Astral Travel

Dahil mag-a-astral travel ako sa susunod na mga araw bilang pagninilay-nilay ko sa Mahal na Araw, pagbubulay-bulay sa mga nagawa kong kasalanan, pagpapahaba ng buhok, bigote’t balbas, at pagwawala sa amin dahil walang mga tao, mag-iiwan ako ng mga listahan na pwede mong basahin (ulit–kung nabasa mo na) kung saka-sakaling wala kang ginagawa. Recommended ko rin ang mga ito sa mga may insomnia.

“He and She” - romance, love story
Chapter 1 2 3 4 5

Ang Guro at Ang Estudyante - mga turo tungkol sa buhay-buhay
1 2 3 4

Binigyan Ko Ng Deadline ang Buhay Ko - maikling kwento
1 2 3 4 5 6 7

Food Court - maikling kwento

Ang Lovestory ng Ipis - maikling kwento

Computer Laboratory Secret File - essay (yata)

Walang Pamagat - sanaysay..in english - essay

Abnoy-Pinoy - sanaysay din yata

Ang Pagsisimula ng Pagtatapos: Isang alay para sa Batch 2009 - sanaysay din

Nagpaka-Existential - ahm…hmm…mga katanungan…?

Ang Pagguhit ng Buhay - sanaysay ulit

Nagtutula-tulaan din ako. Try mo:

Ikaw

Solo

Maria ng Parang

Trying to write a poem

My Untitled Poem for Her

Kung gusto mo ng mga ka-random-an, basahin mo ang mga “Wala lang” entries ko. At bakit mo naman babasahin? Wala lang.

Try mo rin ang mga komik strip ko kung gusto mo mapa-ha. Hindi “ha ha ha” kundi “ha?!?”

Rekomendado ko rin ‘yung mga nasa blogroll ko *tingin sa kaliwa*, maganda mga blog nila, masarap basahin. Subukan mo rin. Di naman masama.

Subukan mo ring matulog buong araw, buong mahal na araw at paggising mo, late ka na sa pasok mo. Haha.

Doubting God’s existence

By Paulo Coelho

A man went to trim his hair and beard. As always happens, he and the barber chatted about this and that, until – commenting on a newspaper article about street kids – the barber stated:
- As you can see, this tragedy shows that God doesn’t exist.
- How?
- Don’t you read the papers? So many people suffer, abandoned children, there’s so much crime. If God existed, there wouldn’t be so much suffering.
The customer thought for a moment, but his haircut was nearly finished, and he decided not to prolong the conversation. They returned to gentler topics, the job was done, the customer paid and left.
However, the first thing he saw was a tramp, with several days of beard, and long tangled hair. Immediately, he returned to the barber’s shop and said to the man who had served him:
- You know something? Barbers don’t exist.
- What do you mean, don’t exist? I’m here, and I’m a barber.
- They don’t exist! – insisted the man. – Because if they did, there wouldn’t be people with such longs beards and such tangled hair as I’ve just witnessed up on the corner.
- I can guarantee that barbers do exist. But that man has never come in here.
- Exactly! So, in answer to your question, God exists, too. It just so happens that people don’t go to Him. If they did, they would be more giving, and there wouldn’t be so much misery in the world.

Dugs Dugs Dugs

Ankuleeeet! Hahaha

Kowts

People break down into two groups when they experience something lucky. Group number one sees it as more than luck, more than coincidence. They see it as a sign, evidence, that there is someone up there, watching over them. Group number two sees it as just pure luck. Just happy chance. And surely, the people in Group number two are looking at those fourteen lights in very suspicious way. For them, the situation is fifty-fifty. Could be bad, Could be good. But deep down, they feel that whatever happens, they’re on their own. And that fills them with fear. Yeah, there are those people. But there’s a whole lot of people in Group number one. When they see those fourteen lights, they’re looking at a miracle. And deep down, they feel that whatever’s going to happen, there will be someone there to help them. And that fills them with hope. So what you have to ask yourself is what kind of person are you:  Are you the kind that sees signs, sees miracles? Or do you believe that people just get lucky? Or, look at the question this way: Is it possible that there are no coincidences?
- Graham Hess (Signs)

Kowts

And God said, “Jeeze, this is dull.” And it *was* dull.
- Genesis 0:0

Handog ng MMDA

Handog ng MMDA para sa makukulit ang puwit!

Galing ‘to kay Sir Budjette Tan. Hehehe.

Strip #018

©andoyman 2010

What would you save?

By Paulo Coelho

A journalist went to interview Jean Cocteau, whose house was a jumble of ornaments, paintings, drawings by famous artists and books. Cocteau kept absolutely everything and felt a deep affection for every object. It was then, in the middle of the interview, that the journalist decided to ask Cocteau: ‘If this house were to catch fire right now and you could take only one thing with you, what would you choose?’

‘And what did he reply?’ asks Álvaro Teixeira, a fellow guest at the castle where we were staying and himself an expert on Cocteau’s life.

‘Cocteau said: “I would take the fire.”‘

And there we all sat in silence, applauding in our hearts that brilliant response.

Chiksilog Blog Contest

si xienahGirl, taong mabait.
pero huwag ka, siya din ay makulit.
pangingitiin ka nang di pilit;
matatawa ka hanggang singit.
kaya sa monitor ko, siya’y isinabit
para may inspirasyon akong malupit.

dedicated ‘to para kay xG, ang nagmamay-ari ng chiksilog.com.

…

..

.

deee, joke lang. para lang ‘to sa t-shirt na pwedeng mapanalunan sa chiksilog blog contest niya. hehe

Nanoparticles against Cancer cells

http://media.caltech.edu/press_releases/13334

Researchers unveil scientific results from siRNA Phase I clinical trial in cancer patients

PASADENA, Calif.—A California Institute of Technology (Caltech)-led team of researchers and clinicians has published the first proof that a targeted nanoparticle—used as an experimental therapeutic and injected directly into a patient’s bloodstream—can traffic into tumors, deliver double-stranded small interfering RNAs (siRNAs), and turn off an important cancer gene using a mechanism known as RNA interference (RNAi). Moreover, the team provided the first demonstration that this new type of therapy, infused into the bloodstream, can make its way to human tumors in a dose-dependent fashion—i.e., a higher number of nanoparticles sent into the body leads to a higher number of nanoparticles in the tumor cells.

 

Read more.

Strip #017

©andoyman 2010

Summer Komikon 2010

Sa wakas, natapos ko na rin! Hwoo!

Yey! May sariling version na ako ng Summer Komikon poster! Yeah! 

Strip #016

©andoyman 2010

Sandman Hearts The Dork Knight

I love Neil Gaiman. Asteg!!! http://www.philstar.com/Article.aspx?articleId=559724

Why do you think you’ve been so successful in all these mediums?

I think it’s because that was what I was interested in doing. I wanted to keep moving. The entire nature of my career has been: Given the choice between two things that I could be doing, one of which I know how to do and have and I have an audience waiting and I am guaranteed to be paid. And one of which I have no idea what to do and that nobody is waiting for and I definitely don’t have an audience and I may well absolutely f&*% up and fall on my face, I will pick the latter. I will go for the thing nobody is waiting for that I can f&*% up. Then I can find out if it worked or not.

 Read more…

Bibili na talaga ako ng mga aklat at komiks niya. Sana rin, makolekta ko lahat ng Sandman series niya. Hwoo!

Pagkatapos na ng Mahal na Araw

lunes na lunes andami kong gagawin. mula kahapon andami na. di naman ako nagrereklamo…oo nagrereklamo nga pala ako…ay hindi pala.

balak kong pagkatapos na lang ng mahal na araw ako magtitipa para todits. puro copy & paste na lang kapag may napag-trip-an. hmm.

sira pa pc namin…aayusin ko pa. may naisip na ako para sa pakontes ni xG, di ko pa nagagawa. napa-scan ko na ‘yung balak ko para sa komikon poster version ko, pero di ko pa nasisimulan. tinutulungan ko rin kapatid ko sa project niya na ipapasa sa miyerkules…habang tinatapus ko ang 200++ na entries na i-e-edit ko para sa blog ng kumpaniya…gamit ang mabagal na computer…ta’s nawala ko pa noong sabado bagong bili kong flash drive dahil sa kabobohan at katangahan ko…takip lang at natirang feu lace lang ang naiwang ala-ala…kaya bumili ako kahapon ng bago…at sinubukang ayusin muli ang pc pero hindi ko pa rin naayos…kaya nabubuwang ako…may iba pa akong mga balak na…basta ayun…

arg.

saka na lang ang iba…basta ‘yung iba…

paisa-isa lang. di ko mauubos ang buong lechon kung buong-buo kong lulunukin ito. dibadibs?

sayang ‘yung tshirt pag di ako nakasali. lapit na april 17 pero di ko pa rin nagagawa komikon poster ko. arg.

lakinamprolema ko. 

iba talaga epekto sa akin kapag sira ang pc sa bahay…basta parang may koneksyon sa akin pc ko.

ahm…ano pa ba sasabihin ko?

sabi ko asawa ko ‘tong blog ko…ta’s kubeta ko rin…e di…asawa ko isang kubeta? tae.

arg. andami kong hindi pa nasisimulaaaan.

ahk!

sino nga palang gustong mag-donate ng isang brand new computer sa akin? kung sinong magdo-donate d’yan, sasabitan ng medalya bilang Bayaning Filipino. 

Indie comics: The long road to glory

http://www.thepoc.net/metakritiko/metakritiko-features/5109-indie-comics-the-long-road-to-glory.html

Although there isn’t an equivalent for Marvel or DC in the Philippines, there is a local comics scene. It’s not quite an industry – you won’t find companies exclusively dedicated to the production of comics, and it’s not often you’ll find a comics maker who doesn’t have a day job. It’s also difficult to find serialized comics that come out on a regular basis the way the old newsprint komiks did in decades gone past.

But despite the largely “underground” and “independent” nature of Philippine comics, writers and artists are generally optimistic about the direction the scene is taking.

“Comics is still alive,” said komikero Gerry Alanguilan during the artistic gathering dubbed “the Renaissance.” “Comics has evolved, the formats have changed, but it’s still alive.”

Read more.

Believe in Kissing

ang pinoy at ang Starbucks. Latte Loco? ERR. (source: teentalk)

nakita ko sa chatbox ng antipinoy ang link na to >  http://forbidden-madj.tumblr.com/post/457927958/ang-pinoy-at-ang-starbucks-latte-loco-err-source pero ang original source daw e teentalk. basahin mo na!

1. Only in the Philippines will you see people ditching the comfort of sipping a cup of Starbucks coffee inside the airconditioned store and preferring instead to sit outside and be soaked dry by the heat of the tropical sun.

The reason? Kailangan makita ng friends/classmates/kakilala ko na nandito ako sa Starbucks! Magpapakasosyal na lang, e di i-todo ko na.

The lesson? Sit where you would be seen easily the most.

2. Only in the Philippines will you see people bringing their laptops inside the Starbucks store and staying there for hours and hours just to avail of the free Wi-Fi.

The reason: Para mukha talagang sosyal, kailangan busy-busyhan gamit ang laptop habang sip ng coffee. Makikisaksak pa yan para maki-charge at naka cross legs pa sa upuan para feel at home. Feeling bahay ko na itong Starbucks. I own it, you know?

The lesson: Make sure to bring your laptop no matter how heavy it is. The attention you will get is priceless, anyway!

3. Only in the Philippines will you see people giving strange names when asked by the barista for their personal name to be written on the cup. The names oftentimes teeter at the brink of being lewd and/or profane (e.g. Lucky T T or Ba Hoko).

The reason: Siyempre kapag sinigaw ng barista yung name, magtatawanan kami ng circle of friends ko. I got the attention I am so craving for again. They are all looking at me o! Bwahahaha!

The lesson: Be prepared with the most attention-grabbing name (those with sexual innuendos are most recommended) to be written on your cup and later on to be shouted by the drop-dead gorgeous barista who would melt in front of everybody after shouting Lucky T.T. or Ba Hoko.

4. Only in the Philippines will you see people taking pictures of themselves all the time and from all possible angles while sipping their favorite ice-cold frapp. You will be surprised to see how the Starbucks logo is almost always part of the frame!

The reason: I need to upload this in my Multiply, Friendster, Facebook, MySpace, Flickr, Blogspot, Faceparty, hi5, Livejournal, Plurk accountssss-sssssss! I need to anonymously view and comment para maraming views at laging nasa top ako ng page sa updates! My friends need to see na nag Starbucks ako! Sayang P120 ko kapag hindi nila nakita picture ko! Huhuhuhuhuhu….

5. Only in the Philippines will you see people getting a lot of extra sugar, cream and tissue. And when I say a lot, it means its damn too many!

The reason: I paid P150 for my venti java chip mocha frapp, I should at least deserve to get a year’s supply of that fiber tissue with the Starbucks logo on them! Sagarin ko na yung binayad ko, and mahal kasi eh! Penge na rin extra, extra, extra sugar ska super extra, extra, extra na cream [Tapos biglang tago sa bag!]

The lesson: Everybody knows that the coffee is overpriced. So get your money’s worth! Grab as much fiber tissue, sugar and cream sachets that can fit in your bag! And dont forget to bring a huge bag to begin with!

6. Only in the Philippines will you see people gulping on twenty venti cups of frapp in one night just to get the oh-so-precious Starbucks planner!

The reason: !@#$, lahat may naka display na Starbucks planner sa kamay nila! Dapat ako rin! [Sabay tungga ng dalawampung cups ng venti frap] Kahit mejo tinamaan doon sa coffee overdose, makikipila pa rin para ma claim ang Starbucks planner [khit gaano pa ito ka-cheap tingnan]

The lesson: Secretly ask your friends for their stickers to complete your collection. In that way, you won’t be spending 2500 pesos for a stupid-looking planner which you do not intend to write on anyway. Your life is a mess dude! What on earth would you do with a planner/organizer you dumbass!

7. Only in the Philippines will you see people holding on to their Starbucks tumblers while they are, well, practically everywhere - on the streets, inside the train, inside the comfort room, etc. What is ironic is that when nobody is watching, they put in their Nescafe 3-in-1 coffee mix inside their Starbucks tumblers and drink their heart away to cheap coffee. Aaahhhhh, sarap talaga ng 3-in-1!

The reason: Basta may Starbucks logo, sosyal! Kaya kailangan dala-dala ko ito lagi! Keber b nila kung Nescafe 3-in-1 yung nasa tumbler ko! Starbucks ito o! Ayan yung logo, tingnan mo!

The lesson: Never ever let anyone catch you put that Nescafe 3-in-1 coffee mix into your Starbucks tumbler. That will so ruin your reputation among all the Embassy-going folks and ecstasy-sniffing elites out there.

Just as when hundreds of Starbucks stores have started to close shop in every major city around the world, at least three new stores open their doors in Manila [or at least in a lighted street corner somewhere around the city] every month. A bit anomalous isn’t it? The truth is that we are perhaps just in the middle of a brewing (pardon me for the intentional pun) coffee craze, or perhaps Starbucks obsession / Starbucks mania / Starbucks phenomenon - call it by any other monicker, but Filipinos are definitely in love with the Seattle-based coffee chain. Now, how on earth could an American export selling coffee for P120 per cup be such a hit in a third world country like the Philippines where half of the population lives on less than P100 a day?

The Horribly Slow Murderer with the Extremely Inefficient Weapon

The Horribly Slow Murderer with the Extremely Inefficient Weapon by Richard Gale 

Showtime Part 1

Katamtaman lang ang panahon pero ramdam pa rin ang init ng summer sapat para pagpawisan ka kahit sa mga kaunting galaw lang. Pagdating ko sa McDo, ang lugar-hintayan namin, wala akong nadatnan ni isa sa mga kasama ko. Agad akong nag-text sa bisor ko at sinabi niyang doon ako sa may traysikelan. Akala ko ‘yung isang traysikelan ang tinutukoy niya, mabuti’t nakita niya kaagad ako kasi kung hindi baka bumalik pa ako sa malayong traysikelan.

Sumakay kami ng traysikel. Bumaba kami sa tapat ng PBB house. As usual, nandoon ang mga taong sabik makapag-picture sa Bahay ni Kuya bilang background nila. Pagkababa sa traysikel, mabuti’t namukhaan ng bisor ko ang nanay ng kasama namin na kanina pa naghihintay. Patuloy ang pagtingin ng mga taong dumaraan sa Bahay ni Kuya at pagpapa-picture dito habang pasilip silang binabantayan ng guwardiya sa loob. May namataan din akong isang grupo ng kulto na lahat e nakasuot ng pink na damit. ‘Lam mo na kung saan ang pakay nila. Humirit ang isang lalake sa loob ng isang inaayos na jeepney na nakaparada sa tapat ng PBB house, “Dapat nag-orange kayo!”

Imbiyerna na ang araw. Halata sa init nito para sa 8:30 ng umaga. Sing-imbiyerna ng nanay ng kasama namin kahihintay dahil nakakahiya nga naman sa “backer” namin. Maya-maya, dumating din sila. Pumasok kami ng building. Doon kami sa may labas ng Starbucks sa loob ng gusali. Maya-maya, lumabas kami sa hindi ko malaman na dahilan. Basta bumubuntot lang ako. Tumawag ulit sa cellphone ang nanay. Balik daw ulit kami sa loob at sa may Ministop kami. Pasok ulit kami.

Lakad. Lakad.

Pagkarating namin, nakita ko ang pila ng mga audience na gusto ring makapasok sa Showtime. Sa lugar na ‘yon din ako nakapila nang i-text ako na kasali ako sa Game KNB? noong college pa ako…pero di ako pumasa sa elimination round. Ang higit na ipinagtaka ng mga mata ko e kung bakit ang suot ng mga tao roon e parang magpa-party. As in todo-attire sila at todo-ayos, todo-make-up sila sa kanilang mga sarili.

Hinanap namin ang pwedeng mapagtanungan…

Aaargh! Tinatamad ako! Nabagot ako sa mga isinulat ko! Basta masaya sa Showtime!

Nang makapasok ako sa studio ng Showtime, nalaman kong:

-importante ang backer sa loob dahil priority nila ang mga “bisita” ng mga nasa loob. Ibig sabihin, sila ang unang makakapasok sa loob.
-madalas sosyal at party-people ang mga nanonood. Ibinase ko ito sa mga suot nila.
-marami kang legs na makikita.
-marami ang mga “bisita”, ganoon din marami rin ang mga audience na walang backer pero nagtiyagang pumila nang napakaaga makapasok lang. Pero reality hurts, marami sa kanila ang hindi nakakapasok.
-walang entrance fee.
-nagbibigay sila ng mga ¼ size na papel na may picture ng showtime sa likod. Doon ka boboto. Hindi ako bumoto kasi pasaway ako. Tinago ko ‘yon bilang souvenir. Hehe.
-pagkatapos maipila ng lahat, magpapaliwanag muna ang nakaasul na marshall kung ano ang mga bagay na pwede at hindi pwede sa loob.
-habang nagpapaliwanag ang marshall, si Dumbo ay abala naman sa pagkuha ng group picture sa bawat audience. Di ko nga lang alam kung umabot ‘yon sa mga audience na walang backer.
-pagkatapos magpaliwanag ng marshall, saka kami papasok. Bawal ang kahit anumang tubig sa loob pero dahil planado ko na ang pagbukas ng bag ko at patusuk-tusok lang naman ang ginagawa ng mga guwardiya, naipasok ko ang tubig ko. Hehe.
-di naman ganoon kahaba ang lalakarin patungong studio pero hindi rin naman ganoon kaikli.
-bago ka makapasok sa studio e sasalubungin ka muna ng mga props na ginamit nila sa iba’t ibang show.
-malamig sa loob. Sa tv, mukhang malaki ang studio. Pero sa personal, hindi.
-may mga designated ng tao sa bawat upuan. Nang hindi kami magkasya sa pahabang upuan na ibinigay sa amin, napaupo ako sa likod. Pero noong una lang ‘yon. Buti at nakatabi  ko rin sila. ‘Yoko mag-isa dun. Mahihirapan akong magloko ‘pag wala akong kasama. Haha.
-medyo nabagot ako noong una. Para sa akin kasi e tahimik pa bukod sa mga taong paroo’t parito at sa paulit-ulit na kanta ng palabas.
-nagdilim ang studio at may nagsalita. Nagpalabas sila ng isang sitcom kung saan ang cast e mga taga-Showtime, ‘yung mga host nila. Masaya at nakakaaliw ang parang sitcom presentation nila. Tingin ko e palagi nilang pinapalabas ‘yon araw-araw. Baka may iba’t ibang version pa.
-pagkatapos e may nagsalita, ang sabi e makikita raw namin si Piolo Pascual. Pero ang lumabas e si Mel Feliciano.
-ayos sila mang-uto este mang-motivate ng tao. Pinauna ni Mel Feliciano palakpakin ang mga tao sa itaas. Malakas. Sinunod niya ang mga nasa gilid ng stage at sinabi niya na kapag mahina e pagpapalitin niya ng pwesto. Kaya siyempre, lalakasan din ng iba ang palakpakan nila.
-hinati ang audience sa apat at kung sino raw ang pinakamahina e ililipat sa taas. Hindi ko nilakasan, hindi rin ako humiyaw. Pasaway ako e. Pero elibs ako dahil na-motivate nila ang tao na pumalakpak at humiyaw ng malakas.
-nagpaliwanag siya at kunwari e nakinig at naintindihan namin.
-may kaunting ala-stand-up comedian hirit siya para sumaya ang mga nasa loob na bumisa naman sa mga nanonood.
-nagkaroon na palaro na pinauso ni Mel. Ang sinumang may pinakamagandang step ng Nobody, Nobody ay mananalo ng P10,000 kaya pinapunta niya sa stage ang sinumang gustong manalo.
-noong una e wala at mga nahihiya pa. Pero kinalaunan e dumagsa ang mga taong gustong manalo ng sampung libong piso. Ako ayoko—may tumatakbong hinala sa utak ko kaya ayaw ko. Sa grupo namin, isinusuplong nila ‘yung dalawang binatilyo at dalagita na kasama namin; ‘yung dalagita ang napilit/nauto.
-di rin pinalampas nang dalawang chicks na sumali kaya napatingin si Mel sa legs ng babaeng nakasuot ng asul na maiksing shorts.
-pasimula na ang tugtog, at biglang hataw naman ang isang lalake nang biglang nagsabing, “Joke lang!” Ayun, maraming nadismaya, nahiya, natawa, at nainis siguro.
-binuko pa ng dj na ‘yung dalawang chicks e nagtuturuan pa kung anong steps ang dapat nilang gawin.
-hahaha.

Itutuloy…

Create your own rant!

Podiatrist

Kung sumakit at sobrang ngalay na ang mga binti mo kakasuot ng matataas na heels na ginagamit mo rin sa mga marathon at fun run, at minsan e sa pangangarate, kailangan mo nang kumonsulta sa mga ispesiyalista ng mga paa—ang mga Podiatrist.

Kowts

“Facebook ka nang Facebook kaya ka walang lovelife eh!”
- Stanley Chi

Komikon Summer de Avance

Nakita ko ‘to sa wall sa fb ni Sir Gerry Alanguilan. At talaga namang napanganga at natulala ako sa napakagandang poster na ‘to. Ang bawat character ay iginuhit na mismong mga artist nito at pinag-sama-sama naman ni Sir Jon Zamar at voila, isang napakaangas at napakaasteg na poster para sa Summer Komikon 2010.

Sabik na sabik ako para sa event na ‘to dahil ito ang magiging kauna-unahang beses na makakadalo ako. Ooh…sana makadalo talaga ako…at sana makapamakyaw ako ng maraming komiks. Hahahaha.

Ang mga karakter mula sa kaliwa papuntang kanan:
Igno ng Pugad Baboy ni Pol Medina, Jr., Sarhento Sagrado ng Bayan Knights, Zsa Zsa Zaturnnah ni Carlo Vergara, (’yung nasa dibdib ni ZsaZsa) Benjo ng Kubori Kikiam ni Tiga-Kanal, (’yung manok) Elmer ng Elmer ni Gerry Alanguilan, Dante ng Pasig ni Taga-Ilog, Alexandra Trese ng Trese nina Budjette Tan at KaJo Baldisimo, ‘yung Punks sa Kikomachine Komix ni Manix Abrera, Michiko Yamashita sa Ninja Girl KO ni Marco Dimaano, isang karakter sa Beerkada ni Lyndon Gregorio (kung hindi ako nagkakamali), at ‘yung kalabaw sa A. Lipin ni Jess Abrera

Strip #015

©andoyman 2010

Ang Pangarap ni xG

Nakakatuwa at naka-chat ko si xienahgirl. Hehe. Mapapangiti ka nang hindi pilit kapag kausap mo siya. Para kang nakikipag-usap sa taong mahilig mangiliti nang hindi niya sinasadya. Hehe.

Asteg.

Mula sa: http://chiksilog.tumblr.com/

Strip #014

©andoyman 2010

Wanted: Manyakis sa Jeep

Mag-ingat ang lahat ng babae sa mukha ng lalake sa picture at baka ikaw na ang sumunod! O sige, pati na rin mga feeling babae sila, mag-ingat na rin dahil ang mga ganyang mukha ay wala nang sinasanto, mapabakla ka man o totoong babae.

Credits sa may-ari ng photo. Salamat na rin sa kumuha at nagpakalat nito.

Ang cheesy!!!

Kaya niyo ba ‘yan pagtanda niyong mag-asawa? Asteg.

Credits sa may-ari ng photo.

Pa-blog-blog na lang si kuya :)

Sosyal!

Credits sa may-ari ng photo.

Wala lang: #12

Pasmado ang mga mata ko. Pa’no, nabasa ko yata nang hindi sinasadya kagabi habang naghihilamos. Nakow naman. Tapos medyo nangangalay ang mga daliri ko ngayon habang nagtitipa lalo na ‘yung hintuturo sa kanang kamay ko dahil madalas kong ginagamit sa pagki-click para matapos ang mga pinapagawa sa akin…at paglalaro ng Restaurant City sa facebook. Hehehehe.

Mabuti na lang at sakto ‘yung exercise para sa kamay na ipinakita sa Umagang Kay Ganda kanina. Asteg.

May dagdag ng thrill sa pagtatrabaho ko ngayon. Noong noong nakaraang linggo, hindi ko na matandaan ang eksaktong araw, sinabihan ako ng supervisor ko na may penalty ang bawat namimiss na deadline. Friday pala ‘yon at sa darating na Lunes na lang dapat ipapaliwanag ni Miss Flo kaso nalimutan niya…at hindi ko rin naman na pinaalala. Hahaha. Pero nalaman ko pa rin kung magkano ang penalty na ibabawas sahod nang minsang si boss namin mismo ang na-late magbigay ng sahod namin. Hahaha. Nagulat nga ako dahil nag-abot si Miss Ann ng isandaang piso at ang sabi niya e penalty ‘yon. Hwoohoo! Asteg!

Minsan naman e nakausap ko si Malet tungkol sa penalty rin. Depende pala pinapagawa kung magkano ang ibabawas sa sahod ng empleyado. Mahilig ding makipagpustahan ang boss namin kaya kung makikipagpustahan daw ako, dapat ay sigurado ako para siya ang magbabayad sa akin. Matalas din ang memorya ng boss namin dahil kaya niyang maalala ang mga sinabi o date o impormasyon kahit ilang linggo na ang nakalipas. Hanep.

Pero sa tingin ko’y mas matalas pa rin ang memorya ng prof ko sa ENGECON noong pinakahuling sem ko sa kolehiyo. Sa malupit at kakaiba niyang hairdo na hawig sa nakuryenteng buhok ni Einstein pero medyo anime ang style at sa dami ng noo na makikita mo e singlupit n’on ang lupit ng memorya niya dahil kaya niyang maalala ang mga nakasulat sa isang papel, halimbawa sa exam paper o sa dyaryo, nang hindi na muling tumitingin. Palabasa ‘yon ng dyaryo kaya madalas ko ring nakikita sa library noon.

Minsan nga e nagpagawa siya sa akin ng isang video commercial para sa negosyo niya. Di na ako nagtanong kung magkano ang ibabayad niya at di rin naman siya nagtanong kung magkano ang ibabayad niya. Ginawa ko ang video at nang matapos, binigyan niya ako ng isandaang piso. Parang gusto kong gilitan siya ng leeg ng inabot niya sa akin si Roxas. Pero sa halip na magreklamo at magpadagdag, kinimkim ko na lang ang himutok ko at inisip na kahit papaano e nagbayad siya. Inaasahan ko pa naman e limandaang piso lalo’t may business na siya, prof pa—hindi pa lahat ng branch ng business niya e nagbabayad ng tax.

Isang araw e sinabihan niya akong anganda raw ng ginawa ko. “E di ser dagdagan niyo ang bayad niyo sa akin dahil nagandahan naman kayo,” bulong ko sa sarili ko. Ngumiti lang ako at nagpasalamat. Noong mga araw ng finals e pumunta ako sa room na binabantayan niya para ibigay ang mga exam paper namin. Sinabihan niya ako pagkatapos na sumama raw ako sa kanya patungo sa kanilang probinsiya at ipakikilala niya ako sa mga tao do’n. Siya na raw ang bahala sa pagkain ko para sa ilang raw. Ako na raw ang bahala sa pamasahe ko. ‘Langya.

Pero kahit papaano, naramdaman ko na nagtiwala siya sa akin pagkatapos niyang magustuhan ang video commercial na ginawa ko. Mas mahalaga ‘yon sa akin. (Sana nga lang dinagdagan talaga ang bayad sa akin.)

Hindi na ako sumama at hindi na ako pinayagan ng mga magulang ko at hindi rin naman ako um-oo. Una dahil mag-ga-graduation na at pangalawa, takot ako sa mga sinasabi ng pamahiin na kapag may magandang mangyayari o aabangang mangyari e ‘wag magpapasyal sa malalayong lugar at baka mapahamak.

Bale may deadline na ngang binibigay ang supervisor ko sa akin ngayon sa bawat ipagagawa niya sa akin. Basta dapat mabilis akong gumawa…para hindi ako mapatawan ng penalty…at makapag-facebook o blog kaagad ako. Hahaha

Sarap ng halo-halong (inilibre) ni Princess. Hwoohoo! Etong masarap todits sa opisina dahil kapag wala ang mga boss e may nanlilibre ng meryenda todits. Katulad na lang noong Biyernes na nanlibre sila ng saba con yelo habang nagyu-youtube trip kami.

Kaso pagkatapos kong kumain ng saba con yelo e biglang naglabasan ang init sa katawan ka habang humahalo sa lamig ng kinain ko. Di ko maintindihan. Basta tumae ako isang oras yata pagkatapos.

Grabe.

Tanong lang…

“Bakit may Diyos?”

Bigla lang sumulpot sa utak ko ‘yang tanong na ‘yan at alam ko noong simula pa lang hindi ko kayang masagot ‘to…o kahit ng sinupaman. Sabi nga ng isang kaibigan ko (na galing sa isang site na nabasa niya): “dahil me mga katanungang ndi kayang sagutin ng tao kaya ginawa ng utak nila ang Diyos” o “dahil me mga katanungang ndi kayang sagutin ng tao na wala nang ibang makakasagot kundi isang nilalang na higit pa sa tao”

Pero sa tingin ko, habang buhay kong dadalhin ang tanong na ‘to. At hindi naman talaga lahat ng tanong e kailangang sagutin, di ba? Minsan, sapat na ang tanong na iyon para malaman mo ang sagot sa iba mo pang tanong.

Strip #013

©andoyman 2010

Bilihan ng Burger

Pabosong sumisilip ang araw sa mga taong paroo’t parito sa kalsada at pilit silang nilililiman ng kaniyang liwanag bago pa man sumikat ang dilim na idudulot ng nagbabadyang pag-ulan. Abala kayong dalawa sa paghihintay na maluto ang in-order ninyong super special burger na naglalaman ng burger patty, cheese, itlog, bacon, ham, repolyo, mayonnaise, at ketchup.

“Mukhang uulan,” nakatingala niyang sabi matapos mapuna ang mga kulay abong ulap na unti-unting gumagapang sa buong lugar.

Tumingala ka rin at sumang-ayon sa kanya. Sa totoo lang, kanina ka pa hindi mapakali. Hindi mo lang ipinapahalata sa kanya dahil ayaw mong mag-alala siya sa ‘yo. Ayaw mong gawin “ito” pero napipilitan ka.

“Wala pa naman akong dalang payong,” pag-aalala mong sabi sa kanya.

“’Buti may dala ako. Sabay naman tayo mam’ya e kaya hindi tayo mauulanan,” malambing niyang sagot para mapawi ang iyong pag-aalala. Ngunit kung alam lang niya, higit pa roon ang iyong inaalala. Nginitian mo na lang siya pagkatapos saka pinagmasdan ang malapit ng malutong burger.

Sinimulan mo ang kwentuhan sa isang reklamo: “Grabe si ser, ‘no? Palaging late kung dumating sa klase.”

“Oo nga. Sayang lang ibinabayad nating tuition fee. Wala rin naman tayong natutunan sa kaniya e. Pa’no, binabasa lang niya ang mga nasa presentation niya,” dagdag pa niya.

“Sana refundable ang tuition fee kapag gano’n ang mga prof mo. Hehehe.”

Nakatawa siyang sumagot kasabay ang pagtapik sa iyong balikat, “Oo nga! Sa bawat late ng prof, may maibabalik sa ‘yo mula sa ibinayad mo. Hahaha!”

“Weeeeh. Tawa naman si Panget!” agad mong pambabara sa kaniya.

“Panget mo mukha mo!” at isang suntok sa braso ang iginanti niya sa iyo dahil sa pambabara mo. Palagi niyang ginagawa iyon sa tuwing napipikon siya sa pang-a-alaska mo. Kung hindi “Panget” ang tawag mo sa kaniya e “Baboy” naman minsan. At kung minsan naman, “Shrek”. Wala lang. Trip mo lang talagang asarin siya ng ganoon kahit hindi naman totoo ang mga salitang ipinang-aasar mo sa kaniya. Madalas mo siyang barahin at gustung-gusto mo ang mga reaksiyon ng mukha niya. Kumbaga para sa iyo, ganoon ang  paraan mo ng panlalambing sa kaniya. At kahit nakabusangot ang kaniyang mukha, naku-cute-an ka pa rin sa kaniya.

Kasunod niyong napagkuwentuhan ang exam kanina. Hindi alam ng mga kaklase niyo at lalo na ng mga prof na nagkokopyahan kayong dalawa kahit magkalayo. Gamit ang bluetooth ng cellphone ninyo, patago niyong kinukuhanan ng picture ang inyong mga sagot at solutions saka ipapasa sa isa’t isa. Madalas siyang magreklamo sa sulat mo dahil hindi niya maintindihan ang sulat-kamay mong pang-reseta-ng-gamot habang ikaw naman ay madalas magreklamo sa tagal ng pagbu-bluetooth niya ng sagot sa iyo.

Habang masaya kayong nagkukwentuhan, nakuha niyo na sa wakas ang in-order ninyong burger. Bumili rin kayo ng 7-Up bilang panulak. Hindi lang kayo ang nandoon. Madalas dinadayo ng mga estudyante ang mga burger stand bilang pamatid-gutom matapos ang mahaba at nakakaantok na klase. Mayroon ding mga iba pang pagpipiliang pagkaing ang mga nagugutom at nagtitipid. Nandiyan ang kwek-kwek, fishball, squidball, calamares, kikiam, banana cue at camote cue at palamig bilang pamatid-uhaw. At may ibang footlong at iba’t ibang klaseng shake ang itinitinda.

Sa bawat pagkagat at pagnguya niya sa burger, palihim mo siyang tinitignan. Sa tuwing pinapanood mo kasi siyang kumakain, napapangiti ka. Namamangha ka kasi sa kanyang kagandahan kahit kumakain siya. Patago mo siyang tinititigan sa tuwing hindi siya nakatingin at palihim ka ring ngumingiti. Magkalapit lang ang inyong upuan at hindi mo maiwasang kiligin.

“Bakit?” pag-usisa niya matapos mahuli kang nakatitig sa kaniya. “May kung ano ba sa mukha ko?”

“Ha? W-wala. Wala naman,” nakangiti kang sumagot para hindi siya mag-isip ng kung ano at saka mo iniwas ang iyong mga mata sa kaniya. Bumalik siya sa pagkain pagkatapos. Inubos niyo muna ang inyong burger bago ininom ang biniling panulak. Umalis na kayo matapos kayong magbayad sa ale.

“Ano? Uwi na tayo?” muli niyang tanong sa iyo. Napansin mo ang ngiti sa kanyang mukha. Sa ngiti palang niyang iyon, nagiging instant obese ang puso mo sa ligaya. Naihiling mo sa iyong sarili: “Sana, hindi na matapos ang sandaling ito.”

Gusto mo na sanang umuwi din kasama siya kaso hindi pa pwede. May kailangan ka pang gawin. May kailangan ka pang tuparing pangako. Bago kayo makatawid ng kalsada, mahina kang nagsalita sa kaniya,

“Ah, hindi na muna. May ipapakilala pa kasi ako sa ‘yo.”

Kumulog sa kalangitan babala ng isang paparating na sigwa.

Kowts

If you don’t go after what you want, you’ll never have it. If you don’t ask, the answer is always no. If you don’t step forward, you’re always in the same place.
- Richard Esguerra

Strip #012

©andoyman 2010

Biiiig Cam

Pinangarap ko rin magkaroon ng camera, lalo na ‘yung mga camerang may samu’t sari at mahahabang lente na madalas kong nakikita sa mga photographers o mga nangangarap makapasok sa photography…pero hindi naman ganito kalaki ang gusto ko. Sobra na ‘yata ‘yan. )

Bagong Model ng PC Noon

Cool…

Pakiusap ni BO

Nakita ko ‘to na ni-repost ng Visprint. Galing sa (totoong) facebook page ni BO. Eto po ang mga nakalagay:

Sa mga nag-iimbita sa events at applications, salamat po sa pag-alaala pero No/Ignore po ang sagot ko sa kanila. Wala po akong panahon at interes para sa mga farm, fish, war, o alinman sa mga tulad nito. Pasensya na po.

Sa mga nag-iimbita sa groups o fan pages, gusto ko pong maging magalang at paunlakan kayo lahat, pero hindi ko po magagawa yon kung talagang wala naman akong kinalaman at maiaambag sa grupo nyo o hindi naman ako fan ng mga politiko, artista, banda, eskwelahan o relihiyon na ipinag-iimbita nyo.

Sa mga gumagawa ng Bob Ong fan pages, violation po sa FB Terms and Conditions ang paggawa ng mga tulad nito kung hindi mismong publisher, writer, o authorized agent ang gumawa. Hindi po nakakatulong sa manunulat at sa mga mambabasa ang mga unofficial pages kung (1)nagpapanggap itong official profile, (2)nagbibigay ito ng mga maling impormasyon, at (3)nagpapahayag ito ng mga sariling opinyon habang ginagamit ang katauhan ng nasabing manunulat.

Gamitin po sana natin ang Internet nang may responsabilidad. Maraming salamat sa pang-unawa.

Sana nga maging responsable ang mga tao sa paggamit ng Internet. Tsk tsk tsk.

Strip #011

©andoyman 2010

Kowts

“Don’t give up easily. If you work with enthusiasm, if you love with intensity, perseverance brings good luck. Just one more step, one more day, please.”
-Paulo Coelho

Strip #010

©andoyman 2010

Wala lang: #11

Nagising ako nang nangangati ang utak ko, gustong makaebs ng kahit ano. Gustong tumipa ng mga daliri ko sa keyboard at kahit hindi pa ayos ang computer namin—halos isang buwan na yata—e itutulay ko na lang sa pagtitipa sa opis.

Gusto ko sanang itipa ang tungkol sa nawawala kong inspirasyon na hindi ko alam kung anong inspirasyon din ‘yon at kung bakit at paano nawawala nang biglang bumalik matapos mabasa ang ilang pahina sa akalt na binili ko kahapon, “Ligo na u, Lapit na me” ni Eros Atalia. Dapat “The Winner Stands Alone” ni Paulo Coelho ang balak kong bilhin pero dahil hindi naman ganoon kalaki ang bookshop sa amin na puro tinda e coloring books, books for kids, antique novels, Twilight series, bibles, adarna, horror stories, florante at laura, at iilang libro ng VisPrint, ‘yung kay Atalia na lang ang binili ko pero sa halip na ‘yung “Peksman…” e ‘yung bago ang binili ko. Ewan ko kung bakit basta ‘yun na ‘yun.

Isa sa mga naunang nabasa ko bukod sa nakakadugo na ilong ang isang blurb ng aklat sa sobrang lalim ng pananagalog na ginamit sa kakatuwa at nakakabaliw at pampasirko ng utak at kamalayan e nasa nobela (o nobela nga ba?) ang isang insidenteng madalas na ginagawa ng mga estudyante pagkatapos ng exam na madalas ko ring itinatanong sa sarili ko noong nag-aaral pa ako.

Bakit sa tuwing pagkatapos ng exam e nakikipag-usap sa ibang kaklase ta’s tatanungin kung ano mga sagot nila, kung ano ang tamang sagot, at ‘yung iba e titingin pa ng notes saka manghihinayang e wala naman nang magagawa pa kung sakaling malaman nila ang tamang sagot? Kumbaga, makakaapekto ba sa exam mo kung sakaling makita o malaman mo kaagad ang sagot?

Madalas ganito ang eksena sa klasrum. Kung anu-anong bulungan at tsismisan at panghihinayang ang bumibilog sa mga sumisirkong estudyanteng hindi maka-move-on sa exam. Ako rin naman ginagawa ko pero hindi madalas. Madalang. Ayoko kasing manghinayang. Ayokong tumingin sa mga notes ko para malaman ang tamang sagot dahil wala na rin naman akong magagawa. Ayokong mawala ang thrill. At ayokong alalahanin pang muli ang isang exam na katatapos ko lang sagutan at ipasa lalo’t nalilimutan ko kaagad ang buong nakalimbag sa papel pagkatapos ko iyon sagutan.

Pero sa ibang araw ko na lang gagawan ng rebyu ang aklat kapag natapos ko na. Sa ngayon e nasa kalahati na ako ng aklat. Saka na ang rebyu ‘pag tapos ko nang basahin, ‘pag tapos ko nang kainin, ‘pag may (ilalaan akong) oras, ‘pag sinipag.

At babalik ako sa kawalan ng mga salitang ititipa ko para ipagpatuloy ang kalokohang ito na nasimulan ko na sa #1 at ipinagpapatuloy ko ngayon kaya #11 na. Na-snatch saglit ang utak ko nang bigla kong maisip na gawin ko kayang aklat ang lahat ng sinusulat ko sa wala lang? Pero bumawi rin agad ako dahil manghihinayang lang din ako sapagkat magmumukha akong magnanakaw ng mga ibabayad nila sa isang walang kwentang aklat na ang nilalaman ay tungkol sa wala lang.

Pero ano nga bang masama sa pagsusulat ng wala lang? Meron ba? Malay mo may makuha kang meron sa wala. Meron nga ba ang wala? Anong wala sa meron? Anong meron sa wala? Nakakalokong tanong mula sa isang loko-lokong tao na may loko-lokong utak na galing sa isang barkada noong hayskul—dahil anim lang na estudyante ang meron—na puro kalokohan ang alam at ginagawa. Nakakaloko ba? Malay mo nanloloko na lang ako.

Paano nga ba malalaman kung naloloko ka na o hindi? Kung alin ang totoo o hindi? May mga kalokohan na totoo at may totoong kalokohan. Tama ba? May sense na ba ang mga sinasabi ko? Kailangan ko ba laging may sense? Madalas iyon ang hinahanap ng tao sa kapwa niya lalo na sa pakikipag-usap—ang sense. May sense kausap, may sense of humor, may sense kasama, may sense ano…may sixth sense?

Hindi ko alam kung may sense ako. Pero minsan nang tanungin ko naman ang isa kong kaklase, ni-chat ko siya sa facebook, tinanong ko siya kung may sense ba ako kausap. May sense naman daw ako, ‘yun nga lang may times na hindi niya masakyan mga sinasabi ko lalo na ‘pag sa anime.

Mahilig na ako sa anime mula noong bata pa ako at dito ako namulat. Iyon pa nga ang istilong gamit ko sa pagguguhit na nang lumaon, nang tumanda ako’t pumogi *ehem* o sige na iba na lang, nang tumanda ako’t nagkaalam, mas gusto ko nang magkaroon ng sariling istilo, istilong iba sa mga gumuguhit, istilong bago sa mga mata, istilong maipagmamalaki kong “Istilo ko ‘to!”

Pagtingin ko ngayon sa facebook, sabi ng isang kaklase ko sa kaniyang status e babae raw si Bob Ong at isang prof sa UP. Totoo raw ‘yon. Hindi ko alam kung totoo.

“Go home and hang yourself” ang paboritong linya ng prof ko sa RIZLIFE noong college ko na hindi ko naman itatanggi na isa siya sa mga paboritong prof ko dahil sa prof siya na alam talaga ang itinuturo, hindi ‘yung basta nakiki-ride-on lang sa mga tsismis o nagbabasa ng mga slides niya. Inaalala ko kasi ang pangalan niya kahapon. As hindi ko matandaan at talagang pinoproblema ko. Mabuti na lang ang nagsusulat ako sa bahay kaya pag-uwi ko sa amin, nalimutan kong tignan.

Naalala ko lang paggising ko kaninang umaga. Maagap kong hinagilap ang mga piangsulatan ko hanggang makita ko ang pangalan niya, si Ma’am Majillano. Minsan e dinrowing ko ‘yung mukha niya sa handout ko yata. Hindi naman talaga dapat siya pero naging siya nang hindi ko sadya. May shades pa!

Nasabihan tuloy ako ng katabi ko nang makita niya ang drowing ko, “Grabe ka naman” pero nakangiti siya, marahil naaaliw din o natatawa o natutuwa. Pero nang ipakita ko ang drowing ko, nang magpaalam siya sa amin na papunta siyang Australia, ipinakita ko sa kaniya ang drowing ko at sa halip na magalit e natuwa pa siya. Akala ko talaga e magagalit.

Nasabi ko sa isa kong kaklase na kapag inis o di ko trip ang isang prof e naidodrowing ko. Pero hindi naman palaging tama ‘yun. Pero peksman, aaminin ko, masarap iguhit ang mukha ng mga prof mo lalo na sa inis na inis ka lalo sa ginawa ko doon sa isang prof na binigyan ko ng malaswang sexy body, may buhok pa sa binti!

Lalake ‘yun at nakadalawang bachelor of blah blah siya pero hindi ko trip ang istilo ng pagtuturo niya kaya bago ako makalipat ng ibang section e iginuhit ko siya at ipinakita sa mga kaklase ko. Siyempre, uproar sila! Gusto pa nga nilang dagdagan ng kung anu-ano ang drowing tulad ng mga sungay-sungay na ganyan. ‘Yung iba e gustong tusukin ng bolpen.

Hanggang ngayon e nasa akin pa rin ang drowing ko. Gagawin kong antigo ‘yun para kapag nakita ko ulit mga kaklase ko, ipapaalala ng drowing ko ang prof na minsan e naging paborito nila…paboritong sunugin sa nagbabagang hell.

Can’t Put Good Hardy -bleep-bleep- Down

Can’t Put Good Hardy -bleep-bleep- Down
by AntiPinoy

 I was thinking of the title “It’s Tough to Put a Good Man Down”, but it must be my inner Howard Stern at work, so there.  I don’t know Gordon as a person that much and don’t know him as mayor. What I do know is this – he was instrumental in the transformation of Subic and Olongapo from Sin City to a bustling Freeport . However, that’s not enough because in the recent days, I was hearing a lot of chatter about Gordon, corruption, and smuggling – and I, too want to get down to the bottom of this or at least get to know more about the discussions in this arena. Now mind you, I am not an investigative reporter – but I do know how to use Google with maximum efficiency.

And so without further adieu, let us review the literature.

Read more.

Strip #009

©andoyman 2010