Ayronnnik: Hindi na ako masaya

Ironic lang dahil dito ko pa sinasabi ‘yan. I mean, di ko kayang ipagtapat ‘yang laman ngayon ng cardiobox ko sa mga magulang ko, as in face to face ni t’yang amy. *Buntung-hininga*

Seryoso. Hindi na ako masaya sa trabaho ko. Hindi ako regular employee. Under-evaluation pa ako. Pero kelangan, hay, ayusin ang trabaho para manatili. Hindi ko gusto ang ganitong pakiramdam na parang wala kang ibang choice kundi gawin ang mga ganito dahil kelangan ng pamilya mo; inaasahan ka nila dahil panganay ka at, isa pa, mahirap talagang maghanap ng hinayupak na trabaho na ‘yan.

Buti wala pa akong girlfriend. Hehe.

Noong una, oke-oke pa ako sa mga ginagawa ko. Eksaktong anim na buwan na ako kahapon. Ngayon, sa pinakaunang araw para sa second half ko, parang gusto ko nang isuka ‘to dahil, bukod sa hindi ko nagagawa ang talaga gusto ko: ang pagguhit, natatanaw ko mula sa malayo na maaari at malaki ang posibilidad na makulong ako sa sistemang unti-unting um-anaconda sa akin.

Sabi ni madam, gusto nila, ang passion ko e nasa kumpanya. Putek. Hindi ko magagawa ‘yon. Nasa “labas” ang passion ko. Ayokong mapasama sa mga kumpa-kumpanya kasi nakukulong lang ako sa mga batas nila. Ayoko ring magkaroon ng “expectation” sa akin ang ibang tao dahil nape-pressure ako, mabigat na pasanin.

Imagine-in mo noong minsang akala ko e tatanggalin na ako todits sa trabaho ko. Yung itsura ni mama, disappointed, masama ang loob, problemado bigla, at nakakainis sa sarili bilang anak yung itsura niya noong nakita ko. Walang-hiya.

Pero wala akong lakas ng loob na sabihin sa kanila na hindi ko na talaga gusto ang ginagawa ko dito kasi ako nga lang ang inaasahan nila. Malapit nang magtapos ang kapatid ko ngayong October sa Awa ng Diyos, kahit hanggang December sana, nandito pa ako.

Sorry sa sarili ko. Wala talaga akong tiyaga sa ayaw ko. Ako ang tao na pag ayaw, ayaw talaga. Pag gusto, gusto talaga. Matigas ang ulo ko…pero di ang puso.

Hindi na ako masaya dito. At hindi ko alam kung paano sasabihin sa kanila ‘to. Gusto ko pa rin namang tumagal dito para sa kanila, pero hindi ko alam kung paano pa ako tatagal kasi gusto ko na ring umalis. Mas gusto ko ang trabaho na nasa loob ng bahay.

Pakiramdam ko, wala talaga akong kwentang anak.

Tsk. Naiiyak ako.