Tanong lang

Bakit naimbento ang sigarilyo?
Ano ang gamit ng sigarilyo??
At aanhin ng mundo ang sigarilyo???

OPM Music

Di ba ang ibig sabihin ng OPM e Original Pinoy Music? E bakit puro sila revival(’yung iba e tinatagalog lang ‘yung english)?? ha?

Tanong lang…

“Bakit may Diyos?”

Bigla lang sumulpot sa utak ko ‘yang tanong na ‘yan at alam ko noong simula pa lang hindi ko kayang masagot ‘to…o kahit ng sinupaman. Sabi nga ng isang kaibigan ko (na galing sa isang site na nabasa niya): “dahil me mga katanungang ndi kayang sagutin ng tao kaya ginawa ng utak nila ang Diyos” o “dahil me mga katanungang ndi kayang sagutin ng tao na wala nang ibang makakasagot kundi isang nilalang na higit pa sa tao”

Pero sa tingin ko, habang buhay kong dadalhin ang tanong na ‘to. At hindi naman talaga lahat ng tanong e kailangang sagutin, di ba? Minsan, sapat na ang tanong na iyon para malaman mo ang sagot sa iba mo pang tanong.

Wika at Realidad

Ang wika ba ang tumutukoy sa realidad o ang realidad ang tumutukoy sa wika?

Siraulo sa Computer Shop

Bakit kaya may mga siraulong tao na walang patumanggang hinahampas ang keyboard na pagmamay-ari naman ng computer shop na pinag-i-internet-an niya? Hindi ba naiisip ng mga siraulong taong ito na bukod sa nakakabulahaw na panggugulo at tila kulang sa pansing aksiyon nila e maaaring masira pa ang keyboard na hindi naman sa kanila at kapag nasira e hindi naman nila babayaran? Mga taong may sapak.

ano’ng gagawin mo kung wala kang ginagawa sa opisina?

hindi break o lunch-time.

eto ‘yung mga panahon na wala ka talagang ginagawa sa loob ng opisina. paano mo ginugugol o sinasayang ang oras mo? paano mo pinapalipas ang bawat sandali habang oras ng trabaho pero wala ka namang ginagawang trabaho dahil tapos mo na ang lahat ng ginagawa mo?

ako. eto. gumagawa ngayon ng blog at sinusubukang sagutin ang tanong na nag-kabute sa utak ko. ano kayang pwede kong gawin? pwede akong maglaro ng mga laro sa facebook dahil sa ngayon, wala naman sina boss. kami-kami lang. kanina ko pa tapos ang pinapagawa sa akin ng supervisor ko.

kasalukuyan din akong umiikot sa website ni neil gaiman. kilala siya ng marami. pero ni isa sa mga gawa niya, wala pa akong nabasa. unang beses kong nakita ang pangalang neil gaiman sa blog si ronibats. ‘yung salitang sandman naman (kailangan kong pansamantalang tumigil sa pagtitipa dahil biglang dumating sina bossing pero umalis din kasama ang dalawa ko pang opismeyts. mukhang may pupuntahan silang event dahil andami nilang dala) ay una kong nabasa sa culture crash comics. balak ko ngayong makabili rin at kung maaari e kumpletuhin din ang ang lahat ng komiks at aklat na gawa niya. asteg.

ok. balik ulit tayo sa tanong. karaniwan siguro na ginagawa ng mga nasa opisina kapag walang ginagawa e nagpe-facebook o di naman kaya friendster o tumblr o myspace o multiply o basta kahit anong social community site. karaniwan naglalaro rin sa facebook. ‘yung iba, nakikipag-tsismisan/daldalan sa ka-opismeyt. ‘yung iba, nagbabasa libro o ng komiks o ng manga sa online. andaming pwedeng gawin para mapunan ang oras na wala kang ginagawang trabaho. isama mo na rin siguro ang pagde-daydream at pang-o-okray at pangba-back-stabbing blah blah. 

‘yung iba, nagbabasa ng mga nakakatuwang blogs. ‘yung iba, mga blogs na tungkol sa pulitika…o showbiz…o minsan magkahalo na rin ang dalawa. ‘yung iba, kung may sound system ‘yung pc nila e nagyu-youtube. ‘yung isang kaklase ko, sabi niya, ang tanging libangan nila sa opis nila e dota dahil naka-isolate sa kanila ang internet connection kahit e-mail. may isang opis din akong alam na pinag-ojt-han ng mga kaibigan ko na kahit anong oras, pwedeng-pwede silang makapaglaro ng dota. putik! biruin mo ‘yon! dota sa loob ng opisina kahit oras ng trabaho! hahaha. binalak nga naming mag-apply doon pero ni isa yata sa amin e walang natanggap. hahaha.

gusto ko pa naman doon kasi parang ‘magaan’ pero may kung ano sa loob ko na ang kagaanang iyon e parang magdudulot ng kung anong kabigatan sa akin. ewan. basta ‘yon.

kasalukuyang tahimik todits. ano kayang pwede kong gawin? magkwento na lang ako tungkol sa itsura ng opis namin? hmm…

gusto ko sanang mag-sound trip kaso wala namang akong iPod. di ko rin dala ang cellphone ko dahil hindi ko nga magamit ang d-pad niyon. pero parang hindi na rin ako magsa-sound trip di dahil wala akong mp3 player kundi dahil ayokong mabingi pag tanda ko. nakakabanas kasi kapag makikinig ka. madalas kong maranasan na bumigat ang utak ko tapos sabay parang masakit na makati ang tenga ko. basta ayoko na n’on.

nakatingin ‘yung katabi ko kanina sa sinusulat ko. iniisip ko kung ano ang iniisip niya nang mabasa niya ang pamagat ng entry na ‘to. hehehehe.

ugaling kong bagalan ang mga ipinapagawa sa akin. ‘yung bagal na hindi ko ‘to matatapos kaagad. gano’n. lalo na sa short-time lang na work. ewan ko ba. dapat nga, binibilisan ko pa e. pero di ko magawa kasi alam kong mam’ya kapag natapos ko na ‘yung ginagawa ko, wala na akong magagawa pang trabaho. kapag may naka-queue ulit na work, saka ko bibilisan. hahaha. pasaway.

balak ko noong lunes na makapag-drawing ng kahit isang page lang o kahit isang panel lang para sa komiks ko upang umabot ‘yon sa komikon sa abril. asteg nga e dahil tinag ako ni sir freely. parang imbitasyon na ang dating sa akin n’on. wala pa akong komiks bukod sa mga strips na pino-post ko dito, sa deviantart at sa facebook. ‘yung mga strips na ‘yon e balak ko sanang ipasa sa dyaryo, either manila bulletin o sa philippine star o sa philippine daily inquirer. sa inquirer sana ang gusto ko dahil nando’n ‘yung mga idol kong sina sir pold medina, jr. at sir manix abrera. pero alam ko, bago pa man ako tumawag sa tatlong dyaryo, na ang isasagot nila sa akin e walang bakante. hays. sa bulletin, pinatatawag nila ako sa susunod na linggo. tapos sa phil. star, walang bakante pero pinapa-send nila ‘yung samples ko…na hindi ko rin naman nagawa dahil kahit may 15 strips na ako e wala naman akong scanner o pera pampa-scan ng mga gawa ko.

saka naman ako nagsimulang magtrabaho dito sa pinagtatrabahuhan ko. pero tuluy-tuloy pa rin ako sa paggawa ng strips kahit mga script at ideas lang muna ang isinusulat ko sa notebook ko. sana nga, matuloy ‘yung komiks ko sa komikon kasi bukod sa pangarap kong makapunta ng komikon e pangarap ko ring doon magsimulang ipakita sa mga tao ang sarili kong gawang komiks na kung tutuusin e pang-10th anniversary na ngayong taon. ibig sabihin din, sampung taon ko nang binubuo sa loob ng puso’t utak ko ang buong kwento.

pwede rin kapag wala kang ginagawa e maghanap ka ng gagawing trabaho, isang gawaing ginagawa ng isang mabuting empleyado. e hindi ako mabuting empleyado. pasaway pa nga ako. hahaha.

may isa pa nga palang pinapagawa sa akin ‘yung katabi ko. natapos ko naman na ang unang bahagi n’on at hindi naman urgent kaya baka…mamaya-maya ko na lang din gagawin. hahahaha.

pasaway.

‘yung iba namang empleyado siguro, kapag walang ginagawa e kumakain. nagpapabili sa labas ng pagkain tapos kakain sa loob ng opisina habang nagkukwentuhan at nag-aasaran sa isa’t isa. hahaha. asteg.

wala na akong maisip kaya wala na akong masabi kaya wala na ulit akong gagawin kaya wala na. 

v(o”,o)v

Exemption

Madalas naririnig ko dati, “exemption to the rule” lalo na kapag tila butas na ‘yung dinedepensa mong paniniwala.

Ang tanong ko, may “exemption” din ba ang “exemption to the rule”?

Miss, ano number mo?

Sa isang entry ni xG, nabasa ko ‘yung tungkol sa isang lalakeng biglang sumulpot at nagtanong ng kung anu-ano sa kaniya para magpakilala. At siyempre, kasama roon ‘yung pagtatanong kung ano cellphone number niya. Buti na lang, hindi niya talaga kabisado sarili niyang cellphone number kaya hindi niya naibigay at hinding-hindi rin naman niya ibibigay. Kaya ang nangyari, umuwing bigo si lalake. Hehe.

Naalala ko minsan noong nasa bus ako pauwi galing iskul, may magandang nakasakay sa bus. Medyo boyish ‘yung look niya pero cute. Noong bumaba na sa bus, matuling tumakbo sa isipan ko kung makikipagkilala ba ako sa kaniya o hindi. At humantong ako sa desisyon na “Do or die na!” Ayun, walang kaabug-abog, lumapit ako sa kaniya at biglang nagtanong ng parang engot:

Ako: Ah miss, pwede magtanong?
Siya: Ano ‘yon?
Ako: Ano’ng pangalan mo?

Putik! Natawa siya! Hahaha! Mukha yata talaga akong kenkoy noong mga panahon na ‘yon. Hahaha. Sinabi naman niya ang pangalan niya tapos nagkakwentuhan pa kami habang naglalakad. Dalawa o tatlong taon yata ang tanda niya sa akin pero sabi ko ayos lang.

Ayun, kwentuhan. Kwentuhan. Tapos nagtanong ako. Pero dahil nahihiya akong itanong ang number niya, ang tinanong ko e kung ano ang e-mail address niya! Pusanggala! E-MAIL ADDRESS??? KAYA MO ‘YON??? Ulangya, natawa na naman siya. Siguro sa isip-isip n’on, andami namang pwedeng itanong tapos e-mail address pa. Hahahah. Kaya ang sabi niya sa akin, number na lang daw niya kasi pampersonal daw ang email niya. Sa totoo lang, balak ko kasing hanapin siya noon sa friendster kaya email add ang hinanap ko. Hehe.

Tapos, naka-text ko siya ng 2-3 araw. At sakto pa sa birthday niya ha! Hahaha. Belinda ang pangalan niya. Ikinuwento ko siya sa mga kaklase ko at ang sabi naman nilang pangalan para asarin ako, baka raw Brando ang pangalan n’on at hindi Belinda. Tapos tumawa sila nang napakalakas. Putik. Pagkatapos ng 2-3 days, wala ng text-text pero patuloy pa rin sa pang-aasar mga kaklase ko sa akin.

Napapansin ko lang, hindi ko itinatabi ang sarili ko, bakit madalas ang unang kinukuha nating mga lalake e ‘yung number ka’gad? Halimbawa, ‘yung isang kaklase ko na gustong kunin ang number ng babaeng taga-make-up noong graduation pictorial namin. Unang gusto niyang malaman na ipinagawa naman niya sa ibang tao e kung ano ang number ng dalaga. Napaisip ako: hindi mo pa alam ang pangalan ng isang tao, number ka’gad ang kukunin mo?

Naikwento ko na ‘yon dito minsan. Si Ela ang tinutukoy ko at ‘oo’, nahingi ko nga number niya pagkatapos kong tanungin ang pangalan niya at casual na nagpakilala sa kaniya. Pero hindi sa kaniya mismo nanggaling ang pagsasabi ng cellphone number niya pero doon sa isa nilang kasama na taga-picture noong graduation…at may basbas ‘yon mula sa kaniya. Pero dahil madalas wala akong pang-load, hindi rin nagtagal ang komunikasyon. Sayang. Hanggang ngayon, nanghihinayang pa rin ako.

Karaniwan din sa mga testimonials na nababasa ko sa friendster at mga hirit ng kung sinumang lalake–na ipagmamalaki ko naman na hindi ko ginawa sa mundo ng internet…ahm…bale…sa chat lang pala dati…noong hayskul pa ako…hehe–madalas hinihingi ang cellphone number ng babae. Halimbawa na lang sa youtube page ni Carmina Topacio, may mga lalaking nanghihingi ng number niya dahil kras na kras daw o idol na idol siya tapos sasabayan pa ng ‘please’ tapos smiley o kaya mga pick-up line. Panigurado, sa poser page niya sa friendster, marami ring nanghihingi. Hindi lang siyemps sa kanya kundi sa iba pang babaeng may magandang mukha. Ang hindi ko lubos maisip, ganoon na ba talaga kadesperado ang karamihan sa aming mga lalake lalo na sa mga magagandang babae na madalas ang unang hinihingi e ‘yung cellphone number kahit hindi naman kilala ang babae bukod sa pangalan na nabasa sa site? (Anlakinamproblemako)

Ngayon, sasabihin mo, “Anong gusto mong gawin namin?” o di naman kaya, “Ang-KJ mo!” Ang ipinupunto ko lang naman, ANONG HIWAGA BA’NG MERON SA CELLPHONE NUMBER AT MADALAS IYON ANG HINIHINGI NATING MGA LALAKENG MAKATI SA CELLPHONE AT MABILIS MAAKIT SA MAGAGANDANG MUKHA??? ANO BA’NG HIWAGA MERON ANG MGA MAGAGANDANG BABAE AT IYON ANG MADALAS GUSTO NATING KAIBIGANIN??? O KUNG HINDI MAN, GUSTONG MAGING GF???(Inuulit ko, hindi ko itinatabi ang sarili ko)

Hmm…Kung tatanungin mo ako, para kasi sa akin, gusto ko kasing may komunikasyon ako sa kaniya para magkakilanlan kami. Parang, nakikipagkaibigan. At hindi ko itinatatwang madali rin akong maakit ng maganda.

At dahil nabanggit ko ang dahilan ko, napaisip ako ngayon, bakit ko nga pala siya gustong makilala? Bakit ko gustong kaibiganin ang isang babaeng nakita ko sa internet? Bakit gusto kong maglaan ng oras sa isang taong tanging alam ko e pangalan at mukha?

Dahil maganda siya?

Naisip ko: Maraming tao sa lahat ng lugar ang maaaring nag-iisa at walang kaibigan o kumakaibigan sa kaniya. Maraming mga batang nasa lansangan at namamalimos at mas nangangailangan ng atensiyon. Maraming taong may “kakaibang katangian” na nagpapahirap sa kanilang pamumuhay araw-araw at madalas, tinutuya at itinatakwil ng lipunan. Maraming tao ang nilalayuan at pinandidirian dahil sa taglay niyang sakit. Maraming tao na dinidiskrimina natin dahil maitim, pango, isang katutubo, matigyawat, duling, banlag, bulol, bulag, pipi, bingi, pilay, maigsing mga paa, walang kamay, mongoloid, autistic, special child, at panget. Marami ring tao ang iniwanan ng kaniyang mga dating kaibigan. Maraming ganiyan.

Parang bo-malabs pala ang dahilan ko na dahil “maganda” lang. Ang bo-malabs ko pala talaga. Ayaw ko nang maging bo-malabs ulit.

…

Pero may solusyon naman sa problema kong ‘yan e. Ika nga ni Tomas Sabaybunot ng Pugad Baboy, “Para kang si Igno eh. ‘Kasin, kinikilabutan ako pag dumadaan ako sa Hamon street sa gabi.’ E-DI-H’WAG-KANG-DU-MA-AN-SA-HA-MON-STREEEET!” Kaya ayun, hindi na nga ako nanghihingi ng number ng babaeng natitipuhan ko. Hehe.

…

Pero ang talagang tumatakbo sa isip ko kaya nasimulan ko ang kwentuhan na ‘to, bukod sa gusto kong malaman kung ano kayang nararamdaman ng mga babae sa tuwing may nagtatanong sa kanilang mga lalake na gustong hingiin ang cellphone number nila, e ano kaya ang mararamdaman ng mga babae kung sakaling may lumapit na isang lalake sa kanila at ganito ang itatanong:

Lalake: Hi miss, ahm…pwede bang matanong kung anong number magandang tayaan sa lotto?

Grabe. Pakiramdam ko, anlayo ng tanong ko sa isinulat ko sa taas. Hwoo. Wala ring kwenta.

Sa ngayon, awa ng Diyos, hindi ko pa nagagawang manghingi ulit ng cellphone number ng babae…kasi may sarili naman akong cellphone number. Hehe.

Asteg ‘no? Kung hindi cellphone ang sapilitang kukunin sa ‘yo, hihingin naman ang cellphone number mo. Hehe.

Paniniwala

Ano kaya ang mangyayari kung ang isang tao ay walang pinaniniwalaan?

Daster

Sa paglalakad ko papuntang opisina noong unang araw ko, may nakita akong tatlong ale na nagkukwentuhan/nagtsitsismisan. Lahat sila, naka-daster. Biglang pumasok sa isip ko na kung ang mga dalaga dati e nauuwi sa pagdadaster sa kasalukuyan, ang mga dalaga kaya ngayon, naka-daster din kaya sa hinaharap? O may iba ng damit na uso? Hmm…

Asteg kung makakakita ka ng lola na naka-mini-skirt pa. Hehe.