Mabagal ka andoyman…

“Mabagal ka andoyman…”

May kasunod pa ‘yan pero ‘yan lang ang mas gusto kong pagtuunan ng pansin. ‘Yan lang ang mas gusto kong torture-in, kilitiin, at wagwagin. Mabagal daw ako.

Sa dalawampu’t dalawang taong nabubuhay ako sa mundo, hindi pa ako nagkaka-gelpren. Hindi ko pa naranasang landiin ako ng babaeng ka-holding hands ko. Hindi ko pa nararanasang mayakap ang babaeng mahal ko. At hindi ko pa nararanasang makipagtalo sa babaeng mahal ko at pagkatapos, susuyuin ko’t lalambingin.

Hindi naman ako baog, tingin ko. Lalake ako, walang duda. Hindi man ako magaling sa martial arts tulad ni Erik Santos o wala man akong maskels o abs tulad ke Shwar…Schwar…Shar…kay Empoy, kaya ko pa rin namang maipagtanggol ang magiging kapartner ko sa kahit sinong hinayupak na politiko este goons…basta tatakbo lang kami nang mabilis, pwede na.

Sa talambuhay ko, nakailang panliligaw na ang ginawa ko. At sa lahat ng ligaw kong ‘yon, ehem, hindi ako pinalad…

O sige na nga. Lahat ‘yon BASTED.

Pusanggala.

Siguro hindi naman lahat ng klaseng panliligaw nagawa ko na pero marami na akong nagawa para manligaw ng babaeng mahal ko. Marami doon, mas nagmukha akong siraulo. At sa lahat ng ginawa kong panunuyo at pagja-juggle ng mga planeta, walang umubra ni isa.

Oo. Lahat din sila, iniyakan ko. Lahat sila, umasa ako. Lahat sila, naging ang “mundo” ko. Pero lahat din sila, naging mga asteroid na tumama’t nagbigay aguy-aguy sa puso ko. May ilang babae akong niligawan ng ilang beses at sa ilang beses na ‘yon, hindi nagbago ang sagot nila sa akin na “sorry”.  Meron ding ilang taon kong niligawan pero pagkatapos ng mga tsokolate, paghahatid-sundo, pagpapangarap, at maraming beses na pagsulat ng pangalan niya sa isipan ko, wala ring nangyari. Na-cremate lang lahat ng pag-ibig na ibinigay ko at inilipad lang ng hangin hanggang infinity and beyond! Yeah!

May ilan na natakot sa akin dahil hindi ko namalayan, naging stalker na pala ako. Imbes na mahulog ang loob sa akin, mas napalayo ko pa. Pero mas masakit talaga do’n e ‘yung natakot mo siya nang hindi sinasadya. Kulang na lang siguro e mag-hire siya ng sniper at ipapatay ako dahil sa takot.

Prangkahan na. Naiirita rin ako kapag iniiwasan ako. Siguro dahil sa fear of rejection na rin kaya ganun. Pero hindi naman talaga dapat ako magreklamo dahil nanliligaw ako. Dapat ako ang gumagawa ng paraan para hindi niya ako iwasan. May ilan lang na talagang ayaw kang bigyan ng pagkakataon…o siguro part lang ng pagsubok nila na sinukuan ko kaagad.

May iba naman na parang ok na pero kapag naglaon, dahil na rin sa mga hindi inaasahang kamalian ko, nababawasan ang “pag-asa” ko para sagutin ako. Madalas din, laging may ibang gusto ‘yung nililigawan ko o may kasabayan din ako sa panliligaw. Mababa pa naman ang self-esteem ko plus may inferiority complex pa ako. Kaya mabuti pa noong hayskul, may mga tagapagpalakas ng loob ko pero nitong college, meron pa rin naman, mas pansin nga lang talaga ‘yung mga panirang kaklase na mang-aasar sa’yo ng “O ano? Basted na?” kasabay ang mapanlibak na tawa samantalang hindi pa nga makasimula-simula sa panliligaw, gusto nang mabasted kaagad. Mga masasarap hambalusin ng baseball bat sa batok habang pinipigaan ng sili sa ilong.

May ilan na hindi pa raw pwede. Ayos lang. Naiintindihan ko naman. Diyan papasok ‘yung “Kaya ko namang maghintay para sa’yo” at susundutan naman niya ng “Sorry talaga ha.” Hindi na lang ako diretsuhing “Panget ka. Di kita type. Imburnal lang ang bagay sa’yo. Hindi ako magkakagusto sa’yo. Neknek mo. *Sabay dirty finger*”

Hindi ko na talaga alam kung nakailang basted na ako pero mahigit sampu na. Ang tantiya ko, naka-trese na siguro akong basted. Naks! Pwede na. Parang nangongolekta lang ako ng basted at pagtanda ko, baka pang-Guinness Book of Record na ang dami ng basted ko. Yey! Mapagkakakitaan ko pa.

May ilan din na hindi ko na niligawan kaya hindi counted sa dami ng basted ko. Hindi ko na niligawan/maligawan kasi siguro, mali ang panahon, maling timing, o naghihintay ako ng tamang pagkakataon o kahit ano pang excuse na pwede mong maisip na kung tutuusin e wala naman talagang tamang panahon o oras, ang mahalaga ay maipaalam mo at maipadama mo sa kanya ang nararamdaman mo “ngayon,” at anuman ang mangyari, walang sisihan. Ang mahalaga, nasabi mo. (Hirap pa rin akong sundin itong huling sinabi ko.)
 
At pinakamarami ang niligawan ko sa tingin, pinangarap ng gising at ilang minutong panaginip sabay back to reality, natatae na ako.

Noong college ako, may isang babaeng gusto kong ligawan pero halatang wala namang gusto sa akin. Naligawan ko nga siya pero siguro bilang lang sa daliri at hanggang segundo lang. Mas matagal pa ‘yung pag-upo ko sa inidoro kesa sa panliligaw. Pagkatapos ng isang taon na walang communication, para makawala na ako sa nararamdaman ko para sa kanya, tinapos ko ‘yung portrait niya. Hindi naman ganoon kaganda dahil wala naman akong background sa fine arts at kahit sa pamilya namin. Nilagyan ko ng napakaiksing tula nang matapos. Pumunta ako ng iskul. Nakita ko ‘yung isa niyang kaklase at pinaabot ko na lang sa kanya. Nakausap ko siya ng maikli sa ym kinagabihan at nagpasalamat siya kasabay ang pagso-sorry dahil hindi niya raw matutumbasan ‘yung nararamdaman ko para sa kanya. Sumagot ako ng, “Ok lang. Hindi ako nanghihingi. Nagbibigay lang.” Graduate na nga pala siya noong May pa.

Sa lahat ng naranasan ko sa (lintik na) pag-ibig, ang natutunan ko e ‘yung pagmamahal ng pagiging malaya. ‘Yung hindi mo inaari ang taong mahal mo, maging kayo man o hindi. ‘Yung hindi mo siya ikukulong sa hawlang ginawa mo. Iyon. Iyon ang natutunan ko. Gayunpaman, dahil sa lahat din ng pagkabigo ko, mas lumaki ‘yung takot ko na magmahal ulit, ‘yung manligaw ulit kasi parang nakakaloko na kung masasaktan ulit ako. Kumbaga, tama na. Paulit-ulit lang ang resulta eh. Gagawa na lang ako ng commercial pang-LBM.

At “OO”. Tama ka kung sino ka mang nagsabi sa akin. Mabagal nga ako. (Sobrang) Torpe rin. Malapit na ang Christmas! Hwoohoo!