Wala lang: #16

Friday, July 9, 2010

Antok na antok na antok na antok na antok na antok na antok na antok na antok na antok na antok na antok na antok na antok na antok na antok (na mabantot ka) na ako.

Well, kapag ganitong antok na antok ako, teka, bakit ba ako antok na antok? Tinatamad pa nga ako eh. Eh pano ba naman kasi, kulang ako sa tulog lalo nitong mga nagdaang gabi dahil may ginagawa at tinatapos ako na ngayon e natapos ko naman at naipasa na. Hihintayin ko na lang na magunaw ang mundo sa 2012. Bigla kong naalala ‘yung opentimecapsule.com kasi anganda ng layunin niya: gagawa ka ng mga artik, tula, sanaysay, o illustration o visual art o vandalism at ipapasa mo sa site at bubuksan ‘yon sa taong 2020…kung may mundo pa noon. Gusto ko ngang gumawa e kaso ‘ala pa akong maisip at bangag pa ako lalo’t gusto ko nang makabili ng drawing tablet kaso puyat pa ako ngayon. Aalis pa naman ako kas-bu. Work outing yata tawag dun.

Naisip ko lang yung mga babaeng magaganda, as in saksakan ng ganda, na siguro hirap na hirap silang makakita ng kapartner sa buhay lalo’t marami ang nagkakagusto sa kanila dahil maganda sila, hindi dahil sa kung sino sila, at pagkatapos, possessive pa ‘yung lalake. Kaya naalala ko tuloy na hindi ko pa pala tapos basahin ‘yung pinakahuling aklat na binili ko: The Winner Stands Alone ni Coelho. Malapit naman na pero baka matagalan pa lalo’t may pinapabasa sa akin ang boss ko na ang title e Blog Rules. Oo, gusto ko ‘yung aklat pero ayoko rin kasi magiging teknikal kung saka-sakali ang blogging ko. Pero bakit ako binigyan nun? Dahil pagba-blog-in na rin niya ako? Nyay. Yoko. Yoko ng napipilitan at napepressure ako kapag nagbablog at yoko mag-english sa blogging. 

Eh pano ba naman, walang kwenta ‘yung smartbobo kaya impyernong-banas ako kagabi. Grrrr. Yoko nang alalahanin pa. Basta hindi na ako gagamit ng smart. Ayoko ng parang inuutusan ako na parang wala akong ibang choice kundi sundin ang utos, kumbaga, katumbas sa english word e “command.” Request pwede pa pero command, psssh, ipapakain kita kahit kanino dyan. (Wala akong maisip eh.)

Pero bakit nga kaya ganun? Kasi ‘yung kwan e ano e. Ganun. Kaya pala.

Gusto kong magkaroon ng photoblog pero di ko lam kung magiging ano ang photoblog ko. Ibig kong sabihin e kung ano ang magiging laman. Samahan ko kaya ng kutsinta? Andami ko nang na-like sa tumblr. Patayan sa pagse-save na naman.

Tapos ayun. Ano na’ng sasabihin ko? Pwede bang bumati? Teka: Binabati ko lahat ng kaklase ko at mga kaibigan ko pati mga prof ko. Hindi ko na kayo iisa-isahin dahil andami niyo. Binabati ko rin sina xienah, oliver, yeye, KT, yhel, nel, philline at allan–number 1 fan ako ng loveteam nila, pati mga katrabaho ko dito sa opis (pero tingin ko e hindi naman sila nagbabasa dito), si tenshi, boy dungis abnoy, grayzah, jayzel, sino pa ba? Siguro pati na rin si bret, teejay, hi din ke “the margarita queen”–crush nga pala kita, palibre naman sa’yo minsan. Binabati ko rin ang mga komikero dyan, kilala niyo na kung sinu-sino kayo. Binabati ko lahat ng ka-facebook, ka-tumblr, ka-twitter, ka-deviantart, ka-mental telepathy, kakabukakanapunitanggitna, at ka-ano.

Problema pa rin ang thesis document namin dahil sa preface. Hindi ko rin alam kung ano isusulat ko sa evaluation sheet na ibinigay ng boss namin na ngayon ipapasa, pero ni isa sa aming lahat e wala pang nagfi-fill-up. Bago nga pala sapatos ko, wala lang, kunwari mahalaga. Pers taym ko kasing bumili ng sapatos ko gamit ang pera ko. Mga ilang linggo na rin siguro sa aking ‘to. Nagsusuot ako ng butas na medyas at gutay na rin ‘yung butas na pinapasukan sa sinturon ko.

Wanted: GIRLFRIEND.

Bali, wala naman akong sinasabi talaga. At oo, namiss ko ang blogging. 

Pasapak nga!