Sana nga

sana pinangarap ko na lang maging mayaman kesa mag-komiks habambuhay.

sana hindi ko nalaman na ang “pangarap” ay hindi ang pangarap na “gusto kong yumaman”, “gusto ko ng mansiyon”, “gusto ko ng magarang kotse (na sampu ang gulong)”, “gusto kong sumikat” atpb.

sana naging katulad na lang ako ng karamihang tao na sa pagyaman, pagkakaroon ng mansiyon, pagiging sikat, pagkakaroon ng kotse, pagkakaroon ng hasyenda, o pagkakaroon ng sariling pamilya nakukuha ang kaligayahan. sana hindi ko nalaman na hindi “lang” sa mga iyon nakukuha ang “kaligayahan”.

sana hindi ko na lang nalaman ang mga nalaman ko ngayon.

sana kaya kong lokohin ang puso sa totoong gusto nito.

sana naging katulad na lang ako ng karamihan na maligaya na lang sa paulit-ulit na ginagawa araw-araw sa kanilang buhay.

sana hindi ko na lang pinipilit gawan ng paraan kung paano ko tutuparin ang pangarap ko.

sana mayaman na lang kami para mas madadalian akong tuparin ang pangarap ko.

sana noon pa man, nagtiwala na ako sa puso ko. sana hindi ako nakinig sa pagdududa o kagustuhang-sigurado-ang-lahat-ng-bagay ng utak ko.

sana naging mas matapang ako noon.

sana mas natakot ako sa riyalidad na idinidikta ng karamihan.

sana kaya kong sabihing masaya ako sa trabaho ko, sa ginagawa ko.

sana hindi na lang ako naniniwala sa sinasabi ng puso ko.

sana hindi ako natutong mangarap.

sana hindi na lang ako nangarap.

e di sana, hindi ako nahihirapan ngayon.

hindi dahil gusto kong matupad ang pangarap ko ay makasarili na ako, o hindi ko kayang pahalagahan ang buhay na meron ako ngayon, o hindi ko iniisip o kasama sa “pangarap” ko ang pamilya ko, o wala na akong pakialam sa paligid ko.

nangarap ako kasi ibinigay N’ya sa akin ang kakayahang mangarap at tuparin iyon. at naniniwala ako, na sa dulo ng daang tinatahak ko ngayon (na hindi ko noon tinahak at hindi ko pa rin lubos matahak ngayon) naghihintay ang pinapangarap ko.

sana alam ‘to ng mga mahal ko sa buhay, ng mga taong nakikita ko araw-araw, ng nakararaming Pilipino na mahalaga ang pagtupad sa pangarap kasi biyaya ‘yon, pero karamihan kasi, ipinagsasawalang-bahala na lang iyon at nagsasabi na lang ng “wala eh, ganon talaga ang buhay”. hay…

pasensya, may problema lang ako ngayon at sensitibo kapag “pangarap” na ang pinag-uusapan.

“Reality can destroy the dream; why shouldn’t the dream destroy reality?”

—George Moore