Sa Loob ng Elevator

“Hi,” nakangiti mong unang bati sa kaniya pagkatapos niyang pumasok sa loob ng elevator. Kayong dalawa lang ang nasa loob at hindi mo inaasahan iyon. Pauwi ka na galing ng trabaho at nasa mataas na floor ang inyong opisina. Pagod ka sa dami ng trabaho kaya hindi mo maiwasan ang mga ganitong oras ng uwi. Mga ilang minuto pagkatapos ng ikalawa at kalahati ng madaling araw ang basa mo sa iyong relos bago mo narinig ang “ting” ng elevator saka nagbukas. Pumasok ka at ang akala mo ay bababa na ito ngunit umakyat pa pala ng isang floor. At pagbukas ng pintuan ng elevator, nabigla ka sa isang mala-diwatang anghel na kagandahan nang pumasok ang dalaga. Napapatanong ka tuloy sa iyong sarili kung bakit sa itinagal-tagal ng pagtatrabaho mo sa loob ng inyong building ay ngayon mo lang nakita ang babaeng iyon.

“Ako nga pala si Joel,” agad mong pagpapakilala sa kaniya. Lihim kang tumitingin sa kaniya gamit ang reflection sa dingding ng elevator. Nalulusaw ka sa maamo niyang mukha at sa suot niyang simple ngunit magarang kasuotang pang-opisina. Isinunod mong binanggit ang iyong position at ang kumpaniyang pinagtatrabahuhan mo. Umaasa kang makikilala mo siya ng mga sandaling iyon at magsisimula ang isang kwentuhang magpapalapit sa inyong dalawa subalit hindi siya sumasagot at tila binging iniisnab ang mga sinabi mo.

Napalunok ka sa iyong pagkapahiya kasabay ang pagsabi sa iyong sarili ng: “Hmp. Suplada.”

Patlang.

Maya-maya, nang wala man lang kaabi-abiso, biglang tumigil ang elevator at nag-off ang ilaw nito. Napahawak ka sa iyong sinasandalan at inilibot ang iyong mga mata sa buong paligid upang malaman kung anong nangyari. Saka mo napansin na tila natatakot ang babaeng kasabay mo sa loob.

“Miss, ayos ka lang ba?” agad mo siyang tinignan at tumingin rin siya sa iyo at tumango. Nababanaag mo sa kaniyang mukha ang takot. Maagap mo siyang nilapitan at inakbayan upang bigyan ng kahit papaano’y kapanatagan ng kalooban. Ramdam na ramdam mo ang panginginig ng kaniyang katawan. “O-ok lang ako. Ok lang ako,” nangangatal ang kaniyang boses at maya-maya lang ay may gumuhit ng luha sa kaniyang mga mata.

Dahan-dahan kayong napaupo sa isang sulok ng elevator habang pilit mo siyang pinakakalma. Pumasok sa isip mo na baka claustrophobic ang babaeng kasama mo ngayon dahil sa panginginig sa takot ng kaniyang katawan. Kaya dalian kang nag-isip ng paraan upang humupa ang takot na kaniyang nararamdaman. “Miss, tingin ka sa akin. Huminga ka nang malalim. Ayan. Ganiyan. Mag-isip ka ng isang malawak na lugar. Isipin mo nandoon tayo ngayon. Good. Mag-focus ka sa iniisip mong iyon. Ayan.”

Unti-unting nababawasan ang panginginig at pangangatal ng kanyang boses. Sa kalagitnaan ng kaniyang takot, pinilit pa rin niyang magsalita upang magpasalamat. “S-salamat.”

“Wala ‘yon. Basta mag-isip ka lang ng malawak na lugar para hindi ka gaano matakot,” nakangiti mong pagpapakalma sa kaniya. Sumagot rin siya ng isang maliit na ngiti.

“Ano ba ‘yan? Nag-brown-out pa. Tsk,” pabulong mong reklamo sa iyong sarili na inambunan naman ng positibong tugon, “Di bale. Maganda naman ang kasama ko e.” Nakaakbay ka pa rin sa kaniya at hawak-hawak ang kaniyang mga kamay. Damang-dama mo ang lambot ng mga kamay niya at ganoon din ang lamig na dala ng takot. Nababanguhan ka sa amoy ng kaniyang buhok na humahalo sa pabangong bumabalot sa kaniya. Ilang minuto muna ang nagdaan bago niya binasag ang katahimikan sa loob ng maliit na espasyong kinaroroonan ninyo.

“Ako nga pala si Marissa,” medyo nahihiya ang kaniyang boses na mababakasan pa rin ng kaunting takot.

“Huh?”

“Di ba tinanong mo kanina kung ano ang pangalan ko?” nakatingin niyang sabi sa iyo. Malapit lang ang distansiya ng inyong mga mukha kaya kitang-kita mo ang mabibilog niyang mga mata na tila tumatagos hanggang sa iyong kaloob-looban. Parang nalulusaw ang iyong puso sa ganda ng kaniyang mga tingin.

Nakatawa kang sumagot, “O-oo nga pala. Hehe. Akala ko masungit ka talaga eh.” Nakangiti siyang tumungo pagkatapos mong muling tumingin sa kaniya.

“So Marissa, matagal ka na ba dito sa building? Anong kumpaniya ka pala nagtatrabaho?” Inaasahan mong sasagot siya pero nahalata mong lumuluha na pala siya. Nagtangka kang magtanong, “Um…Marissa? Ayos ka lang ba? Try to think of wide spa—“

“No. No. Wala ‘to. May naalala lang kasi ako,” agad niyang tinanggal ang kaniyang mga kamay mula sa pagkakahawak mo at maagap na pinunasan ang luhang dumadaloy sa kaniyang pisngi. Saglit kang tumahamik at nakiramdam bago muling nagsalita.

“Kung ayos lang sa ‘yo, pupwede mo namang sabihin sa akin at baka, malay mo, makatulong ako sa ‘yo.”

“’De. Kahit hindi na,” agad siyang ngumiti sa ‘yo. “S-salamat na lang.”

“You know, I can help you. Tungkol sa ano ba ‘yan? Tungkol ba ‘yan sa family? Sa career? I think, wala namang masama kung ise-share mo sa akin ‘yang nararamdaman mo. Gagaan pa ‘yang dinadala mo kapag may taong nakinig sa mga problema mo. ‘Wag ka ng mahiya sa akin. Tell it and I will listen.”

Nagbuntung-hininga muna siya saka ipinatong ang kaniyang baba sa kaniyang tuhod at niyakap ang kaniyang mga binti bago malungkot na nagkwento. “M-may boyfriend kasi ako. Matagal na rin kami. Mula pa noong college. Siguro over 7 years na rin kaming mag-on. Mabait siya at sobrang maalalahanin. Napaka-supportive din niya sa akin. We were in a steady relationship. Wala na akong ibang mahihiling pa. Sabay kaming nangangarap mula sa aming magiging kasal, sa dream house, at sa kung ilan ang magiging anak namin. It was a very beautiful relationship that one could ever wish for. Then a few months after ng 7th anniversary namin, parang may nagbago. Hindi ko alam kung ano ang nagbago pero parang nakaramdam ako ng something na alam kong magiging mitsa ng isang malaking problema sa aming relationship.”

Saglit siyang huminto saka muling nagpatuloy. “Walang third party. Lilinawin ko lang. Wala talagang third party. It’s just, there is something in him na parang lagi niyang dala-dala at inaalala. Whenever I asked him tungkol sa kung ano ang iniisip niya o kung may problema siya, hindi siya umaamin. He always tell me that there is nothing to worry and then he will show me a fake smile. He can’t fool me. I believe in my intuitions. And I know him so much. Our souls are like connected to each other and I know there is something wrong. That there is something that he always carries and worries a lot. Sa tingin ko, parang isang napakalaking problema pero ayaw lang niyang sabihin sa akin. And anong magagawa ko? I always try to make him smile just to light up his day.

“And even araw-araw kaming pumapasok sa trabaho at palaging magkasama, he never uttered a single word about that ‘something’ which worries him. I thought na baka may sakit siya pero wala naman. Ayos naman ang pamilya niya at ang trabaho niya. Pati ang relationship namin, maayos naman. But still, nararamdaman ko pa rin na may isang bagay na sobrang nagpapabigat ng kaniyang kalooban and I don’t have any ideas kung ano ‘yon? I just pray na sana kung anuman ‘yon e malagpasan niya. And one day, sasabihin niya sa akin kung ano ‘yon.”

Patlang.

Hinayaan mo muna siyang tumahimik at muling punasan ang kaniyang mga namumugtong mga mata. Sinusubukan mong pakalmahin ang kaniyang kalooban. Maya-maya, ipinagpatuloy niyang muli ang pagkukwento.

“And then one sunny day, wala akong kaide-ideya. Siguro lunch break ‘yon. Hinahanap ko siya para sabay kaming mag-lunch pero hindi ko siya makita. Hanggang sa may tumawag sa aking officemate ko. Sa lakas ng tono ng kaniyang boses at sa galaw ng kaniyang katawan, alam kong pinamamadali niya ako dahil may nangyaring kung ano. I was very nervous habang tumatakbo kami. At sa loob ng CR ng mga lalake, I found him hanging in the ceiling. A telephone cable was tied around his neck. Sobra akong nanlumo sa nakita ko. Hindi ako pwedeng magkamali. Sa likod pa lang ng katawang nakabitin sa kisame, alam kong siya ‘yon! Ang boyfriend ko! He committed suicide. He committed suicide!” bumuhos ang mabibigat na luha sa kaniyang mga matang kanina pa umiiyak. Tumatagos sa iyong dibdib ang kaniyang walang tigil na paghagulgol.

Agad mong siyang inalo habang patuloy sa pagtagas ng luha sa kaniyang mga mata. Wala kang magawa kundi aluin siya. Walang salitang lumalabas sa iyong bibig na magpapagaan sa kaniyang kalooban. Walang magawa ang iyong sariling kanina lang ay malakas ang loob na nagpakilala sa kaniya. Nagpatuloy pa rin siya sa pagsasalita kahit hirap ng huminga at panay ang pagsinghap, “M-mahal ko siya… S-sobrang mahal ko siya…”

“Sshh…I know…I know…Mahal mo siya…Tahan na…Tahan na, Marissa…” niyakap mo ang babaeng kanina lang ay balot ng takot ngunit ngayon ay punung-puno ng kalungkutan ang puso. Paulit-ulit mo siyang pinapatahan habang umaalingawngaw sa apat na sulok ng elevator ang kaniyang hikbi at pag-iyak.

“Don’t worry. I’ll be here for you. Mula ngayon, magkaibigan na tayo.” Winika mo ang mga salitang ito bagama’t ang una mo talagang gustong mangyari ay maging nobya siya. Ngunit wala ka rin namang magagawa dahil nalulunod sa kalungkutan ang babaeng kasama mo ngayon sa loob ng elevator. Alangan namang samantalahin mo ang pagkakataon para pumorma sa kaniya?

Pagkatapos, itinaas niya ang kaniyang ulo at nakangiting tumingin sa iyo, “S-salamat…Joel…” Parang musika sa iyong tainga nang marinig mo ang pagbanggit niya ng iyong pangalan. Isang maginhawang ngiti ang isinukli mo sa kaniya.

Biglang nagkailaw at umandar ang elevator. Agad kayong tumayo at dumistansiya ka sa kaniya. Gayunpaman, mayroong mga ngiti sa inyong mga mukha. “Paglabas natin dito, ililibre kita sa labas para naman gumaan ang loob mo.” Nakangiti lang siyang tumango.

*Ting*

Agad kang humakbang palabas ng elevator pagkabukas ng pinto at nakita mo ang mga nag-aalalang security guard na sumalubong sa ‘yo. “Ser, kamusta po kayo? Ayos lang po ba kayo? Bigla po kasing nag-brown-out kaya huminto ang elevator.”

“Oo, oo. Ayos lang ako. ‘Wag niyo na akong alalahanin. Siya muna dapat ang –” Ngunit paglingon mo ay wala ka ng makitang ibang sakay sa loob ng elevator. Ni anino ng babae ay wala kang mahanap. Agad namang nagsalita ang isa pang security guard, “Ser, wala po kayong kasama nang magbukas ang pinto. Wala po kaming nakitang iba bukod sa ‘yo. Kayo lang po talaga ang nasa loob ng elevator.”

Ilang segundo kang hindi nakapagsalita. Mabilis at sigurado ang bawat pagbalot sa iyo ng pangingilabot at tumindig ang lahat ng iyong balahibo. Nanlaki ang iyong mga mata at biglang pinawisan. “H-hindi maari…K-kanina may kasama ako…”

“Ser, wala po talaga.”

Agad mong naalala na matagal na palang abandunado ang floor sa taas ng inyong opisina dahil sa isang babaeng nagpatiwakal sa loob ng CR. Saka mo rin naalala ang mga kwento tungkol sa isang babaeng nagpapakita sa elevator tuwing 2:30 hanggang 3:00 ng madaling araw. Hindi ka makapaniwala. Ayaw mong maniwala.

“Sh*t!”