Makasariling anak

Sa kabila ng pangarap ko, hindi ko napansing naging makasarili ako sa pamilya ko. Hindi ako nasanay na ipadama sa kanila na mahal ko sila. Hindi ako nasanay na ipakitang alam ko ang pagmamalasakit nila sa amin. Naging malayo ako sa kanila at, siguro, dala na rin ng mga naghalu-halong bagay na nag-udyok sa akin para maging duwag, wala akong ginawang malaking hakbang para mapalapit sa kanila.

Sa pag-uusap namin ng nanay ko, nalaman ko kung gaano ako naging hindi mabuting anak sa kanila, mga pagkukulang ng isang anak sa magulang na hindi ko nakita noon; may nakita man ako, hindi ganoon kalawak. Lagi akong nasa mundo ko. Hindi nila alam ang damdamin ko, ang mga hinaing sa buhay, mga problema, mga bagay na magsasabi kung naging sino ako kasi hindi ko hinayaang buksan ang puso ko sa kanila.

Hindi ko ginustong maging malayo sa kanila pero ganoon ang nangyari na hinayaan ko lang.

Anak ako. Nagkakamali. Siguro sapat na ang ilang taong naging malayo ako sa kanila kahit naging mahaba iyon. Kaya siguro naging ganoon ang lahat at nangyari ang di pagkakaunawaan sa amin ng nanay ko ay para sabihin sa akin ni Bro na panahon na upang magbago ako bilang anak nila bago mahuli ang lahat. Nag-iisa lang sila at hindi na pwedeng palitan tulad ng toothbrush, o pumili ng bago tulad ng housing ng cellphone. Isang beses lang sila sa buhay ng anak. Kumbaga, eto na ‘to, panahon ko na para ipakita na mahal ko talaga sila, panahon na upang bumawi sa mga taong sinayang ko.

Magbabago ako pero alam kong matatagalan. Pero uunti-untiin ko. Anak ako, magulang ko sila, pamilya kami. Anumang tahakin ko sa buhay ko, anumang gusto kong tuparin sa buhay ko, sinuman ang mapangasawa ko, saanman ako magpunta, palaging sila pa rin ang magulang ko at hindi ‘yon magbabago magpalit man ng pangulo ang bansa ng ilang beses.