Elevator Part I

“Ay! Ganun pala ‘yun,” halong pagkamangha at panghihinayang ang kaniyang boses matapos ipakita ng inyong professor kung paano i-solve ang isang problem sa katatapos niyo pa lang na short quiz. “Uy, tama ba’ng sagot mo?”

Medyo dismayado kang sumagot, “Hindi nga e. Muntikan na kung hindi lang do’n sa isang step na ‘yon! Nalimutan ko kasi e. Sayang talaga.”

Agad niyang kinuha ang iyong scratch paper upang tignan kung paano ang ginawa mong solution. “Oo nga. Kulang ka lang ng gano’n. Sayang naman.”

Hindi mo alam kung ilang araw o ilang linggo na ba ang lumipas pagkatapos mong ipakilala ang iyong bestfriend sa iyong kaibigan na si Richard. Pero sa pakiwari mo naman, wala namang nagbago sa pagitan ninyong dalawa dahil ang mga dati niyong nakagawian ay ginagawa niyo pa rin naman sa kasalukuyan. At kahit sabihing hindi na ikaw ang naghahatid sa kaniya sa sakayan ng fx, mukhang wala namang naging epekto iyon sa inyong pagkakaibigan…at closeness.

“Ok class, see you next meeting.” Mabilis na nagsipagtayuan ang buong klase; inunat pa ng iba ang kanilang mga hapong katawan na kagagaling lang sa pagsagot ng surprise quiz na ibinigay ng inyong professor.

“Bes, may assignment ba tayo?” usisa mo sa kanya habang nag-aayos kayo ng gamit.

“Ahm…” nag-isip muna siya ng mga ilang segundo bago sumagot, “Mukhang wala naman. Grabe ‘no? Quiz pa lang ni ser e ang hirap-hirap na. Pa’no pa kaya kapag midterm exam na? Dudugo panigurado ang utak natin.”

“Sinabi mo pa! Wala ka ngang gaanong kakabisaduhin pero hirap ka naman mag-solve. Hay… Ano kaya’ng nakuha natin sa quiz?” Isinara mo ang iyong body bag at isinukbit ito sa iyong balikat habang hinihintay mo siyang matapos sa pag-aayos ng kaniyang gamit.

Nakangiti siyang tumingin sa’yo, “Sana pasado tayo.” Agad kang sumagot nang nakangiti rin, “Pasado ‘yun!”

Napupuno pa rin ng mga kwentuhan at mga tawanan ang buong klase. May ilang estudyanteng nagtatanong sa inyong professor na abala sa pagbubura ng mga isinulat niya sa whiteboard tungkol sa huling lesson na kaniyang itinuro. Muling magpapakita ng isang example ang professor para sa mga nagtatanong upang sila’y maliwanagan at kung nalinawan na, muli niya itong buburahin.

Papalabas na kayo ng klasrum nang makita mo si Richard. “Oo nga pala,” bulong mo sa iyong sarili matapos maalalang si Richard na nga pala ang naghahatid sa iyong bestfriend sa sakayan ng fx. Agad kang nagsuot ng isang ngiting walang laman nang ikaw ang una niyang batiin. Nang lumingon ka sa iyong bestfriend, nakita mong nakatingin din siya sa iyo. Alam mong may gustong iparating ang kaniyang mga titig.

***

Araw-araw, pinipilit mo sa iyong sarili na wala dapat magbago sa inyong dalawa. “Ipinakilala lang naman niya sa akin ang kaibigan niya. Wala naman sigurong kaso ‘yon.” Ito ang mga paulit-ulit na mga salitang ipinapahid mo sa puso mong punung-puno ng pagdududa. Maagap mong pinapagana ang iyong pagiging positibo upang salungatin ang lahat ng negatibo mong nararamdaman: “Kahit nandiyan pa ang Richard na ‘yan e wala namang nagbabago sa nararamdaman ko para sa kaniya. Mahal ko pa rin naman siya…

…

“Pero mahal rin ba niya ako?”

Lagpas sa itinakdang oras nang matapos ang pinakahuli ninyong klase. Gabi at inip na inip ang lahat sa pag-uwi lalo’t nagpa-quiz pa ang inyong professor. Paniguradong gutom na gutom kayong lahat dahil lubos na natrabaho ang inyong mga utak (o mata para sa mga nangopya) sa pagsagot sa mahihirap na tanong na ibinigay ng inyong prof. Tiyak na didiretso sa mga bukas pang kainan o sa mga bilihan ng burger ang ilan sa inyo.

Sanay ka na sa mga ganitong pangyayari. Kasabay mo naman ang “bestfriend” mo kaya kapag nagyaya kang kumain ay paniguradong sasamay siya. Hindi naman kasi siya makaka-hindi sa iyo. Aba! Malakas ka yata sa kaniya! Pero iba ngayon dahil hindi na siya ang madalas mong kasabay sa pag-uwi. Kaya kahit gutom na gutom ka na, titiisin mo na lang ito makarating lang kaagad sa sakayan ng fx.

Kinalabit ka niya at sabay itinuro ang taong naghihintay sa ‘yo sa labas ng klasrum, “Nand’yan na pala si Richard.” Hindi ka na lang umimik. Nagkunwari kang hindi mo siya narinig at patuloy ka lang sa paglalakad hanggang maabot ninyo ang labas ng klasrum.

“O ‘tol! ‘Musta ang quiz?” agad niyang pangangamusta sa iyong bestfriend. Ikaw naman ang sinunod niyang binati, “Hi…Ahm…Pa’no?…Sabay na tayo umuwi.” Nakangiti siya sa iyo at saglit ka ring ngumiti sa kaniya saka tinignan ang iyong bestfriend. May gustong sabihin ang iyong mga titig. Humihiyaw ang iyong mga mata nang tumingin ka sa kaniya: “Ano ba? Hindi ka na naman ba sasabay sa pag-uwi? Iiwanan mo na naman ba ako? Ha??”

Pero alam mong walang magagawa ang pagtitig at pagsigaw ng mga salitang ikaw lang ang nakakarinig kaya ikaw na mismo ang gumawa ng paraan. “O, bes, sabay ka na sa amin. Antagal mo nang hindi ako sinasabayan sa pag-uwi e. Ayos lang naman siguro ‘yon kay Richard. Di ba?” Agad kang lumingon kay Richard at um-oo naman siya.

Bago kayo tuluyang umuwi, nagpaalam kang dadaan muna ng CR at doon na lang sa may elevator niyo siya hihintayin. Pero ang totoo, gusto mo lang talagang itago ang ngiting napakakulit at gustung-gusto nang magmarka sa iyong mukha dahil sa wakas, makakasama mo ulit ang bestfriend mo sa pag-uwi.

***

Hindi mo pa ito nagagawa sa mga ex-girlfriend mo: ang paghihintay ng kahit ilang oras masabayan lang sa pag-uwi. Pero ngayon, magtitiis ka dahil talagang inlab na inlab ka sa kanya.

“Mga walang pakisama!” pabirong pagtatampo mo sa iyong mga barkada matapos nilang tanggihang samahan ka sa paghihintay sa kaniya.

“Sige na, ‘tol. ‘Kaw na lang. Kaya mo ‘yan!” pagpapalakas-loob sa ‘yo ng isa mong kaibigan kasabay ang papaalam nila sa ‘yo.

“Balitaan mo na lang kami kapag basted ka na!” pabirong sabi naman ng isa mo pang kaibigan kasabay ang maagap na paglayo sa ‘yo. Hindi mo siya nahabol kaya malutong na mura na lang ang ibinalik mo. Maya-maya, ikaw na lang mag-isa ang nandoon sa freedom park bukod sa mga ilan pang estudyanteng tumatambay roon. Madilim na ang paligid at wala ka nang nakikitang kaunting sinag ng araw. Unti-unti namang nagsisindihan ang mga ilaw sa buong campus. Pumasok ka sa Annex building at nag-elevator paakyat ng 5th floor. At sa natagpuan mong silya’t lamesa roon ka mag-isang naghintay ng paglabas niya habang inaaliw ang sarili sa pakikinig sa iyong iPod at paglalaro ng PSP.

Tinignan mo ang iyong relos. Ipinasok mo sa iyong bag ang PSP at ibinulsa naman ang iyong earphone saka tumayo’t sumilip sa may pintuan ng kanilang klasrum. Napuna mong hindi pa sila tapos kaya nakatayo kang naghintay. Hindi mo mapigilan ang puso mo sa pananabik sa kanya. Mga ilang minuto pa ang lumipas nang makarinig ka ng mga nagbubunying estudyante (parang mga bilanggong nakatanggap ng kalayaan) dahil natapos na rin sa wakas ang kanilang klase. Nag-abang ka sa may tapat ng pinto at hinintay ang kaniyang pagdating. Nang makita ka ng iyong kaibigan ay itinuro ka niya sa iyong nililigawan subalit napansin mong hindi ito tumingin sa ‘yo.

“O ‘tol. ‘Musta ang quiz?” agad mong bati sa iyong kaibigan nang lumabas sila ng klasrum. Kasabay nila sa paglabas ang ilan pa nilang kaklase na tulad nilang dalawa, exhausted din sa katatapos lang na quiz.

“Anhirap. Grabe.” Nakangiti niyang sagot iyo na tinugunan mo naman ng: “Di bale. Ayos lang ‘yan.” Pagkatapos, siya naman ang iyong binati. “Hi…Ahm…Pa’no…Sabay na tayo umuwi?” Hindi siya sumagot pero nginitian ka. Batid mong para siyang nahihiya sa iyo – at hiling mo na sana ay hindi naiilang – sapagkat hindi makatingin sa iyo nang diretso.

Tumingin siya sa iyong kaibigan at parang may gustong sabihin ang kaniyang mga mata, saka siya nagsalita, “O, bes, sabay ka na sa amin. Antagal mo nang hindi ako sinasabayan sa pag-uwi e. Ayos lang naman siguro ‘yon kay Richard. Di ba?” Nakangiti siyang lumingon sa iyo at agad ka namang um-oo. Bago pa man kayo tuluyang makalayo ng klasrum, nagpaalam siyang dadaan muna ng CR at napag-usapan ninyong sa may elevator niyo na lang siya hihintayin.

Tumungo rin kayong dalawa sa CR pagkaalis niya at napagkwentuhan ninyo ang tungkol sa exam nila. Nag-ayos ka ng iyong sarili at nagpabango. Nang matapos kayo, dumiretso na kayo sa may elevator sa Tech Building at hinintay siya roon.

Kanina mo pa pinipilit isara ang bibig mo tungkol dito ngunit hindi mo talaga maiwasan na muling itanong ‘to sa kaniya. Huminga ka muna nang malalim at bumwelo bago muling nagsalita.

“’Tol. Tapatin mo nga ako. May gusto ka ba talaga sa bestfriend mo?”