niyo na akong alalahanin. Siya muna dapat ang –” Ngunit paglingon mo ay wala ka ng makitang ibang sakay sa loob ng elevator. Ni anino ng babae ay wala kang mahanap. Agad namang nagsalita ang isa pang security guard, “Ser, wala po kayong kasama nang magbukas ang pinto. Wala po kaming nakitang iba bukod sa ‘yo. Kayo lang po talaga ang nasa loob ng elevator.”

Ilang segundo kang hindi nakapagsalita. Mabilis at sigurado ang bawat pagbalot sa iyo ng pangingilabot at tumindig ang lahat ng iyong balahibo. Nanlaki ang iyong mga mata at biglang pinawisan. “H-hindi maari…K-kanina may kasama ako…”

“Ser, wala po talaga.”

Agad mong naalala na matagal na palang abandunado ang floor sa taas ng inyong opisina dahil sa isang babaeng nagpatiwakal sa loob ng CR. Saka mo rin naalala ang mga kwento tungkol sa isang babaeng nagpapakita sa elevator tuwing 2:30 hanggang 3:00 ng madaling araw. Hindi ka makapaniwala. Ayaw mong maniwala.

“Sh*t!”

Exemption

Madalas naririnig ko dati, “exemption to the rule” lalo na kapag tila butas na ‘yung dinedepensa mong paniniwala.

Ang tanong ko, may “exemption” din ba ang “exemption to the rule”?

Kowts

“If a man keeps cherishing his old knowledge, so as continually to be acquiring new, he may be a teacher of others.”
-Confucius

Miss, ano number mo?

Sa isang entry ni xG, nabasa ko ‘yung tungkol sa isang lalakeng biglang sumulpot at nagtanong ng kung anu-ano sa kaniya para magpakilala. At siyempre, kasama roon ‘yung pagtatanong kung ano cellphone number niya. Buti na lang, hindi niya talaga kabisado sarili niyang cellphone number kaya hindi niya naibigay at hinding-hindi rin naman niya ibibigay. Kaya ang nangyari, umuwing bigo si lalake. Hehe.

Naalala ko minsan noong nasa bus ako pauwi galing iskul, may magandang nakasakay sa bus. Medyo boyish ‘yung look niya pero cute. Noong bumaba na sa bus, matuling tumakbo sa isipan ko kung makikipagkilala ba ako sa kaniya o hindi. At humantong ako sa desisyon na “Do or die na!” Ayun, walang kaabug-abog, lumapit ako sa kaniya at biglang nagtanong ng parang engot:

Ako: Ah miss, pwede magtanong?
Siya: Ano ‘yon?
Ako: Ano’ng pangalan mo?

Putik! Natawa siya! Hahaha! Mukha yata talaga akong kenkoy noong mga panahon na ‘yon. Hahaha. Sinabi naman niya ang pangalan niya tapos nagkakwentuhan pa kami habang naglalakad. Dalawa o tatlong taon yata ang tanda niya sa akin pero sabi ko ayos lang.

Ayun, kwentuhan. Kwentuhan. Tapos nagtanong ako. Pero dahil nahihiya akong itanong ang number niya, ang tinanong ko e kung ano ang e-mail address niya! Pusanggala! E-MAIL ADDRESS??? KAYA MO ‘YON??? Ulangya, natawa na naman siya. Siguro sa isip-isip n’on, andami namang pwedeng itanong tapos e-mail address pa. Hahahah. Kaya ang sabi niya sa akin, number na lang daw niya kasi pampersonal daw ang email niya. Sa totoo lang, balak ko kasing hanapin siya noon sa friendster kaya email add ang hinanap ko. Hehe.

Tapos, naka-text ko siya ng 2-3 araw. At sakto pa sa birthday niya ha! Hahaha. Belinda ang pangalan niya. Ikinuwento ko siya sa mga kaklase ko at ang sabi naman nilang pangalan para asarin ako, baka raw Brando ang pangalan n’on at hindi Belinda. Tapos tumawa sila nang napakalakas. Putik. Pagkatapos ng 2-3 days, wala ng text-text pero patuloy pa rin sa pang-aasar mga kaklase ko sa akin.

Napapansin ko lang, hindi ko itinatabi ang sarili ko, bakit madalas ang unang kinukuha nating mga lalake e ‘yung number ka’gad? Halimbawa, ‘yung isang kaklase ko na gustong kunin ang number ng babaeng taga-make-up noong graduation pictorial namin. Unang gusto niyang malaman na ipinagawa naman niya sa ibang tao e kung ano ang number ng dalaga. Napaisip ako: hindi mo pa alam ang pangalan ng isang tao, number ka’gad ang kukunin mo?

Naikwento ko na ‘yon dito minsan. Si Ela ang tinutukoy ko at ‘oo’, nahingi ko nga number niya pagkatapos kong tanungin ang pangalan niya at casual na nagpakilala sa kaniya. Pero hindi sa kaniya mismo nanggaling ang pagsasabi ng cellphone number niya pero doon sa isa nilang kasama na taga-picture noong graduation…at may basbas ‘yon mula sa kaniya. Pero dahil madalas wala akong pang-load, hindi rin nagtagal ang komunikasyon. Sayang. Hanggang ngayon, nanghihinayang pa rin ako.

Karaniwan din sa mga testimonials na nababasa ko sa friendster at mga hirit ng kung sinumang lalake–na ipagmamalaki ko naman na hindi ko ginawa sa mundo ng internet…ahm…bale…sa chat lang pala dati…noong hayskul pa ako…hehe–madalas hinihingi ang cellphone number ng babae. Halimbawa na lang sa youtube page ni Carmina Topacio, may mga lalaking nanghihingi ng number niya dahil kras na kras daw o idol na idol siya tapos sasabayan pa ng ‘please’ tapos smiley o kaya mga pick-up line. Panigurado, sa poser page niya sa friendster, marami ring nanghihingi. Hindi lang siyemps sa kanya kundi sa iba pang babaeng may magandang mukha. Ang hindi ko lubos maisip, ganoon na ba talaga kadesperado ang karamihan sa aming mga lalake lalo na sa mga magagandang babae na madalas ang unang hinihingi e ‘yung cellphone number kahit hindi naman kilala ang babae bukod sa pangalan na nabasa sa site? (Anlakinamproblemako)

Ngayon, sasabihin mo, “Anong gusto mong gawin namin?” o di naman kaya, “Ang-KJ mo!” Ang ipinupunto ko lang naman, ANONG HIWAGA BA’NG MERON SA CELLPHONE NUMBER AT MADALAS IYON ANG HINIHINGI NATING MGA LALAKENG MAKATI SA CELLPHONE AT MABILIS MAAKIT SA MAGAGANDANG MUKHA??? ANO BA’NG HIWAGA MERON ANG MGA MAGAGANDANG BABAE AT IYON ANG MADALAS GUSTO NATING KAIBIGANIN??? O KUNG HINDI MAN, GUSTONG MAGING GF???(Inuulit ko, hindi ko itinatabi ang sarili ko)

Hmm…Kung tatanungin mo ako, para kasi sa akin, gusto ko kasing may komunikasyon ako sa kaniya para magkakilanlan kami. Parang, nakikipagkaibigan. At hindi ko itinatatwang madali rin akong maakit ng maganda.

At dahil nabanggit ko ang dahilan ko, napaisip ako ngayon, bakit ko nga pala siya gustong makilala? Bakit ko gustong kaibiganin ang isang babaeng nakita ko sa internet? Bakit gusto kong maglaan ng oras sa isang taong tanging alam ko e pangalan at mukha?

Dahil maganda siya?

Naisip ko: Maraming tao sa lahat ng lugar ang maaaring nag-iisa at walang kaibigan o kumakaibigan sa kaniya. Maraming mga batang nasa lansangan at namamalimos at mas nangangailangan ng atensiyon. Maraming taong may “kakaibang katangian” na nagpapahirap sa kanilang pamumuhay araw-araw at madalas, tinutuya at itinatakwil ng lipunan. Maraming tao ang nilalayuan at pinandidirian dahil sa taglay niyang sakit. Maraming tao na dinidiskrimina natin dahil maitim, pango, isang katutubo, matigyawat, duling, banlag, bulol, bulag, pipi, bingi, pilay, maigsing mga paa, walang kamay, mongoloid, autistic, special child, at panget. Marami ring tao ang iniwanan ng kaniyang mga dating kaibigan. Maraming ganiyan.

Parang bo-malabs pala ang dahilan ko na dahil “maganda” lang. Ang bo-malabs ko pala talaga. Ayaw ko nang maging bo-malabs ulit.

…

Pero may solusyon naman sa problema kong ‘yan e. Ika nga ni Tomas Sabaybunot ng Pugad Baboy, “Para kang si Igno eh. ‘Kasin, kinikilabutan ako pag dumadaan ako sa Hamon street sa gabi.’ E-DI-H’WAG-KANG-DU-MA-AN-SA-HA-MON-STREEEET!” Kaya ayun, hindi na nga ako nanghihingi ng number ng babaeng natitipuhan ko. Hehe.

…

Pero ang talagang tumatakbo sa isip ko kaya nasimulan ko ang kwentuhan na ‘to, bukod sa gusto kong malaman kung ano kayang nararamdaman ng mga babae sa tuwing may nagtatanong sa kanilang mga lalake na gustong hingiin ang cellphone number nila, e ano kaya ang mararamdaman ng mga babae kung sakaling may lumapit na isang lalake sa kanila at ganito ang itatanong:

Lalake: Hi miss, ahm…pwede bang matanong kung anong number magandang tayaan sa lotto?

Grabe. Pakiramdam ko, anlayo ng tanong ko sa isinulat ko sa taas. Hwoo. Wala ring kwenta.

Sa ngayon, awa ng Diyos, hindi ko pa nagagawang manghingi ulit ng cellphone number ng babae…kasi may sarili naman akong cellphone number. Hehe.

Asteg ‘no? Kung hindi cellphone ang sapilitang kukunin sa ‘yo, hihingin naman ang cellphone number mo. Hehe.

Sa pagiging mabuting pamahalaan

Noong huling linggo, naka-tsamba akong makapanood ng Punto por Punto ni Anthony Taberna. Ang tinalakay e ‘yung tungkol sa ilang pahinang ads na nakalagay sa mga broadsheets, at pati yata sa mga tabloids, na naglalaman ng mga ginawa ng gobyerno at mga magagandang nakamit at naiambag ng pamahalaan sa bansa at sa bawat Pilipino. Pinagtatalunan kung tama o mali ang ginawa ng pamahalaan tungkol sa ginawa nilang iyon. At kung may hidden agenda ba ‘yon.

Sa ganang akin, kung naging mabuting pamahalaan ang kasalukuyang administrasyon e di sana naging mas mabuti ang kalagayan ng bawat Pilipino. Kung naging mabuting pamahalaan ang kasalukuyang administrasyon, e di sana hindi nagkaroon ng samu’t saring iskandalo ang siyam na taong panunungkulan ng pangulo. Kung naging mabuting pamahalaan ang kasalukuyang administrasyon, e di sana, nasara at nabigyang-linaw ang lahat ng iskandalong iyon. At higit sa lahat, hindi sana nangyari ang Maguindanao massacre.

“Kayo po na naka upo,
Subukan n’yo namang tumayo,
Baka matanaw, at baka matanaw ninyo
Ang tunay na kalagayan ko…”

Sa tingin ko, hindi naman na kailangan ng mga survey at statistics para malaman mo kung mas bumuti ba o mas sumama ang kalagayan ng bawat Pilipino ngayon. Tumingin ka lang sa paligid mo, malalaman mo na kaagad ang sagot. Kailangan lang ng mata, tainga at pakiramdam para malaman mo ‘to.  

“Di ko alam kung talagang maraming harang
O mataas lang ang bakod
O nagbubulag-bulagan lamang po kayo
Kahit sa dami ng pera niyo
Walang doktor na makapag papalinaw ng mata niyo”

Subalit kung natural na sa iyo ang pagiging manhid, nakakakita pero bulag, at infinite-times ang kakapalan ng mukha, talagang hindi mo mararamdaman ang mga taong mas lumala ang sakit, makikita ang mga naghihirap, at maririnig ang mga daing at hinaing.

Tanong: Bakit kailangan pang isa-diyaryo ang mga nagawa mo para sa bansa gayong iyon naman talaga ang trabaho mo? Bakit magwawaldas ka ng pera ng mga Pilipino para ipakita na naging mabuti kang politiko kung sapat naman na ang makita at maramdaman ito ng bawat mamamayan? Hindi komo’t maraming kumukontra sa iyo ay idadahilan mo iyon kaya hindi nararamdaman ang mga ginagawa mo. Kung mas marami kang nagawang mabuti, kahit ilan libong paninira pa ‘yan, hinding-hindi iyon magiging balakid para madama ng mas nakararami ang ginawa mo.

Ang pagkakaalam ko, ang mabubuting nagawa mo ay hindi nababasa sa diyaryo o sa anumang babasahin kundi nakikita at nararamdaman ng taong inaabutan mo ng kabutihan. At kung naging mabuti ka, hindi mo na kailangan pa ng ads para sabihing mabuti ka. Ang mga ginawa at ugali mo ang magsasabi kung mabuti ka. At ang paligid mo ang magsisilbing repleksiyon ng mga ginawa mo. Hindi rin pala nadadaan sa pangiti-ngiti at paakbay-akbay sa mga mahihirap na tao tuwing may kamera ang pagiging mabuti. Kaya huwag na huwag magpapalinlang sa mga political ads na madalas na nagba-vandalize sa telebisyon ngayon.

Sabi sa kanta ni Gloc 9, “Kayo po na nakaupo, subukan niyo namang tumayo. Baka matanaw, at baka matanaw ninyo ang tunay na kalagayan ko.” Hirit ko: dapat ngang tumayo ang nakaupo pero paano kung kahit nakatayo na siya e para pa ring nakaupo? Paano niya makikita ang dapat makita? E di gagamit pa siya ng stilts? Hehehehe.  Imbes kasi na taas niya ang dagdagan o di naman kaya ang sweldo ng bawat manggagawang Pilipino ang dagdagan (at dagdagan pa at bawasan ang tax!) e pagpapadagdag pa ng dibdib ang pinagkaabalahan. Haha.

May nagawa nga ba ang administrasyon?

Oo. May nagawa ang administrasyong ito para sa bansa at sa bawat Pilipino. At dapat pa rin nating ipagpasalamat iyon. Malas lang siguro dahil madalas natatakpan ng mga iskandalo ang mga nagagawa ng administrasyon. Pero sana, nagamit niya ang kaniyang katalihuhan para tuluyang maisara ng may linaw ang mga iskandalong kinasangkutan niya at hindi sa pagpapalusot at pagtakbo sa lahat ng inihaharap sa kaniya. At malas lang din dahil mas pinababayaan niya o talagang pinababayaan niya ang mga galamay niyang mangurakot nang mangurakot na hindi naman niya ginagawan ng paraan. At malas na malas talaga dahil pati siya…ehem…katulad na lang din ng huling pangungusap.

Pero kung tatanungin ako kung sapat ba ang mga nagawa ng kasalukuyang administrasyon para sa bansa, malungkot kong sasabihin na kulang nga–kulang na kulang nga. Mas maraming naghihirap, mas marami nagugutom, mas maraming nalulugi, mas maraming magnanakaw, mas maraming ninanakaw, mas maraming batang-lansangan, mas maraming nagra-rugby, mas maraming nagdo-droga, mas maraming natitigil sa pag-aaral, mas maraming hindi nakakapag-aral, mas maraming iskandalong hindi nabigyan ng linaw, mas maraming naging sakim, mas maraming naging sugapa, mas maraming lumala ang pamumuhay, mas maraming problema, mas marami kaysa dati. Kung sapat ang mga nagawa ng pamahalaan, e di sana sa halip na “mas marami” ang isinulat ko e “umunti” na lang ang inilagay ko.

Paano aasa ang mga Pilipino sa kaniyang sarili kung ang kanilang mga pinuno mismo ang sa kanila umaasa para mas lalo pa silang yumaman? Mukhang baliktad pa ah.

Mahirap magmalaki ng mga nagawa lalo na kung ikaw lang ang nakakakita at nakakaalam. Katulad lang ‘yan ng utot na pilit mong itinatago habang siksikan sa tren. Dapat, inilalabas mo talaga ‘yan para lahat kayo, makakaamoy. At mahirap ding ipagmalaki ang mga bulaang bagay. Kailangan mo ng matindi, malupit, walang kasing-bagsik, ibang dimension, at walang hanggang infinite-times na kakapalan ng mukha para magawa mo ‘yon.

Ang kalagayan ng iyong bansang pinaglilingkuran ang magiging salamin mo para sa iyong sarili, Mahal na Pamahalaan. Ganoon lang ‘yon kasimple.

Paniniwala

Ano kaya ang mangyayari kung ang isang tao ay walang pinaniniwalaan?

Engineering Hymn

Sobrang nakaka-relate ako. Haha.

credits sa may gawa.

Kowts

“Corruptio Optimi Pessima”
-meaning, “The corruption of the best is the worst of all tragedies.”