Di ko siya ma-gets

Bali nasa state of nirvana pa ako nang magpunta ako ng Gilmore. Siyempre, sasakay ako ng tren. Sa Gilmore station, pawis na pawis ako dahil sa sobrang init kaya punas ako nang punas sa sarili ko. Basa na sa pawis yung panyo ko kaya isinampay ko muna sa body bag.

Teka, ano bang tawag don sa pinapasukan ng tiket tapos may iikot na bakal para ka makapasok? Basta yon. Pagkapasok ko, napansin kong wala na yung panyo ko. Tinignan ko ang paligid ko, sa kabila, sa likod ng mga bakal na machine, basta sa lahat. Nakailang silip ako kaso wala talaga e. Imposible namang biglang naging inbisibol yon. Napansin kong tumitingin si ate na nakaitim sa akin–baka iniisip niya e terorista ako.

Mukhang nawalan ako ng panyo ulit, sabi ko sa sarili ko. Kaso nagtataka talaga ako kung saan sumuot yon, saan nalaglag. Paalis na ako nang mapansin kong may kulay asul sa hagdanan. Ayun!!! Yun yung panyo ko! Sa wakas, nakita ko rin. Akala ko e mawawalan ulit ako ng panyo–madalas kasi akong mawalan ng panyo dahil sa, you know, kaengotan ko.

Lumapit ako kay babaeng nakaitim para humingi ng tulong at agad naman niya akong tinulungan. Tinawag niya muna si manong guard para humalili sa pwesto niya. Lumabas si ate…kaso pag tingin namin, wala na yung panyo! Anak ng kaewanan naman o. May isang lalakeng binabaitang ang hagdan, may isinukbit siya sa bulsa niya, agad kong itinuro ke ate yung lalake dahil kinuha niya yung panyo ko–yung basang-basang panyo ko!

Base sa nakita ko, mukhang ayaw pa atang ibalik ni kuya yung pawisan kong panyo kung hindi pa sasabihing hinahanap ng totoong may-ari nun. At alam mo ba ang ginawa ni kuya? Ihinagis ni kuya yung panyo ke ate na ikinasimangot naman niya at ikinadismaya ko naman sa ugali ng lalakeng yon.

Noong mga sandaling yon, na-black hole ako sa isang tanong: Bakit ganon siya?

Una, bakit kumukuha siya ng panyo sa daan? Bakit kinuha niya pa rin yung panyo kahit basang-basa na ng pawis? Hindi ba siya nandiri? O talagang nakakahalina lang ang bango ng pawis ko?

At pangalawa, bakit kailangang ihagis ang panyo kung pwede namang ibigay nang maayos? Alam nya ba yung salitang “respeto”? Maaano ba siya kung bababa siya ng ilang baitang para iabot sa kamay ni ate na nakaitim? Mapipilay ba siya? Di ba siya aabot sa tren? Masasayang ba ang oras nya? Malulumpo ba sya? Mababaog ba sya? Di ko talaga ma-gets kung bat may mga ganoong ugali ang tao.

Simpleng pag-aabot lang ng isang bagay na hindi naman sa kanya, hindi pa niya ginawa. Hanggang ngayon, di ko talaga ma-gets si kuya…

Or else…

Nagtampo siya dahil di na niya ako magagawang gayumahin gamit ang pawis sa panyo ko. Badinger-z pala si kuya kung ganon.

Kowts

“Respecting yourself means showing others what’s in your heart, respecting others means listening to what’s in theirs.”
- Joan Bourque

Watips

What if…hindi nakapunta ng Maynila ang nanay ko mula sa kanila sa Kidapawan? E di hindi niya makikilala ang tatay ko? At dahil hindi niya makikilala, wala kami ng kapatid ko ngayon dito sa mundo? O.o

Abala ka kasalukuyang ginagawa mo—maaaring nagko-computer ka, nagbabasa ng libro, nagte-text, pinoproblema ang problema mo, nakatingin lang sa kawalan at walang iniisip, kumakain, may kausap sa telepeno, cellphone, o ka-tsismisan mo ang iyong kapitbahay na matagal mo nang pinaplastik at sinisira kapag nakatalikod, o nakasakay ka sa bus o dyip, nanonood ng tv, nakikinig ng radyo, o natutulog nang dilat ang mata, o hinihintay mong lumabas ang atomic bomb mula sa iyong sariling dam na ihuhulog mo sa inyong maliit na Pacific Ocean.

Pagkatapos, makakaisip ka ng isang “what if” sa buhay mo. At ang “what if” na ‘yon ang magiging puno’t dulo ng iba’t iba pang “what if” sa buhay mo na nagsasanga-sanga pa sa napakarami pang “what if” na nagpapalungkot sa ‘yo dahil naiisip mo na “kung nangyari ‘yon blah blah blah” pero napapangiti pa rin dahil nasasabi mong “mabuti’t hindi nangyari blah blah blah.”

Girl1: What if hindi ako pinanganak? ‘No?
Girl2: E di hindi sana naimbento ‘yung salitang “PANGET!” Hahahahaha!

What if hindi ka ipinanganak? Anong mababago sa mundo? What if ipinanganak ka sa ibang panahon? Sino ka na? Ano ang magiging ngayon? What if iba ang naging magulang mo? What if iba ang naging buhay mo ngayon? What if hindi ka nag-iisip ng mga “what if” na bagay?

What if may pinatay ka ngayon? Tapos, paano kung ‘yung pinatay mo ngayon o ang magiging anak niyon ang makatutuklas pala sa gamot sa cancer, sa AIDS, o sa iba pang sakit na wala pang lunas? What if isa pala ‘yon sa makakaisip ng solusyon sa problema ng bansa?

What if hindi nangyari ang mga nangyari sa’yo noon? Sa tingin mo ba’y magiging mas masaya ka ngayon? O hindi mo matututunan o malalaman ang mga dapat mong malaman dahil hindi ‘yon nangyari sa’yo? At paano mo nasisigurado na mas magiging masaya ka kung hindi nangyari ang mga nangyari noon o kung nangyari ang mga hindi nangyari noon? What if nalalaman mo ang hinaharap? May magbabago ba sa kasalukuyan mo? Babaguhin mo ba ang kasalukuyan mo?

What if hindi ko nakilala ang mga nakilala ko ngayon? What if iba ang mga nakilala ko? Mas magiging masaya ba ako ngayon kung ganoon nga ang nangyari? Hindi ko alam.

Nakakatuwa lang isipin na nag-iisip tayo ng mga bagay na sana nangyari sa buhay natin, na sana hindi nangyari ang mga ‘yon, na sana ganito ang buhay natin ngayon, na sana anak ako ni ganoon o ni ganyan, na sana mayaman ako, na sana hindi ka sa Pilipinas lumaki, “na sana” at marami pang “sana.”

Pero bakit nga kaya tayo nag-iisip ng mga ganoong bagay? Dahil hindi tayo kuntento sa kung ano ang meron tayo ngayon? Dahil naghahangad tayo ng isang bagay na sana nangyari o hindi sana nangyari sa nakaraan? O dahil hindi natin kayang harapin ang ngayon?

Siguro, dalawang bagay lang naman ang dapat nating tignan sa LAHAT ng nangyari, nakasalamuha, at nakaharap natin noon: biyaya o trahedya ba ang mga iyon? Pumili ka lang ng isa d’yan kung ang LAHAT ba ng iyon e biyaya sa ‘yo o trahedya; ikaw ang mamimili kung titignan mo ang dahilan kung bakit nangyari o hindi nangyari ang mga ‘yon o hindi, ikaw ang maghahanap kung ano ang dapat matututunan sa mga ‘yon, at ikaw ang bahala kung mamumuhay ka sa nakaraan o sa kasalukyan. Kasi, kung hindi naman ako nagkakamali, mahirap (na mahirap) mabuhay sa nakaraan. Nakaraan na ‘yon e. Nangyari na ang lahat ng nangyari, at lahat ng iyon e may iniambag kang aksyon o desisyon para mangyari ang mga ‘yon, gusto mo man o hindi, tanggap mo man o hindi. Hindi mo naman kasi pwedeng isisi ang lahat ng iyon sa iisang tao, o sa iilang tao. Bahagi ka ng nakaraan na ‘yon kaya siguradong-siguradong may naiambag ka sa nakaraang iyon, maliit man o malaki.

Ang mahalaga ay kung paano mo haharapin ang iyong kasalukyan kahit ganoon ang iyong nakaraan. Mag-isa ka man o hindi, harapin mo ang mga dapat harapin, huwag talikuran kahit nakakatakot dahil kung magpapadala ka sa takot, tatangayin ka ng takot mo sa isang lugar na mas matatakot ka at kakainin ka paunti-unti hanggang ang matira sa iyo ay wala na.

Tama na ang pag-iisip ng mga “what if” sa buhay. Gawin mo ang nararapat gawin. Pakawalan ang mga dapat pakawalan. Ayusin ang mga dapat ayusin. Itama ang mga dapat itama. Tuparin ang mga dapat tuparin. Harapin mo ang kasalukuyan bitbit ang mga natutunan sa nakaraan nang sa gayo’y malilok mo ang iyong hinaharap.

At huwag kalimutang magpasalamat sa Diyos sa lahat ng nangyari sa buhay mo!

‘Yun lang. Nagpapaka-deep lang ako kuno. Hahahaha.

Yeah! Stunning stunts!

 Asteeeeeg! Lupeeeet!

Pang-adek lang ‘to

Circumferential speech - Speech that is very delayed at reaching its goal. Speaking about many concepts related to the point of the conversation before eventually returning to the point and concluding the thought. Excessive long-windedness. e.g. “What is your name?” “Well, sometimes when people ask me that I have to think about whether or not I will answer because some people think it’s an odd name even though I don’t really because my mom gave it to me and I think my dad helped but it’s as good a name as any in my opinion but yeah it’s Tom.”

- wikipedia

Sa madaling salita, paliguy-ligoy! Hahahaha!

Kowts

“Continuous improvement is better than delayed perfection.”
– Mark Twain

Tanong lang

Bakit naimbento ang sigarilyo?
Ano ang gamit ng sigarilyo??
At aanhin ng mundo ang sigarilyo???

Sa loob ng bangko

Parang hinuhurno ang lupa galing sa kailaliman ng impiyerno nang lumarga ako papuntang Chinabank sa Blumentritt para magdeposito. Paminsan-minsan kasi, nagiging messenger ako ng kumpanya lalo kapag wala sina Mang Felix o Kuya Mackie ta’s urgent ‘yung ipadadala o kukunin.

Yah. Malamig sa loob ng bangko at ikalawang punta ko na roon. Ang gagawin ko lang naman e ilalapag ang sobre sa harapan ng teller at uupo at maghihintay hanggang matapos ang proseso ng pagdedeposito. Dala ko ‘yung pamaypay ko, panghawi ng init habang nakasakay sa dyip at panlaban sa init ng araw, at The Winner Stands Alone ni Coelho na hindi ko pa tapos basahin. 

Kapag ganito, kahit na nagbabasa ako ng aklat, busy pa rin ang utak ko sa pag-iisip ng kung anu-ano tulad ng kung ano ang maaari kong gawin kung sakaling pasukin ng mga holdaper ang bangko at magdeklara ng “Holdap ‘to! Walang kikilos! Ang kikilos, taya!” 

Basa. Basa. Basa. Pero madalas sinusundot-sundot ako ng makulit na antok na nagigising lang kapag “siya” ang iniisip ko at aantukin ulit ako kapag nagbabasa at magigising muli kapag “siya” ang naiisip ko at paulit-ulit ang ganito habang umaandar ang telebisyon at ang araw-araw na buhay sa loob ng bangko samantalang masayang kumakain ng manggang hilaw na may bagoong ang pinaka-manager(yata) doon sa kanyang pwesto sa dulo.

Nakapagitan sa akin at sa nanay na may kargang sanggol–marahil mag-iisang taong gulang na ‘yon o isang taon na mismo–ang bakanteng bangko na kanina’y lapagan ng hiwa-hiwalay na broadsheet. Makulit ang cute na cute na batang babae kaya itinayo ng nanay ang kanyang anak sa may bakanteng upuan para makapaglikot. Kapag tumitingin sa akin ‘yung bata e ngumingiti ako–ayaw kong takutin dahil una) nandyan lang ‘yung nanay, malapit sa akin, pwedeng sapukin agad ako at ipabaril sa mga sikyung may sukbit na shotgun, hindi na ako makakapagkalat ng lahi kapag gano’n, at pangalawa) tama na ‘yung isang beses na nanakot kami ng kapatid ko ng isang bata sa may Quiapo nang minsang nagsimba kami. Mabuti’t ngumingiti rin ang bata at nakakatuwa talaga sa puso ang ngiti ng isang bata. 

Bukod sa katabi kong malikot na bata e mayroon ding isa pang batang lalake, mga 4-6 years old na siguro ‘yun, na napakakulit din. Masayang-masayang paroo’t parito ‘yung bata. Isipin mo, sa isang lugar na kumplikado ang lahat ng proseso, kumplikado ang nasa isip ng halos lahat ng tao, at todo-bantay sa mga numerong pumapaikot sa bawat sulok ng bangko e nakukuha ng dalawang batang ito na maging masaya at ngumiti’t matuwa. Di ba nakakamangha ang kasimplehang iyon?

Pero todits ako napaisip talaga.

Itong katabi kong batang babae e parang gustong pumunta sa kinauupuan ko. Pinipilit abutin ng kanyang maiigsi pang mga kamay ang aking upuan. Padapa na siya at kung titignan mo, parang umaakyat siya ng bundok. Kaso hindi makalapit ang bata dahil hawak-hawak ng nanay ang likod ng shorts niya para hindi ‘to makalayo at panggabay na rin. Pero paulit-ulit na pinipilit ng bata na makaabot sa upuan ko.

Maya-maya, nainis naman ang isa pang nanay sa anak niya na napakalikot kaya dinaan niya sa takot ang bata na kesyo ikukulong siya ng guard kapag lumikot pa siya. Ayun, nakabusangot ang mukha ng bata, nakaupo sa lapag at nakaguhit sa kanya ang pagtatampo at inis.

Doon sa una, naisip ko, madalas sa sobrang pagmamahal ng isang magulang sa kanyang anak, o ganito na lang, sa sobrang pagmamahal ng isang tao sa kanyang minamahal, hindi natin namamalayan na unti-unti na pala nating binabakuran ang ating minamahal. Kumbaga, nawawalan na ‘yun ng kalayaan para sa kanyang sariling buhay dahil ayaw natin siyang masaktan o umiyak o malungkot dahil natatakot tayo sa kung ano ang maaaring mangyari sa kanya. Pinipilit abutin ng bata ‘yung kinauupuan ko habang pinipigilan naman siya ng nanay niya. At sa tingin ko, madalas ganito ang eksena sa pamilyang Pilipino. Isang di gaano kagandahang imahe ng “Close-family ties” natin.

Sa pangalawa naman, bakit kailangang kontrolin ang isang tao sa pamamagitan ng pananakot? Bakit kailangang bigyan mo siya ng takot para pigilan sa gusto niyang gawin? Bakit kailangang manakot? Anong mayroon sa loob ng takot at iyon ang madalas ginagawa ng isang tao sa atin?

Hindi ko alam kung hanggang saan ba dapat ang linya ng pagmamahal at pag-aaruga ng isang magulang sa kanyang anak dahil hindi pa naman ako magulang. Pero ito lang ‘yung laging nasa akin, ang pinaniniwalaan ko, “Love is freedom.” Kung aariin mo ang minamahal mo, kung ikukulong mo siya sa kung ano ang gusto mo, matatawag pa ba kaya iyon na pagmamahal?

At ayun, bumalik na ako sa opis. Pagbalik ko todits, nag-aalala pala sila sa akin. Akala nila e na-ano na raw ako, baka napahamak o naligaw o kung ano dahil sa Chinabank Balintawak pala ako pinapapunta ni Miss Ann at sa Blumentritt ako pumunta. Tapos antagal ko pa bago makabalik. Hahahah. Ayun, natakot si Miss Ann. Hehe. Isa na namang resulta ng pagiging absent-minded ko. Haha.

Kowts

Many of the great achievements of the world were accomplished by tired and discouraged men who kept on working.
- Unknown

I miss you

I miss you—
Just like the Earth lost its water,
Like the sky lost its stars,
Like my life will ne’er be better,
Seems like forever you’re afar.

I miss you—
But those words will ne’er be enough
To contain the longing I have,
To describe my days, oh, so rough,
Without you here with me my love.

I miss you—
Like I have no more air to breathe
And ev’ry night, it’s hard to sleep,
Like I am always in deep grief.
Without you, how could I ever live?

I miss you—
And I’ll always miss you, my dear.
In the air, I’ll make a whisper;
Hoping you’ll be able to hear
The words of my heart whose in tears.

I miss you—
So please come back soon.

LSS Sa’yo

Paulit-ulit
Dito sa aking isip
‘Di ka mawaglit.

Huli ka balbon!

Hindi ko inaasahan kahapon. Biglaan talaga. Parang isang malaking batok ng mundo ang nangyari sa akin kahapon.

Aba’y malay ko bang biglang makikigamit si madam ng pc ko kahapon? Nang marinig ko ‘yung boses niya na “Andy, pagamit naman ng pc,” ang nasabi ko sa sarili ko, “Paktay-nane na!”

Mabuti’t may konting delay na ginawa ‘tong printer kaya medyo safe pa ako ng ilang minuto—sapat para makapag-isip kung anong nararapat gawin; sapat para magdasal na sana biglang lumayo saglit si madam para ma-close ko ang mga tabs na hindi dapat binubuksan kapag office hours; sapat para magulumihanan ang sarili ko’t matuliro kung anong gagawin ko at kung ano ang mga susunod na mangyayari.

At ayun na nga, natuloy na ‘yung pagbatok sa akin ng kapalaran. Isang panggising kumbaga.

Nakita ni madam na nakabukas ang facebook at dalawang tab para sa tumblr. Pero josemariapidal naman oh! Bakit kailangan niyang basahin ‘yung private message na kino-construct ko e pampribado dapat ‘yun? Bakit kailangan niyang tignan at talagang basahin ang nilalaman n’on? Waaaaa. Gusto ko sanang mag-collapse kuno para mabaling sa akin ‘yung atensyon niya sa halip sa facebook ko. O kaya sabihin ko bigla na “Ay, may artista sa labas oh!” tapos sabay titingin si madam sa labas saka ko iko-close ang mga tabs na hindi nararapat nakabukas.

Kaso wala eh.

Nagtanong si madam sa akin pagkatapos niyang basahin ‘yung laman ng messages ko(ano bang tawag d’un sa pagbabasa ng messages ng iba? ‘Lam ko may term ‘yon eh), “Ano ‘to Andy?” Tinutukoy niya ‘yung tumblr. Ang sabi ko sa blogging po. Tapos diretso na siya sa gmail niya habang ako, katabi niya, napapangiti, natatawa, at natutulirong natetensyon dahil hindi ako makapaniwalang naging absent-minded ako kaya ayun, nahuli ako. Tsk. Tsk. Tsk.

Nagsalita pa ako: “M-maganda po ‘yang tumblr sa blogging.” Ibig kong sabihin, pwedeng gamitin ng kumpanya ‘yung tumblr para maka-attract pa ng maraming client—obviously, palusot ko lang ‘to para hindi ako ma-ano dahil nahuli ako. Hehe.

Nang matapos na siya sa gmail niya, balik ako sa pc ko. Isinara ko ‘yung mga tabs na nakita niya. Nagpatuloy ako sa trabaho…habang na-e-LBM ang utak ko sa samu’t saring eksenang umiinog sa isipan ko dahil sa nangyari. Kung anu-anong eksena ang nai-i-imagine ko: Baka pagalitan ako; baka sigawan ako; baka sipain ako sa trabaho ko; baka bumalik ako sa pagiging tambay; baka magalit sa akin ang mga magulang ko; at paano na ang mga taong umaasa sa akin? Ibig kong sabihin, ‘yung kapatid ko na laging nagpaparinig ng gusto niyang ipabili sa akin.

Nang makaalis ‘yung OJT na kinausap niya, hinihintay ko at inihahanda ko na ang aking sarili sa isang eksenang maaaring pagalitan at pagsabihan ako. Pero natapos ang araw, salamat sa Diyos, wala namang nangyaring ganoon. Hay…laking pasalamat ko talaga ke Lord dahil hindi ako nabulyawan ni madam. Ang ikinatatakot ko lang e baka sabihin ni madam ke boss ‘yung nahuli niya. My gulay!

Kanina, nalaman ko na nagpasabi si madam kay Miss Flo, ‘yung supervisor ko, na pagsabihan ako na pwede ko raw gawin ‘yon kapag hindi na office hours. Mabuti na lang at ganoon lang. Hwoo!

Ang sabi sa akin ni Miss Flo, bale dagdag niya sa ipinapasabi ni madam, kapag nand’yan daw sila e i-close ko na kaagad para hindi na ako mahuli. Hwahehehehe.

At oo, isang malaking batok ‘to sa akin ng mundo dahil sinasamantala ko ‘yung kalayaan at ganda ng pwesto ko sa halip na balansehin ‘yung pagtatrabaho ko at sa mga bagay na ginagawa ko rin.

Sa lahat-lahat, natutunan ko na dapat maging mas masigasig ako sa trabaho ko dahil ito ‘yung kumpanyang umampon sa akin nang wala akong trabaho. Utang na loob ika nga, at responsibilidad ko bilang empleyado. At higit sa lahat, dapat maging mas listo at huwag ng maging absent-minded para agad kong maiko-close ‘yung mga site na hindi naman kelangan sa trabaho ko. Para hindi na ako mahuli ulit. Hahaha. Ika nga, “One is enough, two is too much, three is kwan.”

Kelangan pa bang i-memorize ‘yan?

Hahahahahah.

credits sa gumawa nito.

Study of kissing

Philematologist ang tawag sa mga taong gumagawa ng pormal na pananaliksik tungkol sa halik. Huwag mo nang itanong sa akin kung anong pinag-aaralan nila sa halik at kung sinu-sino ang ginagawa nilang subject ng experiments nila. 

Hmm…Meron kayang ganito sa ‘Pinas? Hehe.

Kowts

“Faith consists in believing when it is beyond the power of reason to believe.”
- Voltaire

Strange Blob

Nakita ko ‘to sa tumblr. Grabe. Biruin mo, ganyan ang babagsak mula sa langit sa halip na ulan. Grabe!!!

Brother

Got from tumblr. Credits to the respective owner of this photo/s.

Alam niyo ba

Alam niyo ba ‘yung pakiramdam na gusto mong buksan ang mundo at hanapin ‘yung taong palagi mong hinahanap? Alam niyo ba ‘yung pakiramdam na gusto mong ibulong na lang sa hangin ang lahat ng gusto mong sabihin at hayaang dalhin nito ang iyong mga salita patungo sa taong gustung-gusto mong makausap? Alam niyo ba ‘yung pakiramdam na gusto mong ilahad ang lahat ng nasa puso mo sa napakalawak na himpapawid para sa kanyang pagtingala ay mababasa niya ang gusto mong iparating? Alam niyo ba ‘yung pakiramdam na gusto mong isambulat ang nilalaman ng kalooban mo na hindi kayang ilarawan ng mga salita at ipaalam ang nasa bawat sulok nito sa taong sobrang namimiss mo? Alam mo ba ‘yung pakiramdam na gusto mong galugarin ang bawat dulo ng kalawakan para lang makita’t makausap ang isang taong hindi maalis-alis sa ala-ala mo?

Wala.

Ganito lang kasi nararamdaman ko ngayon. Sobrang may nami-miss lang ako. Sobra talaga, as in. Hindi ko ma-imagine. Ta’s paano pa kung isang linggo o isang buwan o isang taon o ilang taong hindi mo siya makakausap? Kung isang araw pa lang, nami-miss ko na siya sobra; kung sa tuwing Sabado’t Linggo pa lang, di ko siya nakakausap, sobra-sobrang nami-miss ko na siya; at sa bawat minuto(hindi ‘to ka-OA-han) nami-misssssss ko na siya, ano pa ‘yung isang linggo? Isang buwan? Isang taon? Ilang taon?

Hwoo. Mud!

Hay…

‘Cause even when I dream of you
The sweetest dream will never do
I’d still miss you
– Aerosmith, I Don’t Wanna Miss A Thing

Be True To Yourself

http://bosanchez.ph/be-true-to-yourself/

Be true to how God made you.

Don’t try to be someone else.

Be the best that you can ever become.

Or else, Cherie Gil’s words will describe you (from an old Sharon Cuneta movie): “You’re nothing but a second-rate, trying-hard, copy-cat.”

Friend, God created you with a special gift. And only you can give this gift to the world. If you don’t become true to yourself, if you don’t give this gift to the world, the world becomes a lesser place.

Love yourself. Celebrate yourself. Be yourself.

Be true to how God created you.

In other words, follow your heart.

Follow your path.

Follow your calling.

Follow your destiny.

Unfortunately, very few people encouraged us to do this.

Read more.

Sobrang sang-ayon ako!

Updated

Tumayo ang balahibo ko sa artik na ‘to. Sobrang tama sa puso ko.

Bored na siya

Aba’y malay ko. Hahahaha. Bored na ‘ata ‘to si kuya at bigla niyang naibulalas sa akin ang reklamo niya sa buhay. Hahahahaha. Natawa lang ako. Hahahaha.

Updated

Kaklase ko pala ‘to. Hahahahaha

Kinikilig

Hahahahaha! Kinikilig si xG! Hahahahahahaha!

Post-Election: Da Presidensyabols

credits sa gumawa nito

Irony

credits to kaloigraphy

Sira ang ulo

Anhirap tal’ga
Kapag nami-miss ko s’ya.
Nakakasira.

Tungkol sa kwan

Sa tuwing kakausapin mo siya, parang gusto mong i-fastforward ang oras hanggang sa “forever” pero kapag tapos na ang pag-uusap ninyo tungkol sa kung anu-anong bagay na nag-sanga-sanga lang sa mga topic na kayo ang nagsimula o kusang nagsimula sa pagitan ninyo, saka mo mari-realize na ba’t parang ambilis ng oras?

Thinking of you is easy. Missing you is the heartache, that never goes away. - Michael Pryce

Nakita mo ‘yan sa tumblr at oo, ganyan nga talaga. Haha. Para ka lang engot nang mapa-oo ka sa sarili mo. Teka, dati ka na nga palang engot. Haha.

At oo, mas lalo kapag nami-miss mo siya, parang napakabagal ng oras, as in lightyears talaga. Hindi mo ma-imagine.

Kapag may nami-miss kang tao, mas lalo mo siyang hahanap-hanapin. Para kang sira kasi ngingiti-ngiti ka sa mga ala-alang walang sawang nagpapa-inog-inog sa pinakasentro ng utak mo. Mga ala-alang walang habas na nangingiliti sa paligid ng puso mo kaya napapangiti ka na lang bigla. Pero kasama pa rin do’n ‘yung lungkot.

Gayunpaman, palagi ka pa ring nalilibutan ng mga misteryosong salamangka na nagpapatakot sa’yo. Mga bagay na hindi mo alam kung paano lulusutan, basta hinaharap mo na lang. Di sa tarantado o siraulo ka, pero kasama na rin siguro ‘yun, kundi dahil nagtitiwala ka lang sa Kanya at sa puso mo na kahit anupaman ang mangyari, alam mo na sinusundan mo lang ‘yung gusto ng puso mo.

Parang engot man pakinggan pero gusto mo ‘yung “bagong” nararamdaman ng puso mo ngayon.

Maktub, ika nga.

Bukod sa mga second chance pagkatapos ma-near-death-experience at iba pang kaengotan na muntikan ka nang mapahamak, ito ‘yung sandali o panahon o oras o bahagi ng buhay mo na gusto mong baguhin ang kung anumang “mali” na meron ka. Basta, automatic na lang ‘yun e nang makilala mo siya.

Blessing siya ika mo.

Ayun, tatapusin mo na ‘tong sinusulat mo kasi hindi ka pa nga pala nagtatrabaho. Hanep! Mabuting empleyado! Hahaha.

At sa huli, na-prove mong siraulo ka nga…sa?

Kowts

“sino ang baliw? ikaw na patuloy na nakukulong sa anino ng nakaraan o ako na nagbuwis ng alaala para lang magkaron ng bagong karanasan?”
—xG

Strip #021

©andoyman 2010

Strip #020

©andoyman 2010

Goodluck Pilipinas!

Diskarte vs. Konsensiya

Photo from bagumbayanph.blogspot.com

Gordon-Bayani

Photos from bagumbayanph.blogspot.com

Installing Love

Nakita ko lang ‘to sa note ng kaklase ko sa facebook. Hehehe. Asteg. Nagustuhan ko kaya nire-post ko. Hahahaha.

Customer Service Rep: Can you install LOVE?

Customer: I can do that. I’m not very technical, but I think I am ready to install now. What do I do first?

Customer Service Rep: The first step is to open your HEART. Have you located your HEART ma’am?

Customer: Yes I have, but there are several programs running right now. Is it okay to install while they are

running?

Customer Service Rep: What programs are running ma’am?

Customer: Let me see….I have PASTHURT.EXE, LOWESTEEM.EXE, GRUDGE.EXE, and

RESENTMENT.COM running right now.

Customer Service Rep: No problem. LOVE will automatically erase PASTHURT.EXE from your current

operating system. It may remain in your permanent memory, but it will no longer disrupt other programs.

LOVE will eventually overwrite LOWESTEEM.EXE with a module of its own called HIGHESTEEM.EXE.

However, you have to completely turn off GRUDGE.EXE and RESENTMENT.COM. Those programs prevent

LOVE from being properly installed. Can you turn those off ma’am?

Customer: I don’t know how to turn them off. Can you tell me how?

Customer Service Rep: My pleasure. Go to your Start menu and invoke FORGIVENESS.EXE. Do this as

many times as necessary until GRUDGE.EXE and RESENTMENT.COM have been completely erased.

Customer: Okay, I’m done. LOVE has started installing itself automatically. Is that normal?

Customer Service Rep: Yes it is. You should receive a message that says it will reinstall for the life of your

HEART. Do you see that message?

Customer: Yes I do. Is it completely installed?

Customer Service Rep: Yes, but remember that you have only the base program. You need to begin

connecting to other HEARTS in order to get the upgrades.

Customer: Oops…I have an error message already. What should I do?

Customer Service Rep: What does the message say?

Customer: It says “ERROR 412 - PROGRAM NOT RUN ON INTERNAL COMPONENTS”. What does that

mean?

Customer Service Rep: Don’t worry ma’am, that’s a common problem. It means that the LOVE program is set

up to run on external HEARTS but has not yet been run on your HEART. It is one of those complicated

programming things, but in non-technical terms it means you have to “LOVE” your own machine before It can

“LOVE”others.

Customer: So what should I do?

Customer Service Rep: Can you find the directory called “SELF-ACCEPTANCE”?

Customer: Yes, I have it.

Customer Service Rep: Excellent, you are getting good at this.

Customer: Thank you.

Customer Service Rep: You’re welcome. Click on the following files and then copy them to the “MYHEART”

directory: FORGIVESELF.DOC, SELFESTEEM.TXT, REALIZEWORTH.TXT, and GOODNESS.DOC. The

system will overwrite any conflicting files and begin patching any faulty programming. Also, you need to delete

SELFCRITIC.EXE from all directories, and then empty your recycle bin afterwards to make sure it is

completely gone and never comes back.

Customer: Got it. Hey! My HEART is filling up with really neat files. SMILE.MPG is playing on my monitor

right now and it shows that WARMTH.COM, PEACE.EXE, and CONTENTMENT.COM are copying themselves

all over my HEART!

Customer Service Rep: Then LOVE is installed and running. You should be able to handle it from here. One

more thing before I go…

Customer: Yes?

Customer Service Rep: LOVE is freeware. Be sure to give it and its various modules to everybody you meet.

They will in turn share it with other people and they will return some really neat modules back to you.

Customer: I will. Thank you for your help. 

Credits sa totoong sumulat

Mga Drama Extravagant ng Buhay ko :)

O hikbi hikbi
Bakit nga ba ang hapdi?
Kirot, andami.

Hindi ko naman lubos na hinangad na sunduin ako ng school bus tulad ng ibang mga bata. Sunduin lang ako ng nanay o tatay ko, ayos na sa akin. Ang mahalaga, makauwi ako. Pero bakit gano’n? Naubos na ang mga kapwa ko mag-aaral sa eskwelahan wala pa ring sumusundo sa akin? Anong nagawa kong kasalanan at mukhang ipinagkanulo ako ng tadhana na manatili sa eskwelahan hanggang umabot ang gabi gayong usapan sa amin na may multo sa aming paaralan?

Bakit ganito? Masaklap. Mangiyak-ngiyak na ako at naawa na sa akin si Mang King, ang sikyu ng paaralan kaya siya na ang nagpasiyang ihatid ako sa aming tahanan bago pa man pumalahaw ang luha sa aking mga mata. Habang naglalakad kami, nakasalubong namin ang aking inay, at agad kong sinabi ang aking tampo.

O hikbi hikbi
Bakit nga ba masakit?
At di mawaglit?

Super bomalabs na ang ala-ala ko kung ano ang dahilan kung bakit tawa ako nang tawa. Katatapos ko lang noon maligo. At madalas, ibinabalot ako na parang lumpia ng nanay ko sa isang malaking tuwalya. Tawa ako nang tawa, as in, hindi ko mapigilan kaya pag-akyat ko sa bakal naming hagdan, ayun, BOG!, natisod ako’t nauntog sa gilid ng baitang. Nagkaroon ako ng pasa sa ulo.

Pumasok ako ng paaralang may bukol sa noo.

Oooh…Ang saklap…

O hikbi hikbi
At ang dati kong ngiti
Ay naging ngiwi.

Christmas Party.

At katulad ng ilang bata, sabik na sabik ako, hindi sa kung sino ang nakabunot sa akin kundi sa kung ano ang matatanggap kong regalo. Aba! Maganda yata ang regalo ko! Isang hay-tek na robot na matsing na ang tanging ginagawa lang ay pukpukin nang pukpukin ang tambol na nakakabit sa kanya. But wait, there’s more: nakangiti pa ang matsing!

Kaya nga nang mabigay ko na ang regalo ko, hinintay ko talaga ang sa akin. Kwadrado ang kahon na natanggap ko. Inalog ko. Nagtanong sa sarili: Ano kaya ang laman nito? Binuksan ko. At…

Gusto kong punitin ang mundo ng mga sandaling iyon dahil hindi maintindihan ng mumurahing utak ko kung bakit dapat akong regaluhan ng bimpo at sabon gayong palagi naman akong naliligo at maganda ang laruan na iniregalo ko!

Nanlumo ako.

O hikbi hikbi
Ako ay nagsisisi
Sa aking mali.

Nag-review akong mabuti. Inintindi at inunawa hanggang bone marrow ko ang mga term at logic na kailangan at paniguradong lalabas sa exam.

Araw ng exam. Binigyan kaming lahat ng exam paper. Binasa ko ang instruction. Nagsimulang magsagot. Ayos lang. Kaya naman.

Pagkatapos ng exam, nanlumo ako at nagsisi. Bakit hindi ko binasa ang pinakahuling instruction na bawal sagutan ang 1-30 kundi mag-de-deduct sa final score? Aaargh. Napaka-engot ko. Kainis. Kainis. Kainis.

Hay….Let it be na lang…

O hikbi hikbi
Bakit minsan masaklap?
Nasa’n ka sarap?

Isang umaga, nanonood ako ng cartoons. Hindi pa oras para pumasok kaya nag-drawing muna ako sa aking papel. Isang robot ang iginuhit ko. Dala na siguro ng impluwensiya ng Voltes V kaya hiwa-hiwalay pa ang parte. Nasa imagination ko naman na unti-unting nagdidikit ang katawan nito.

Nagpo-posing-posing pa ako no’n habang nag-i-imagine na nabubuo ang robot.

Pumasok ako ng paaralan. Ipinakita ko sa mga kaklase ko at sa isang magaling gumuhit sa amin ang drawing na ginawa ko. Pero bakit ganoon? Anong ginawa nila sa aking kamalayan? Sa aking murang kaisipan? Sa mapangarap kong puso? Oooh…Hindi ko sila kinaya…

Hindi ko kinaya nang sabihan ang gawa ko ng isang malutong na, “Waaa! Ampangeeet! Putul-putol ang katawan! Hahahahaha!”

At mula noon, pagkatapos kong mapahiya’t manliit sa kanilang mga foul mouth, nangako ako sa sarili ko na balang araw, gagaling din akong gumuhit.

O hikbi hikbi
Ba’t ganyan ka pag-ibig?
Ika’y malupit.

Grade 1 o 2.

Si pers kras na palagi kong nililigawan sa tingin habang nagkaklase. Isang araw, nangailangang manghiram siya ng notebook sa Math. At ako, siyempre, dapat ala-Superman. Agad kong iniabot ang tulong na kailangan niya. Sabi ko, ako na lang ang magpapahiram sa kanya.

Nag-“uyyyy” ang mga hunyangong-singit-nang-singit naming kaklase. Nagkahiyaan kami. Nailang.

Kaya ang ending, ito ang sinabi niya: “H’wag na. Hihiram na lang ako ke Adrian.” Eh alam kong kras niya si Adrian. Ayun…

Basag ang puso ko.

O hikbi hikbi
Where are you my hapiness?
Go ‘way loneliness.

Sa kauna-unahang pagkakataon, noong Grade 5 ako, nakagawa ako ng komiks ko. Kinulayan ko pa ng crayola. At buong puso kong ipinagmalaki ang bantayog na “Sa wakas, nakagawa na rin ako ng komiks ko.”

Ipinakita ko sa nanay ko. Nakailang ulit din ako ng basa ng komiks ko. Pumunta ako ng opisina. Pinakita ke Ate Analee, ‘yung sekretarya. Nakangiti ako nang walang humpay. Nanghiram ako ng stapler.

Lumabas ako ng opisina. Sa isang dos por dos na panghiwalay sa mga bakal na nandoon sa pabrika, doon ko ipinatong ang komiks ko. Binuksan ang gitna. Itinapat ang stapler. At tsak tsak!

Ayos na…sana.

Eh na-staple ko rin pala sa may kahoy. Gusto kong tanggalin. Pinilit ko. Kaboom! Tila nalustay na parang bula ang aking ngiti, saya, pangarap, pagod, at gana nang mapunit sa gitna, as in punit talaga, ang kauna-unahang komiks na ginawa ko.

Gusto kong maiyak…pinigilan ko lang. Kunwari, napangiti na lang ako sa nangyari.

:)

Awesome Stunt

O ha!

Kowts

“An apple a day makes 365 apples a year.”
- Joanne Barrozo (kaklase kong adik hahaha)

RaRa

ahahahahahahahahahahhahahahah

Hindi sino, kundi kanino ang iboboto mo?

by Bob Ong

Meron kang dalawang uri ng boto: Ang una ay ang “boto ng konsensya”. Ito ay para sa pinunong kinilatis mo, pinag-aralang maigi, pinaniniwalaan, at inaasahang may magagawa para sa bayan. Ang ikalawang uri ay ang “boto ng diskarte”. Ito ay para sa kandidatong iboboto mo na lang para hindi manalo ang ayaw mo.

Para sa akin, mas matatanggap kong pamunuan ni Kiko Matsing ang bansa ko nang nagampanan ko nang tama ang tungkulin ko sa bayan bilang botante, kumpara sa makapagluklok ako ng ibang pinuno na resulta ng pagtalikod ko sa obligasyong bumoto nang tama. Dahil sa sandaling talikuran ko ang tama–sa ngalan ng diskarte–ay binibigyan ko na rin ng lisensya ang mga pinuno ng bayan ko na kumilos base sa diskarte, kapalit ng tama.

Ang boto ng konsensya ay base sa pag-asa. Ang boto ng diskarte ay base sa takot.

Ang bayan ng mga botante ng diskarte ay walang maaasahang pamunuan ng konsensya. Ang mga mamamayang kuntento na sa “pangalawang tama” ay mapagkakalooban ng pinunong ganoon din ang pamamalakad. Ang bansang hindi natututo, habambuhay na lang bibigyan ng leksyon.

Ini-endorso ko ang pagboto nang tama. Pwedeng matalo ang kandidato mo, pwedeng mangulelat. Pero mararamdaman mo lang ang kalayaan mo bilang tao at kapangyarihan mo bilang mamamayan sa Ika-sampu ng Mayo pagnasabi mo sa sarili mong “Napagkalooban ako ng karapatang pumili ng pinuno ng bayan ko, at nakaboto ako base sa sarili kong desisyon at ayon sa konsensya ko.”

Kalapastanganan sa sariling dangal ang pagboto sa taong iba sa tunay mong pinaniniwalaan–dahil man ito sa may tumutok ng baril sa ulo mo, may bumili ng iyong boto, o mag-isa pong piniling iboto na lang kung sinuman ang tingin mong mananalo.

Hindi nasasayang ang boto sa mga talunang kandidato. Nasasayang ito sa mga talunang botante.

Kung iboboto mo ang boto na ayon sa desisyon ng iba, sino pa ang boboto ng ayon sa desisyon mo?

Kay Gibo ako noon…

http://anabellec25.wordpress.com/2010/04/22/kay-gibo-ako-noon/

Kay GIBO ako noon.

at ngayon, kay GORDON na ako. i made up my mind. at ang

tagal ng proseso bago ko maisip na si Gordon pala… sya pala

ang kailangan ng Pilipinas.

Na-impress ako kay Gibo noon, the way he talk, at yung educational background nya “Harvard” at sino hindi mapapa WOW don diba? tapos napa clear ng platforms nya. at angpinakamaganda sa kanya is positive campaign. kaya sya ang nagustuhan ko.

pero naisip ko… sa kung paano lang ba mangampanya ang tao ito, kaya ko sya hahangaan o huhusgahan?

“GIBO, galing at talino! take off na tayo guys!”

yan ang shout ko sa FB account ko. at lahat ng maka GIBO

ko kaibigan saying:
“Go GIBO!”
“Tama yan, Gibo tayo!”

masaya ako, kasi ang dami ko kakampi, feeling ko “in” ako. at bigla nalang may nagtanong sakin na “maka-Gordon” oo alam ko maka Gordon sya dahil sa primary nya.

“why him?”

Read more

Ang botante, hindi sumusunod sa kung ano/sino ang uso, o kung idinikta man ng pinuno niyo sa relihiyon, o dahil sa kung sino ang nangunguna sa rating, o kung mayaman, o galing sa mahirap, o kung sikat o hindi; kung gagamitin ang isip at hindi ang diskarte, hindi masasayang ang boto.

Kowts

“Candidates don’t win or lose. It’s the people who win or lose. If they choose the right man as the winner, they also win.”—Dick Gordon 

Siomai

dahil sa siomai,
tiyan ko ay nabuhay;
sa gutom, ba-bye.

(yey! kauna-unahan kong haiku! tagumpay! hahahaha!)

Me love you long time

http://sibobpo.multiply.com/journal/item/8

2010/4/14 Erning Labra <ernslab@hotmail.com>:
> Hello, Boss!
>
> May ikokonsulta po ako. Tungkol sa pag-ibig. Paano po ba kung
> yung taong gusto mo ayaw naman sayo… pero araw-araw mo siyang
> kasama sa trabaho? Akala mo, OK ka lang, kaya mo. Pero mahirap
> pala, kasi andyan siya lagi. Parang laging pinamumukha sayo na, ha-ha,
> hindi ka sapat, may kulang sayo, ha-ha. Paano po ba yun?
>
> Salamat po.

May dalawa akong sagot–isang gago, isang seryoso.

Read more.

Hahahahahaha. Matagal-tagal na ‘to e pero sa tuwing naaalala’t nababasa ko ‘to, hindi ko talaga mapigilang tumawa. Hahahahahaha!!!

(Isang repost mula kay BO) Hehe

Wala lang: #14

“Pogi nga supot naman”

“Markadong supot”

Hwahahahaha! Natawa talaga ako nang makita ko ‘yang vandal na ‘yan sa isa sa mga poste sa may Camachile. Hahahha. ‘Lang ‘yang mga tambay ‘yan! Ahahahah. Pero tama naman sila e! I salute them! Hahahahaha.

Ehem. Bale, may ginagawa ako kaninang blog entry pero hindi ko na tinapos sa kadahilanang magiging mahaba at mas mapi-pressure lang ang sarili ko sa mga pinagsusulat ko. Hehe. Eto siya o:

Isang listahan.

‘La lang. Gusto ko lang gumawa ng listahan ng mga priority, plano, at mga naka-pending kong gawain. Nagbubuhul-buhol na kasi sa neurons ko e kaya ililista ko na lang muna. Hindi ito ganoon kasunud-sunod pero susubukan kong maging sunud-sunod para sa kapakanan ko.

1. Kapag naayos na ang pc namin, bumili ng drawing tablet kasunod ang scanner.

2. Bumili ng bagong strings para sa gitara o bumili ng bagong gitara pati tuner at pang-capo. Saka isunod ang piano at violin.

3. Tapusin nang basahin ang “The Winner Stands Alone” ni Paulo Coelho pati mga komiks na binili noong Komikon.

4. Simulan nang iguhit ang mga eksena para sa “See-saw”; ganoon din, simulan na ang komiks na binabalak ilabas.

5. Bumili ng chocnut o hershey.

6. Iguhit na rin ‘yung mga balak iguhit; ipa-scan ang mga balak ipa-scan; kulayan ang mga balak kulayan.

7. Ipaayos ang cellphone at magkaroon ng bagong headphone/earphone para makapakinig na ng radyo tuwing gabi.

8. Subukang maging updated sa mga nangyayari sa bansa…kahit huwag na sa showbiz o sa hollywood.

9. Manood naman ng sine…kahit minsan lang, please.

10. Kumain ng cake, kahit isang slice lang.

11. Magkaroon ng original album ni Rico Blanco at ng PnE.

12.

Hindi ko na tinapos ‘yan Ahahaha.

Hmm…

May tanong lang ako sa mga jejemons: Mas gusto niyo ba talagang mag-chat/mag-text dahil nasa istilo/asteg(daw)/kakaiba ang gawi/paraan ng inyong pagtsa-chat/pag-te-text kahit hindi maintindihan ng kausap niyo ang pinagsasabi niyo o isang simple at walang kaisti-istilong text pero madali at mabilis mauunawaan ng kausap niyo ang mga pinagsasabi niyo??? Pakiisip naman oh, kasi ang taong responsable, responsable rin sa pagte-text/chat/kausap at higit sa lahat, ang talagang habol ng isang nagte-text/chat ay maintindihan siya AGAD ng kausap niya.

“Kanya-kaniyang trip.”

“Walang basagan ng trip.”

Sang-ayon ako. Pero kung ang trip mo e malamang sa malamang e makakasira sa kokote ng mga susunod pang henerasyon, e wag ka na.

Hindi ka naman asteg kung jejemon ang gawi ng pag-text mo e. Asteg ka kung simple ka sa pagte-text mo, diretso sa punto, may ibig sabihin, walang kung anu-anong echebureche.

Aanhin ba ng kausap mo ang mga ekstrang letra, aber??? Uunlad ba ang bansa kung maraming letra ang “po” at “opo” mo? Magiging pera ba ang mga ekstrang letrang iyan kung sakaling matanggap ‘yan ng kausap mo? Gaganda ba ang buhay ng bawat Pilipino kapag siningitan mo ng mga hindi naman kailangang letra ang mga sinasabi mo? Tatalino ka ba kapag pang-jejemon ang text/chat mo? O mabobobo ka lang? At sabihin niyo, magiging sagot ba ng lahat ng problema ng bansa ang mga letrang basta niyo na lang inilalagay sa bawat text/chat niyo???

‘La lang. Natawa’t naasar kasi ako sa sinabi ng kaklase ko e: ‘Yung tatlong segundong pagbabasa ng text e magiging tatlong minuto. Hahahahahaha.

Kahit magkaroon pa ng sandamukal na jejebuster ang mundo hanggang hindi naisasaksak ng mga jejemon sa kanilang mga kokote na wala namang silbi ang mga ekstrang letra sa pagte-text/chat nila e magiging jejemon sila habambuhay. Sige lang, subukan lang nilang sumagot ng ganyan sa essays, quizzes, exams at pupusta akong puro ekis ang papel niyan.

Hahahahaha.

Meeting xG Gallery

Ako, si xG at at si kuya Oliver

Ako at ang anggulo ni xG sa kamera hehehe.

Ganun ulit. Hehehe.

Ang mga lumantak ng krispy kreme doughnuts na libre ni xG. Hahahaha!

Maraming salamat kina xG, at ayienne para sa mga litrato. Hwaha!

Meeting xG

Kino-convulsion ang panahon. Sobrang ineeet! Mabilis akong naligo at nagpalit ng damit dahil alam kong male-late na ako sa 3-5 na alloted time para kunin ang damit na napanalunan ko/pinamigay ni xG para sa pa-contest niya. At kahit kalaban ko ang putakteng init—pati pagdadalawang-isip kung tutuloy ba ako o hindi dahil mukhang late na nga ako, sumakay na lang ako ng bus papuntang Trinoma.

Lang’ya. Naiwan ko pa ang relos ko. Hindi ako umaalis ng bahay kapag walang relos lalo’t sa mga ganitong pagkakataon kung kelan kailangan kong malaman kung aabot ba ako o hindi. Tantyahan na lang ang ginawa ko. At pilit na pinaniwala ang sarili na “Time is just an illusion.” Ahahahaha.

Pagkarating ko sa Trinoma, katulad ng inaasahan ko, naligaw ako. Pangalawang punta ko pa lang sa mall na ‘yon at hindi ko pa talaga nalilibot ‘yon noong unang punta ko. May isa pang problema: hindi ko alam kung tama ang memorya ko dahil tanging ang salitang “coffee” at “bean” lang ang natandaan ko kung saan ang meeting place. Ulangya naman oh.

Pagkatapos nang makailang paikot-ikot sa loob ng Trinoma kakahanap kung aling stall ang may “coffee” at “bean” sa mga signboard nila, may nahanap na rin akong isa. (Kasalukuyan ko noong isinasaksak sa kokote ko na: “Wala pang five! Walang pang five!”)

May nakita akong babae. Ewan ko ba pero dahil bahagyang mukha lang naman ang pinapakita ni xG, naisip kong ang babaeng iyon siya. Konting lakad pa konti, hanap ng ebidensya kung meron, at kung siya nga ‘yon…tapos saka ako nagtanong.

“Miss, ikaw ba si xienah?”

Umiling lang ang babaeng nagulat at sumagot nang “hindi”. Aw. Pahiya ako sa sarili ko. Nawalan na ako ng loob dahil mukhang wala na ‘yung namimigay ng t-shirt. Naisip kong umuwi na lang at isiping kahit papaano’y nalibot ko ang Trinoma. Hay…

Pero hindi ako sumuko at naglibot pa rin ako at baka may makita pa akong ibang stall na may mga ganoong salita. E kaso wala talaga. ‘Yun lang talaga. Hay…

Hanggang napunta ako sa isang floor. Siguro hilo na rin ako at pagod nang makita ko ang parang liwanag na dulot sa isang sulok sa isang floor ng gusali. Doon ako pumunta. Wala. Suko na talaga ako. Na-curious na lang talaga ako kung ano meron doon sa garden-garden-an na ‘yon.

May kung anong nangyayari. May nagma-magic at may mga payaso. May mga tao rin—bata’t matatanda. Saka ko nakita ang naghuhumiyaw na “Coffee Bean and Tea (nalimutan ko na ‘yung susunod eh hehe)” Nasabi ko,” Baka eto na ‘yon?”

Sumilip ako, sa may bandang labas lang. Mahamog dahil sa mga yoserong hitit-buga ng yosi nila. Wala naman akong nakitang sensyales na nandoon sina xG sa loob kaya nag-senti muna ako sa may fountain, at pinanonood ang pader na nakaharang sa nagma-magic at mga payaso.

Pagkatapos mag-emo-emo-han—dahi pasuko na nga ako—sinubukan ko ulit sumilip. Pagdaan ko sa kagubatan ng mga yosero, pagsilip ko sa loob, nakita ko ang isang babaeng tumayo at naka-make-up, at pamilyar ang hugis ng mukha. “Hay salamat Lord, nakita ko na rin,” ang nasabi ko sa sarili ko. Pero di pa ako pumasok at nag-senti ng ilang seconds muna ako sa pagdungaw sa labas para mag-ipon ng lakas ng loob bago mapahiya kung saka-sakaling mali—hindi rin kasi ako sanay pumasok sa mga ganoong klaseng kapihan/kainan (dahil hindi rin naman ako nagkakape).

At…voila! Sinalubong ako ni xienah ng ngiti at tanong na, “Ikaw ba si Andoyman?” Hinahagilap ko ‘yung stub nang sumagot ako ng, “Ah…hindi.” Tinanong ulit ako kung sino ako, sabi ko “andoyman”. Hahaha.

Ta’s niyakap niya ako. Nahiya ako kasi pawis pa ako nun.

Tapos pinakilala niya ako sa iba pang blogger na nandoon, kwentuhan, blah blah blah, saka ko nakuha ‘yung t-shirt ko. Kasunod nun e picture-an. Hehe.

Si xG: maganda, madaldal, malambing, at makulit. Hahaha. Sexy? O sige sexy na rin. Hahaha. Isang katangiang hinangaan ko talaga sa kanya e eto: mararamdaman mong para kang isang matagal na niyang kaibigan at ngayon lang kayo nagkita, I mean, welcome na welcome ka sa kanya kapag nakita mo siya kahit sa mundo ng blog lang kayo nagkakilala. Asteg nga eh. Hahaha.

Kumbaga, miss congeniality ang drama. Gano’n! Hahaha.

Nakilala ko sina Ayienne at kapatid niyang si Ynah, tapos si kuya Oliver at si Yeye. Sabi ni xienah, para raw akong walang kamuwang-muwang sa nangyayari. E pa’no ba naman, unang beses kong makapasok sa ganoon klaseng sosyal na kapihan. As in perstaym talaga! Hahaha!

Nag-alok siya ng pagkain o maiinom pero nagtubig na lang ako kasi tubig talaga kelangan ko noong mga panahong iyon. Tinuro ko ‘yung cake, ayaw naman niyang bilhin. Hahaha.

Naunang umuwi sina Ayienne at Ynah dahil iba ang paalam nila sa mga magulang nila. Hehehe. Kaming mga naiwan, kwentuhan ulit. Pagkatapos ng kwentuhan, kwentuhan na naman. Minsan, nagkukwentuhan din kami.

Nagtanong ako kung gusto niya ng siomai—ang balak ko kasi talaga, bibili na ako ng siomai para isalubong sa kanya pag nagkita na, eh kaso nga, (nagpa)late ako, ayun, di ko nagawa kaya nagpaalam na lang ako sa kanya—at ngumiti’t um-oo naman siya. Umalis ako at muling naligaw sa trinoma bago ko nakita ang stand ng siomai sa may MRT ta’s bumili at muling naligaw pabalik sa lugar na kinasasadlakan namin.

Wala si xienah pagbalik ko kaya kaming tatlo muna nina yeye at kuya oliver ang nagkwentuhan. Maya-maya dumating na si xG bitbit ang isang box ng krispy kreme doughnuts. Naglaway na ako kasi hindi pa ako nakakatikim n’un.

Binuksan. Padukot na kami nang lumapit si manong para pagbawalan kami—pero nakangiti naman siya. Pasara na ‘yung box nang nakadukot pa ako. Nakita ‘ata ni manong. May sinasabi siya pero hindi ko ma-gets. Tinatago ko lang ‘yung donut na hawak ko at pagtalikod ni manong, sabay ngasab! Lumapit ulit si manong at mula noon, umalis na kami sa kapihang iyon at pumunta na mismo sa pinagbilhan ng doughnuts.

Pagdating sa isang matangkad na mesa sa krispy kreme doughnuts, doon namin pinagpatuloy ang pagsasayang ng oras. May picture-an pa. Si kuya waiter ang nag-picture sa amin at nang niyaya siya ni xG na siya naman ang picture-an, ayaw pa. Hahaha. Kunwari shy siya.

Kwentuhan kami ng kung anu-ano habang hinahagilap ni xG si mariano para sa t-shirt niya at katulad ng inaasahan niya, nakatulog na naman ‘yung hinihintay. Kaya umalis na lang kami. Wala na si kuya oliver at si yeye—kami na lang ni xG ang natira at sinamahan ko siyang maligaw sa loob ng trinoma mall para maghanap ng cd-r king para sa tripod niya. Nang wala, sa may SM North naman kami.

Tapos, kwentuhang walang hanggan na nagtapos sa hindi pagbili niya ng tripod dahil may magbibigay naman pala sa kanya kaya nilibre niya na lang ako ng burger, coke at french fries! Hwoohooo!

Saka ka umuwi na pero bago ‘yon ginawa namin ang ritwal ng mga superclass! Hahahaha. Nagbeso-beso kami. Nyay! Hahaha. Nagulat nga ako e dahil di naman ako sanay sa mga beso-beso ahahahaha! At ayun na nga, umuwi na ako. Hehehe!

Maraming salamat xG!!! Tandaan mo, kapag may nang-away sa’yo, marami kami ditong kaibigan mong blogger na nasa likod mo, at ipagtatanggol ka! Peksman! Ahahaha. (Sa susunod, ‘yung happy meal na may laruan naman ilibre mo sa ‘kin ha? Hehehe)

Siyanga pala, ang tunay na pangalan ni xG o xienahGirl ay “Facundo”. Hehehe.

Ansama ko…Haha